เข้าสู่ระบบเสียงสายลมพัดผ่านเข้ามาในห้อง ทำให้เสียงกระดิ่งที่ตกแต่งอยู่ตรงหน้าต่างปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากการหลับใหล ซิงอีบิดขี้เกียจเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน ตลอด1 อาทิตย์ที่ผ่านมา นางใช้แรงกายแรงใจไปมากกับการเป็นผู้ช่วยของชายหนุ่ม การช่วยงานข้างกายก็เหนื่อยพอแรงแล้วยังต้องมารองรับอารมณ์อีก ดีนะที่โลกก่อนนางเป็นผู้ช่วยดารานางเอกชื่อดังจึงสามารถรับมือกับอารมณ์ไม่พอใจได้ หนิงเกาอยู่กับชายหนุ่มมานานขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ
พอคิดมาถึงตรงนี้ซิงอีก็ต้องหยุดคิดทันทีเพราะหากมัวแต่ทำตัวชักช้าเกรงว่าคงไปสายแล้วโดนบ่นอีกเป็นแน่ นางไม่อยากจะโดนหักค่าแรงหรอกนะ แค่โดนค่าปรับเรื่องถุงหอมก็ไม่มีเงินเหลือแล้ว จึงได้ลุกขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมไปหาชายหนุ่มที่เรือน
.
ณ เรือนจวี๋ฮวา
"เจ้าหายดีแล้วหรือ" จางเหว่ยที่นั่งบนเตียงพูดพรางเอ่ยถามผู้ช่วยคนสนิทของเขา
"ขอบคุณคุณชายที่เป็นห่วง ข้าหายดีแล้วขอรับ"
"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"
"เรียนคุณชาย แม่นางซิงอีมาขอรับ" บ่าวรับใช้หน้าเรือนเอ่ยเสียงดังเข้ามาให้ห้อง
"เข้ามา" หลังจากได้รับอนุญาต ซิงอีจึงผลักประตูเข้ามาในห้อง กลับพบว่าหนิงเกาเองก็อยู่ด้วย
"คารวะคุณชาย คารวะท่านหนิงเกาเจ้าค่ะ" ซิงอีทำท่าคารวะจางเหว่ยก่อนที่จะหันไปทางหนิงเกา หนิงเกาเพียงส่งยิ้มกลับมาให้อย่างมีมารยาท "ให้ตายเถอะเป็นแค่ผู้ช่วยเหตุใดหน้าตาดีเช่นนี้ ละมุนเหลือเกิน" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจขณะที่หนิงเกายิ้มให้
"แฮ่ม! วันนี้เจ้าไม่ต้องมาช่วยข้า หนิงเกากลับมาแล้ว เจ้ากลับไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวเอาแต่มองผู้ช่วยของตนด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"เจ้าค่ะ"
หญิงสาวพูดพลางเดินทอดน่องออกจากเรือนไป คิดจะใช้ก็ใช้พอหมดประโยชน์ก็ไล่ยังเห็นข้าเป็นคนอยู่หรือไม่
เพราะตอนนี้ปิ่นบนหัวของหญิงสาวเป็นปิ่นเงิน ฉะนั้นงานที่นางต้องทำหลังจากถูกลดตำแหน่งจากผู้ช่วยคือดูความเรียบร้อยภายในเรือน ไม่ว่าจะคอยรับใช้คุณหนู คุณชาย ซิงอีถือถาดขนมเดินเรียงแถวกับบ่าวรับใช้คนอื่นอีก 3 คนเพื่อนำไปที่ศาลาในสวนหย่อม
ทันทีที่นางมาถึงก็พบเข้ากับหญิงสาววัยกลางคน ถึงมีอายุแต่กลับมีเค้าโครงของความงามในตอนยังสาวหลงเหลืออยู่มาก
"คารวะเจียอิ๋น"
