تسجيل الدخولمشاركة
เดท ที่ไม่มีวันลืม
تاريخ النشر:
2026-10-16 20:55:55เมื่อความรัก (หรือความซวย) มาทักทายจนปฏิเสธไม่ได้ ในที่สุด "นิตา"
أحدث فصل
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี ม. ที่แคบลง
เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านหลังงามดูจะเงียบขรึมกว่าปกติ กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งฝีมือป้าอัญโชยคลุ้งไปทั่วห้องครัว แต่นิตาที่อยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบสวมทับด้วยเสื้อช็อปสีฝุ่นกลับนั่งเขี่ยข้าวในชามอย่างเลื่อนลอย ขอบตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีคล้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืน ส่วนป้าอัญในชุดเตรียมพร้อมออกนอกบ้านสีสุภาพ นั่งจิบกาแฟพลางจดบันทึกกำหนดการลงในสมุดเล่มเล็กอย่างใจเย็นเสียงกดกริ่งที่หน้าบ้านดังขึ้นสั้นๆ ตามด้วยร่างสูงโปร่งของ เกื้อหนุน ที่เดินยิ้มแหยๆ เข้ามาในรั้วบ้าน ในมือกุญแจรถคู่ใจที่เขามักจะใช้รับส่งนิตาไปเรียนอยู่บ่อยครั้งในช่วงที่ป้าอัญไม่ว่าง"อรุณสวัสดิ์ครับป้าอัญ นิตา... วันนี้ไปเรียนเช้าใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปส่งเองครับ จะได้ทันคาบแรก" เกื้อหนุนพยายามทำลายความเงียบ พลางส่งสายตาเห็นใจไปทางนิตาป้าอัญวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง แก๊ก จนเกื้อหนุนชะงัก"ไม่ต้องหรอกเกื้อ ป้าขอบใจเรามากที่ช่วยดูแลนิตามาตลอด" ป้าอัญพูดยิ้มๆ แ
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี บทลงโทษขอหัวใจ
บรรยากาศยามค่ำคืนหลังมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวจากร้านรวงต่างๆ กลิ่นกับแกล้มหอมฉุยคละคลุ้งไปกับเสียงดนตรีสดที่ดังลอดออกมาจากร้านประจำของชาววิศวะ ร้าน "เฟืองเหล็ก" คือจุดหมายปลายทางของ พี่โย และ พี่บาส ในค่ำคืนนี้ หลังจากตรากตรำกับการส่งโครงงานไปเมื่อช่วงเย็น ทั้งสองจึงลาก นิตา รุ่นน้องคนโปรดมาด้วยเพื่อหวังจะให้เธอหายเครียดจากวิชาแคลคูลัส"เอาน่านิตา มาฉลองที่สอบมิดเทอมผ่านไปได้แบบถูไถ (ด้วยฝีมือไอ้เกื้อ) หน่อยเถอะวะ" พี่โยพูดพลางกอดคอนิตาเดินเข้าร้าน "ร้านนี้ทีเด็ดอยู่ที่นักดนตรีนะเว้ย ร้องเพลงอกหักได้กระแทกใจคนโสดสุดๆ"นิตาเดินตามมาอย่างมึนๆ เธออยู่ในชุดช็อปที่ยังไม่ได้ซัก หน้าตายังมีรอยหมึกปากกาเคมีจางๆ ที่เช็ดออกไม่หมด "นิตาทานน้ำส้มพอนะคะพี่โย พรุ่งนี้มีสอบ Drawing เช้า""เออๆ น้ำส้มก็ได้ แต่อย่ามาแย่งเอ็นไก่ทอดพวกพี่แล้วกัน" พี่บาสเสริมพลางจองโต๊ะมุมมืดที่ติดกับเวทีเล็กๆร้าน "เฟืองเหล็ก" คึกคั
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี เพลงประชดในร้านเหล้า
บรรยากาศยามค่ำคืนหลังมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวจากร้านรวงต่างๆ กลิ่นกับแกล้มหอมฉุยคละคลุ้งไปกับเสียงดนตรีสดที่ดังลอดออกมาจากร้านประจำของชาววิศวะ ร้าน "เฟืองเหล็ก" คือจุดหมายปลายทางของ พี่โย และ พี่บาส ในค่ำคืนนี้ หลังจากตรากตรำกับการส่งโครงงานไปเมื่อช่วงเย็น ทั้งสองจึงลาก นิตา รุ่นน้องคนโปรดมาด้วยเพื่อหวังจะให้เธอหายเครียดจากวิชาแคลคูลัส"เอาน่านิตา มาฉลองที่สอบมิดเทอมผ่านไปได้แบบถูไถ (ด้วยฝีมือไอ้เกื้อ) หน่อยเถอะวะ" พี่โยพูดพลางกอดคอนิตาเดินเข้าร้าน "ร้านนี้ทีเด็ดอยู่ที่นักดนตรีนะเว้ย ร้องเพลงอกหักได้กระแทกใจคนโสดสุดๆ"นิตาเดินตามมาอย่างมึนๆ เธออยู่ในชุดช็อปที่ยังไม่ได้ซัก หน้าตายังมีรอยหมึกปากกาเคมีจางๆ ที่เช็ดออกไม่หมด "นิตาทานน้ำส้มพอนะคะพี่โย พรุ่งนี้มีสอบ Drawing เช้า""เออๆ น้ำส้มก็ได้ แต่อย่ามาแย่งเอ็นไก่ทอดพวกพี่แล้วกัน" พี่บาสเสริมพลางจองโต๊ะมุมมืดที่ติดกับเวทีเล็กๆร้าน "เฟืองเหล
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี ติวเตอร์หลงถิ่น
บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาโยธา ยามบ่ายช่างแตกต่างจากตึกบัญชีที่ เกื้อหนุน จากมาโดยสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศหรูหราหรือเสียงเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ มีเพียงเสียงเครื่องจักรจากโรงประลอง (Shop) ที่ดังแว่วมา กลิ่นปูนแห้ง และกลุ่มนักศึกษาในชุดช็อปสีเข้มที่นั่งล้อมวงคุยกันเสียงดังสนั่นเกื้อหนุนในชุดนักศึกษาบัญชีปี 4 ที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ถือชีทสรุปสูตรแคลคูลัส 1 เดินฝ่าดง "มนุษย์เหล็ก" เข้าไปอย่างประหม่าเล็กน้อย แม้เขาจะเป็นคนนิ่งๆ แต่การก้าวเข้าสู่ถิ่นวิศวะโยธาที่ขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนก็ทำเอาเขาต้องปรับตัวไม่น้อย"ทางนี้! พี่เกื้อ ทางนี้!"เสียงใสๆ ที่แฝงความห้าวของ นิตา ดังขึ้น เธอโบกไม้โบกมือหย็อยๆ อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวในสุด นิตาวันนี้กลับมาอยู่ในร่างเดิมที่เธอภาคภูมิใจ คือเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นนิดๆ ผมรวบตึงเป็นหางม้า และบนโต๊ะเต็มไปด้วยไม้บรรทัดเหล็ก กระดาษกราฟ และเครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์ที่ดูผ่านศึกมาอย่างโชกโชน
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี มื้อค่ำ
บรรยากาศยามเย็นที่ร้านอาหารไทยสไตล์โมเดิร์นริมน้ำดูจะรื่นรมย์เกินกว่าที่ นิตา จะรับไหว วันนี้เธอถูก ป้าอัญ บังคับให้สลัดกางเกงยีนตัวเก่งกับเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีครีมที่ดูเป็นกุลสตรีเสียจนเธอเดินไม่เป็น"นิตา ป้าบอกให้เดินยืดหลังตรงๆ ไม่ใช่เดินเหมือนกำลังจะไปขุดถนน" ป้าอัญเอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามามองหลานสาว"โธ่ ป้าอัญคะ รองเท้านี่มันบีบเท้านิตาจะแย่แล้วค่ะ อีกอย่างใส่กระโปรงแบบนี้มันก้าวขาไม่ออก นิตาชินกับกางเกงที่ใส่วางผังสนามมากกว่านะคะ" นิตาบ่นอุบอิบพลางพยายามทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงนิ้วครึ่งที่เธอมองว่ามันคือเครื่องทรมานชั้นดีขณะที่พนักงานกำลังนำทางไปยังโต๊ะริมน้ำ ป้าอัญก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตาเกื้อหนุน และ ริน สองนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบัญชีที่กำลังอยู่ในช่วงฝึกงาน นั่งตร
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี รั้วที่กั้นกลาง
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นปูนหน้าบ้านดังสม่ำเสมอ นิตา ก้าวเข้าสู่รั้วบ้านไม้สองชั้นหลังเดิมที่มีต้นไม้ครึ้มของคุณป้าอัญ ป้าสะใภ้ใจดีที่ดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนวิศวะฯ ปี 1 ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรมลายหายไปสิ้น เมื่อนึกถึง "ของขวัญ" ชิ้นสำคัญที่แอบซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเก่งมันคือ "สมุดสเก็ตช์ภาพ" เล่มเล็กที่เธอใช้เวลาเกือบทุกคืนที่บ้านสวน แอบวาดเงาและลายเส้นดินสออย่างประณีต ภาพที่เธอภูมิใจที่สุดคือภาพ เกื้อหนุน ในชุดลำลองที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นปีบ แสงเงาที่ทอดผ่านใบไม้ลงบนใบหน้าของเขาถูกนิตาเก็บรายละเอียดไว้อย่างทะนุถนอม... มันเป็นงานศิลปะชิ้นแรกจากใจเด็กวิศวะฯ ที่อยากจะมอบให้พี่ชายข้างบ้านเพื่อแทนคำขอบคุณที่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในสัปดาห์ที่ผ่านมาแผนการเซอร์ไพรส์หลังรั้วระแนง“ป้าอัญคะ นิตากลับมาแล้วค่ะ!” นิตาตะโกนบอกป้าที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดสวน ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้อง
قد تعجبك أيضًا
เสือร้ายขังรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์14.8K وجهات النظرฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม9.8K وجهات النظرเมื่อไหร่จะเลิกร้าย
ฮิวโก้11.3K وجهات النظرSAVAGE FWB เพื่อนนอนหวงรัก
B.crazy’12.4K وجهات النظرภีมอย่าข้ามเส้น
นันทิกานต์2.4K وجهات النظرDragon Star พันธะรัก
Baby_Snow276 وجهات النظرโยธาคลั่งรัก
มิลค์เมษา1.9K وجهات النظرเขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน
mindy1.8K وجهات النظر
