บทที่ 3 เส้นตาย

เวลา 23.00 น.

หนึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนเส้นตาย

บรรยากาศภายในห้องนอนของคอนโดมิเนียมหรูดูเงียบเหงาและตึงเครียด แตกต่างจากเจ้าของห้องที่กำลังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทับทิมมองภาพสะท้อนของตัวเองที่สวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำสนิท มันเป็นชุดที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ดีไซน์รัดรูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดและสะโพกกลมกลึง แต่ทีเด็ดอยู่ที่รอยผ่าหน้าขาที่สูงลิบลิ่วจนเกือบจะถึงจุดสงวน และซิปสีทองเส้นยาวที่พาดผ่านกลางลำตัวตั้งแต่หน้าอกลงไปจนสุดชายกระโปรง

เป็นชุดที่ตะโกนบอกคนทั้งโลกว่าพร้อมถอด

“เงินห้าล้าน...” ทับทิมพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมฟีโรโมนขึ้นมาฉีดพรมตามจุดชีพจร

“หาทั้งชาติก็คงไม่ทันคืนนี้หรอก”

เธอไม่ได้โง่พอที่จะวิ่งเต้นไปกู้หนี้ยืมสินใครให้ตัวเองลำบากเพิ่ม ทางรอดของน้องชายและทางรอดของเธอมีเพียงทางเดียว คือการทำให้ราชายอมรับ ‘เครื่องบรรณาการ’ ชิ้นนี้ให้ได้

แม้เมื่อคืนเขาจะไล่ตะเพิดเธอเหมือนหมูเหมือนหมา แต่ทับทิมเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง สายตาที่เขามองเธอ ร่างกายของเขาที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเธอ มันโกหกกันไม่ได้ ผู้ชายอย่างคิงอาจจะปากแข็งและหยิ่งยโส แต่สุดท้ายเขาก็แค่ผู้ชายที่มีความต้องการ

“เอาล่ะทับทิม” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ

“คืนนี้แกไม่ได้ไปในฐานะลูกหนี้ แต่แกไปในฐานะ ‘ควีน’ ที่จะไปยึดบัลลังก์”

เธอหยิบกระเป๋าคลัทช์ใบเล็ก เดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าที่มั่นใจเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ถ้ำเสืออีกครั้ง

.

.

.

บรรยากาศในคืนนี้ดูจะคึกคักและดุเดือดกว่าเมื่อวาน มีการแข่งนัดพิเศษที่ดึงดูดเหล่าเศรษฐีและพวกไฮโซที่ชอบความท้าทายให้มารวมตัวกัน เสียงเชียร์ดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน แต่ทับทิมไม่ได้สนใจ เธอเดินผ่านกลุ่มคนที่มองตามเธอคอแทบหัก ตรงดิ่งขึ้นไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง

การ์ดชุดเดิมที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานจำเธอได้แม่น พวกมันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่เมื่อเห็นสายตานางพญาของเธอ ก็ไม่มีใครกล้าขวาง

“บอสรออยู่ครับ” หนึ่งในการ์ดเอ่ยบอกเสียงเบา ก่อนจะเปิดประตูให้

ทันทีที่ประตูเปิดออก ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะผิว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

คิงนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ขาข้างหนึ่งยกขึ้นไขว่ห้างแผ่อำนาจ บนโต๊ะตรงหน้าเขามีปืนพกสีดำด้านวางสงบนิ่งอยู่ข้างแก้ววิสกี้

เป็นการต้อนรับที่ดูเป็นมิตรเหลือเกิน!

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอในทันที สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารในมือ แต่ริมฝีปากหยักได้รูปขยับเอ่ยคำทักทายที่เสียดแทง

“นึกว่าหนีไปแล้ว”

ทับทิมไม่ตอบโต้ เธอเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ เธอเดินไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้รับแขกหน้าโต๊ะทำงานของเขา แล้วทิ้งตัวลงนั่งโดยที่เขาไม่ได้เชิญ

“หนีทำไมคะ” เธอตอบเสียงใส วางกระเป๋าคลัทช์ลงบนโต๊ะ

“น้องชายฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะทิ้งมันได้ยังไง”

คิงวางเอกสารลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอเป็นครั้งแรก ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินชุดเดรสสีดำที่ขับผิวขาวจัดของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

“แล้วเงินล่ะ” เขาแบมือมาตรงหน้า

“ห้าล้าน”

“ไม่มีค่ะ”

คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ ของเธอทำให้คิงเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม

“ไม่มี?” เขาหัวเราะในลำคอ

“กล้ามากนะที่เดินตัวเปล่าเข้ามาหา ทั้งๆ ที่รู้ว่าน้องชายกำลังจะโดนตัดนิ้ว”

“ฉันไม่ได้มาตัวเปล่าสักหน่อย”

ทับทิมขยับตัวเล็กน้อย เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ในท่าทางผ่อนคลาย ก่อนจะยกขาขวาขึ้นมาไขว่ห้างอย่างช้าๆ และจงใจ

พรึ่บ

รอยผ่าของกระโปรงที่สูงอยู่แล้ว เมื่อเจอกับท่านั่งไขว่ห้าง มันจึงเลิกสูงขึ้นไปอีกจนเผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนด้านในเกือบทั้งหมด และเห็นวับๆ แวมๆ ของชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไป

สายตาของคิงหลุบลงมองที่จุดนั้นโดยอัตโนมัติ

“ฉันเอาตัวฉันมาจ่าย” ทับทิมพูดต่อด้วยน้ำเสียงยั่วยวนแววตาไม่มีความล้อเล่น

“ประเมินราคาดูสิคะเฮีย ว่าทับทิมเม็ดนี้ พอจะขัดดอกเบี้ย หรือจ่ายต้นได้สักกี่บาท”

คิงละสายตาจากขาอ่อนของเธอ กลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาดูถูก

“ฉันบอกไปแล้ว” เขาเอนตัวมาข้างหน้า เท้าแขนลงบนโต๊ะ ใบหน้าคมคายฉายแววคุกคาม

“ว่าไม่กินของต่ำ ของมือสองอย่างเธอ ห้าบาทยังแพงไปเลย”

“แน่ใจเหรอคะว่าไม่กิน”

ทับทิมไม่สะทกสะท้านกับคำด่านั้น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

คิงนั่งนิ่ง ไม่ขยับหนี แต่สายตาจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธอเขม็ง

ทับทิมเดินไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเขา เธอเท้ามือข้างหนึ่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ ส่วนอีกข้างวางลงบนโต๊ะ เป็นการกักขังราชสีห์ไว้ในอาณัติของกวางตัวน้อย

“วันนี้ปากแข็งอีกแล้วนะคะ หรือว่าอย่างอื่นมันไม่แข็งแล้ว” เธอก้มลงกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอแกร่ง

“ทับทิม!”