บ่าวรับใช้ที่มาพร้อมกับนางเอ่ยขึ้นพร้อมกันพลางย่อกายเล็กน้อย ก่อนที่จะนำขนมไปวางไว้ที่โต๊ะ และกลับไปยืนเรียงแถวเช่นเดิม เจียอิ๋นเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบขนมขึ้นมาทาน ต่อด้วยยกชาขึ้นดื่มมองบรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายชนิด ไม่นานก็มีผู้มาใหม่เดินมาทางศาลา หญิงสาวมองผู้ที่มาใหม่คือฟางเหนียงและมีบ่าวรับใช้ผู้ติดตามถึงสองคนเดินตามมาด้วย ฟางเหนียงเดินเข้าไปในศาลาขณะที่เดินผ่านหน้าซิงอีก็เหลือบมามองนางเล็กน้อย และเดินเลยไปหามารดาที่อยู่ในศาลา
"ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ"
ฟางเหนียงย่อกายเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามมารดาของตน
"เจ้าลองซิมขนมนี่สิ แม่พึ่งให้คนทำไว้รอเจ้า"
เจียอิ๋นพูดพลางยื่นจานให้บุตรสาวของตน ซิงอีมองภาพสองแม่ลูกที่แสดงความรักต่อกัน ทำให้จู่ๆน้ำตากลับไหลออกมาดื้อๆเสียอย่างนั้น นางรู้สึกคิดถึงพ่อกับแม่ในโลกใบเก่าจนไม่อาจกลั่นอารมณ์ตนเองได้ นานแล้วไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรบ้างจะทุกข์ใจเพียงใดหากรู้ว่านางประสบอุบัติเหตุ หญิงสาวรีบเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แต่กับไม่พ้นสายตาของฟางเหนียงที่มองนางอยู่
"ท่านแม่จำได้หรือไม่ เรื่องที่คุณชายจางเหว่ยรับบ่าวรับใช้นางหนึ่งมาเป็นผู้ช่วย"
"ใครหรือ"
เจียอิ๋นเอ่ยขึ้นถามบุตรสาวของตน นางจำได้ดีว่าวันนั้นบุตรสาวไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงขั้นออกปากให้ตนไปพูดกับจางเหว่ยให้ไล่นาง แต่ตนก็ไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้นได้ เพราะแค่เรือนยังต้องพึ่งชายหนุ่ม และที่ตนสุขสบายแบบนี้ก็เพราะชายหนุ่มเองเช่นกัน ถึงเขาจะมีศักดิ์เป็นถึงป้า แต่ก็ยังไม่กล้าวุ่นวายหรือทำให้ชายหนุ่มต้องขุ่นเคืองใจ
"เป็นนาง" ฟางเหนียงพูดพลางหันไปทางซิงอีที่ไม่ได้สนใจสองแม่ลูก เพราะกำลังเช็ดคราบน้ำตาตนเองอยู่
"เจ้ามานี่หน่อย"
เหล่าสาวใช้และคนอื่นๆหันมาทางซิงอีเป็นตาเดียว หญิงสาวที่รู้สึกตัวก็รีบเดินเข้าไปในศาลา และยืนก้มหน้าอย่างเรียบร้อย
"ที่เจ้าร้องให้เมื่อสักครู่ คงเป็นเพราะคุณชายไล่ให้กลับมาเป็นบ่าวรับใช้ธรรมดาสินะ"
"เจ้าค่ะ"
ซิงอีตอบรับอย่างว่าง่าย ไม่อยากที่จะอธิบายว่าที่ตนได้ทำงานเป็นผู้ช่วยจางเหว่ยเป็นเพราะหนิงเกาลาพักเท่านั้น
"หึ เป็นแค่บ่าวรับใช้เดิมยังเคยเป็นแค่ขอทาน คนอย่างเจ้ายังไม่คู่ควรจะรับใช้พวกข้าเสียด้วยซ้ำ"
เป็นฟางเหนียงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเหยียดหยาม ตอนที่นางกินขนมที่ตนทำเองกับมือครั้งตอนนำไปให้คุณชายจางเหว่ยชายในดวงใจ ภาพที่คุณชายมองซิงอีนั้นทำให้ฟางเหนียงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านแม่คนชั้นต่ำเช่นนาง ไม่คู่ควรที่จะรับใช้ท่านนะเจ้าคะ"
ฟางเหนียงพูดด้วยคำร้ายกาจแต่กลับใช้น้ำเสียงอ่อนโยนและอ่อนหวาน ทำให้ผู้คนแถวนั้นไม่รู้สึกว่านางพูดแรงเกินไปแต่กลับเห็นด้วยกับฟางเหนียงเสียอย่างนั้น ซิงอีที่ได้ยินถึงกับส่ายหน้าคนแบบนี้มีด้วยหรือ นางตีบทนางร้ายในคราบนางเอกแตกเสียยิ่งกว่าดาราที่นางดูแลเสียอีก
"เด็กๆข้ารู้สึกชุดข้าที่พวกเจ้าซักมิสะอาดเลยสักนิด เอาชุดข้าทั้งหมดให้นางสักซะ" ฟางเหนียงเอ่ยเสียงดัง
"ชะ..ชุดคุณหนูมีมากมายแถมทั้งอากาศยังหนาว ข้าเกรงว่านาง....." สาวใช้นางหนึ่งที่มาพร้อมซิงอีเอ่ยขึ้น แต่กลับถูกสายตาของฟางเหนียงส่งมาว่านางพูดมากจึงต้องเงียบปากไว้ ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นนางเองที่เป็นคนซักเสื้อผ้านั้นทั้งหมด
"พานางไป"
สิ้นคำฟางเหนียงสั่ง ซิงอีก็เดินตามบ่าวรับใช้ไปที่เรือนซักล้าง
"เจ้ามิทำเกินไปหน่อยหรือ นางพึ่งถูกปลดจากการเป็นผู้ช่วยคุณชายจางเหว่ย" เจียอิ๋ยเอ่ยเตือนบุตรสาวของตน
"ไม่หรอกเจ้าค่ะท่านแม่ หญิงแพศยาเช่นนางสมควรได้รับบทเรียน ท่านแม่อย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ ทานขนมเถิด" ฟางเหนียงพูดพลางยื่นขนมให้มารดาของตน และมองไปทางที่ซิงอีเดินไปด้วยใบหน้าแห่งความสะใจ
.
ณ เรือนซักล้าง
"นี่คือชุดของคุณทั้งหมด เจ้าจัดการซักให้เรียบร้อย" บ่าวรับใช้คนสนิทของฟางเหนียงนามว่าเหยียนจิ๋นเอ่ยสั่งซิงอี และเดินออกไป
ซิงอีมองกองชุดที่ไม่ต่ำกว่า 30 ตัว และน้ำที่เย็นจัดนั้นอย่างท้อแท้ใจ "นี่สินะถึงเรียกว่าบ่าวรับใช้ของจริง" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ และถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นางคิดอยู่แล้วว่าสักวันต้องมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เพราะตลอดระยะเวลาที่นางมาอยู่ที่นี่ก็พบเห็นเหตุการณ์ที่บ่าวรับใช้นางอื่นเจอเช่นกันตอนถูกทำโทษ ที่ผ่านมาไม่มีใครกล้ารังแกนางเพราะเป็นผู้ช่วยของจางเหว่ยสินะ อำนาจแม้แต่ในจวนเช่นนี้ยังสำคัญมากจริงๆ
ซิงอีตักน้ำมาเทใส่เสื้อผ้าและลงมือซักทันที ด้วยอากาศในตอนนี้ที่เข้าสู่หน้าหนาวแล้ว และคาดว่าอีกไม่กี่วันหิมะก็คงจะตกลงมาให้เห็น น้ำเย็นจัดเมื่อกระทบเข้ากับร่างกาย หญิงสาวถึงกับขนลุกซู่แต่นางก็ไม่ท้อ ยังนั่งซักต่อไป ซิงอีซักไปได้แค่ 10 กว่าตัวมือทั้งสองข้างกลับแดงอย่างกับลูกตำลึงสุก
"หนาวจัง"
หญิงสาวเอ่ยออกมาในที่สุดเพราะไม่สามารถทนไหวแล้ว แต่ก็ยังกัดฟันสู้ซักต่อไป เวลาผ่านไปถึง 3 ชั่วยามหญิงสาวก็ยังซักไม่เสร็จเพราะเหยียนจิ๋นนำชุดมาให้นางเพิ่มอีก 10 กว่าชุด
"โอ๊ย! ซี๊ดด~~"
หญิงสาวอุทานขึ้นมาเสียงดัง เพราะตอนนี้ที่มือของหญิงสาวมีโลหิตสีแดงไหลออกมาจึงรีบล้างน้ำทันที ซิงอีนั่งมองชุดที่เหลืออีกแค่ 2 ชุดกลับสภาพของตนเองตอนนี้ มือสองข้างที่แดงจัดเพราะสัมผัสกับน้ำเย็นๆเป็นเวลานาน บาดแผลที่นิ้วทั้งสองข้างและข้าวที่ตนไม่ได้กินทั้งวัน จู่ๆน้ำตาที่นางอดกลั้นมานานก็ไหลอาบแก้ม
"ข้าอยากกลับบ้าน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"
.
หลังจากจัดการซักชุดของฟางเหนียงเสร็จ ซิงอีก็ตรงกลับห้องพักเลยเพราะนางเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก แต่ก่อนที่จะถึงเรือนพักกลับเจอกับผู่เย่วสหายของตนเสียก่อน
"คารวะคุณชายผู่เย่วเจ้าค่ะ"
ซิงอีพูดพลางย่อกายเล็กน้อย ผู่เย่วยิ้มให้หญิงสาวทันทีแต่ตากลับเหลือบไปเห็นมือของนางที่แดงและยังมีบาดแผลอีกจึงรีบเข้ามาจับที่มือของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ซิงอีที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มก็ตกใจเล็กน้อย
"ขออภัยที่ทำให้เจ้าตกใจ มือของเจ้าไปโดนอันใดมาหรือ"
ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเขายังไม่รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นผู้ช่วยของจางเหว่ยแล้ว จึงคิดว่านางอาจได้รับบาดเจ็บมาจากจางเหว่ย ผู่เย่วพาหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณที่เขาและนางต่างตกลงเป็นสหายกันครั้งแรก และเป็นที่ๆไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมามากนัก หากมาที่นี่คงไม่มีใครเห็นว่าตนทำตัวสนิทสนมกัน ชายหนุ่มพันผ้าให้หญิงสาวอย่างเรียบร้อยหลังทำแผลเสร็จ
"ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ"
หญิงสาวกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ชายหนุ่มเป็นคนแรกและคนเดียวที่ดีกับนางเช่นนี้ตั้งแต่มาอยู่ที่โลกแห่งนี้ พอได้รับความเอาใจใส่จิตใจที่เข้มแข็งของนางเมื่อสักครู่กลับอ่อนแอเสียอย่างงั้น เหมือนกับอย่างเมื่อตอนเด็กๆ เวลานางได้รับบาดเจ็บ เมื่ออยู่คนเดียวไม่เจ็บเท่ากับตอนอยู่กับแม่หรือพ่อ ตอนนี้ก็เช่นกันตอนนางกัดฟันซักผ้าให้เสร็จยังไม่เจ็บเท่าตอนชายหนุ่มถามว่าไปทำอันใดมา
น้ำตาของซิงอีค่อยๆไหลอาบแก้มทำให้ชายหนุ่มตกใจคิดว่าตนทำนางเจ็บจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก ขณะนั้นเองกลับมีเกร็ดน้ำสีขาวหล่นลงมาจากฟากฟ้า
"หิมะตกแล้ว"
ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเปลี่ยนบรรยากาศ ซิงอีมองหิมะที่ตกลงมาอย่างสวยงาม ทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ในวันที่แย่ก็ยังมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น หิมะแรกของโลกที่นี่" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจและยิ้มให้ชายหนุ่ม
"นี่นับเป็นครั้งแรกที่ข้าได้นั่งชมหิมะแรกกับสหาย" ชายหนุ่มพูดพลางหันมายิ้มให้หญิงสาว
"ข้าเองก็เช่นกัน" ซิงอีพูดพลางยิ้มให้ชายหนุ่ม และทั้งคู่ก็พูดคุยและหัวเราะกัน ทำให้หญิงสาวลืมความทุกข์ที่ผ่านมาในวันนี้ได้ แต่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่นั่งคู่อยู่ จางเหว่ยพึ่งกลับมาจากทำธุระข้างนอก เพราะนี้คือภารกิจลับจึงต้องแอบออกไปนอกจวนเพื่อไม่ให้ใครรู้ และทางที่ทั้งคู่นั่งอยู่นั้นคือทางที่จางเหว่ยใช้ออกไปบ่อยๆ จางเหว่ยเข้ามาทันเห็นตอนที่หญิงสาวกำลังร้องให้พอดี ชายหนุ่มมองชายหญิงที่กำลังคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุขก็รู้สึกหงุดหงิดเสียอย่างนั้น จึงสะบัดแขนเสื้อตรงกลับตำหนักจวี๋ฮวาทันที
.
ณ ตำหนักจวี๋ฮวา
จางเหว่ยยกชาขึ้นดื่ม 3 ครั้งรวดแต่กลับไม่สามารถทำให้เขาใจเย็นลงได้
"ไปตามซิงอีมา" ชายหนุ่มสั่งเสียงดัง
10 ปีผ่านไปแสงอาทิตย์ในยามเช้าส่องกระทบเข้ากับใบหน้าเนียนที่นอนอยู่ที่เตียงกว้าง"อื้ออ... เจ้าอย่าขยับยังเช้าอยู่เลย"จางเหว่ยส่งเสียงห้ามคนตัวเล็กที่ซุกอยู่ในอ้อมกอด ตอนนี้นางกำลังจะลุกหนีเขาเหมือนทุกวันอีกแล้ว ชายหนุ่มจึงต้องกระชับอ้อมกอดไม่ให้นางลุกไปไหนได้ ซิงอีผลักร่างชายหนุ่มออกเล็กน้อยอย่างไม่ให้เขาเอาแต่ใจ"นี่มันสายแล้วนะเพคะ พระองค์ควรลุกได้แล้ว""แต่ข้าพึ่งได้นอนกอดเจ้าไม่กี่ชั่วยามเองนะ" จางเหว่ยส่งเสียงออดอ้อนเหมือนอย่างเด็กน้อย และใช้ใบหน้าถูไปที่ซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ"ท่านหยุดนะเพคะ"หญิงสาวดิ้นพลางผลักชายหนุ่มออกห่างตัว แต่นั้นยิ่งทำให้เขาได้ใจนอกจากจะถูใบหน้าแล้วยังพรมจูบและไซ้คอหญิงสาวไม่หยุด"หอมจัง...""ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ อีกไม่นานจะได้เวลาประชุมหน้าท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"เสียงหม่ากงกงตะโกนเข้ามาในห้องบรรทม ซิงอีที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาในทันที จางเหว่ยถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ พลางทำหน้าไม่พอใจ"พระองค์ควรลุกจริงๆแล้วเพคะ"เพี้ยะ!! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับก้นกลมของหญิงสาวไม่แรงนัก ซิงอีทำสีหน้าตกใจและเปลี่ยนเป็นโมโหในทันที"ท่านตีข้าทำไมเจ้าคะ""ก็พูดได้หนิ ข้าบอกเจ้
1 เดือนผ่านไปเสียงบรรเลงเพลงมงคลล่องลอยไปตามสายลมในช่วงสาย ดวงอาทิตย์สีทองอร่ามที่ทำหน้าที่เพียงส่องสว่างแต่ไม่ร้อนแผดเผา ทุกพื้นที่ในวังหลวงถูกตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดง การตกแต่งดูงดงามอย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่นอกวังหลวง ชาวบ้านที่ถึงแม้จะหวาดกลัวความโหดเหี้ยมของเจ้าบ่าวมานาน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะร่วมตกแต่งบ้านเรือนเพื่อร่วมแสดงความยินดี เพราะรู้ดีว่าคนที่คอยช่วยเหลือและปกป้องมาตลอดนั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นเจ้าบ่าวในวันนี้พรมแดงถูกปูตั้งแต่ด้านนอกจนถึงท้องพระโรง เหล่าทหารกล้ายืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบหลายหมื่นนายเพื่อร่วมเป็นพยานรักให้แก่ทั้งคู่ จางเหว่ยในชุดสีแดงมงคลที่ถูกตัดทำขึ้นพิเศษ ทั้งประณีตและสง่างามมือหนากระชับมือบางที่กุมอยู่ ซิงอีก้มมองมือหนาและเงยขึ้นมายิ้มให้ชายหนุ่ม วันนี้นางสวมชุดสีแดงเข้าคู่กับจางเหว่ยและถูกคลุมหน้าด้วยผ้าบางมงคลสีแดง แต่ก็ยังสามารถมองเห็นภาพได้อย่างเลือนรางว่ามีใครอยู่ที่นี่กับนางบ้าง เมื่อพิธีเริ่มคู่บ่าวสาวก็กุมมือกันเดินเข้าท้องพระโรงด้วยท่าทางสง่างามและเหมาะสมกันอย่างเป็นที่สุด กลีบดอกกุหลาบสีแดงถูกโปรยขณะที่ทั้งคู่ค่อยๆก้าวเดิน เหล่าทหารที่
วันก่อนงานอภิเษกซิงอียืนอยู่ที่หน้าต่าง เหม่อมองด้านนอกที่อากาศเริ่มเย็นในช่วงเปลี่ยนฤดูกาล"พรุ่งนี้ท่านจะมาใช่หรือไม่"ซิงอีเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ นี่ก็เกือบ 2อาทิตย์แล้วที่นางไม่ได้ข่าวคราวจากจางเหว่ยเลย และพรุ่งนี้ก็เป็นวันสมรสแล้วด้วย ถึงนางจะเป็นกังวลแต่ก็เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างที่เคยเชื่อมั่นมาโดยตลอด อีกด้านในตอนนี้ จื่อหยางกำลังเดินหมากกับฮ่องเต้ในห้องส่วนตัว แต่ระหว่างสองคนกลับไม่ได้เอ่ยคำสนทนาอันใดกันเลย มีเพียงเสียงของหมากกระทบที่กระดานเท่านั้น แต่ขณะนั้นเองก็มีเสียงของคนจำนวนมากรูเข้ามาที่ห้อง "นี่มันอะไรกัน ทหาร~~~~"ฮ่องเต้เอ่ยตะโกนเสียงดังลั่นห้อง แต่กลับไม่มีทหารเลยแม้แต่สักคนเข้ามาจื่อหยางที่กำลังเดินหมากอยู่กับฮ่องเต้ก็ต้องตกใจเช่นกัน นี่มันเรื่องอันใดกัน หัวหน้าที่นำคนพวกนี้เข้ามานั่นก็คือลูกน้องคนสนิทอีกคนของเขาเอง อย่าบอกนะว่า....."ทหารไปที่ใดหมด"ฮ่องเต้ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง จากนั้นหันไปทางจื่อหยางที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆด้วยแววตาที่มีคำถามมากมาย จื่อหยางที่รู้แล้วว่าตอนนี้คนที่บุกเข้ามาทั้งหมดคือคนของตน นั่นก็อาจจะเป็นเพราะว่าลูกน้องของเขาเข้าใจว่าเขาจะก่อกบฏ
"องค์ชาย แม่นางซิงอีมาขอรับ"หนิงเกาที่อยู่หน้ากระโจมเอ่ยขึ้น ที่หนิงเกาเอ่ยเช่นนี้เป็นเพราะคนทั่วไปรู้จักหญิงสาวนาม ห่าวเข่อซิงเท่านั้น ส่วนซิงอีเป็นนามที่ไม่รู้จักมากนัก จึงใช้ชื่อนี้แทน "เข้ามา" จางเหว่ยเอ่ยอนุญาตอย่างรวดเร็ว ซิงอีตอนนี้ไม่ได้แต่งกายด้วยชุดที่นางสวมใส่ แต่เป็นชุดของนางกำนัลแทน"หมอตัวจริงมาแล้วสินะ เช่นนั้นก็คงหมดหน้าที่ข้า"กู้จวินเอ่ยแซวสหายของตน ก่อนที่จะหันมายิ้มให้หญิงสาวและเดินออกไปจากกระโจม ปล่อยให้ทั้งคู่ได้อยู่ตามลำพัง"ท่านเจ็บมากหรือไม่" ซิงอีเอ่ยถามชายหนุ่มและเข้าไปนั่งลงข้างๆ จางเหว่ยเอื้อมมือไปจับที่มือบางขึ้นมาหอมด้วยความคิดถึง"ขอเพียงกลับมาแล้วเจอหน้าเจ้า ไม่ว่าจะเจออะไร หนักหนามากแค่ไหนข้าก็ไม่มีทางเป็นอะไรไปแน่" ซิงอีที่ได้ยินเช่นนั้นจึงขึงตาใส่ชายหนุ่มเล็กน้อย"กู้จวินบอกว่า เจ้าบรรเลงเพลงกู่เจิงเช่นนั้นหรือ""เจ้าค่ะ ท่านคงไม่ว่าอะไรที่ข้าเอ่อ....""ไม่เป็นอันใด เจ้ามิต้องกังวลไม่ว่าเจ้าจะทำอันใด ทำเพื่อข้าหรือตัวเจ้าเองขอให้เจ้ารู้ไว้ว่าข้าไม่มีวันโทษเจ้า" จางเหว่ยเอ่ยพลางดึงหญิงสาวเข้ามากอด "คืนนี้นอนกับข้าเถิด""ได้อย่างไรเจ้าคะ ข้าต้องร
จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาที่ด้านหลังลานพิธี ทุกคนหันไปตามเสียงก็พบเข้ากับจางเหว่ยที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มยิ้มกว้างแต่ค่อยๆเดินอย่างช้าๆ หนิงเกาที่ได้เห็นก็รู้สึกโล่งใจและดีใจจนจางเหว่ยรู้สึกได้ ชายหนุ่มจึงพยักหน้าให้เล็กน้อยเพราะเขารู้ดีว่าลูกน้องคนนี้นั้นเป็นห่วงเขามากเช่นไร"น้องสามเหตุใดมองข้าอย่างกับเห็นผีเช่นนั้น" จางเหว่ยเอ่ยกับจื่อหยางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และจ้องไปที่ตาอย่างผู้ชนะ"ลูกขอประทานอภัยเสร็จพ่อที่มาช้า เป็นเพราะตอนเข้าป่าชุดลูกได้รับความเสียหาย ทำให้ฉีกขาดเกรงว่ามันอาจดูไม่ดีนักจึงรีบไปเปลี่ยนก่อนมาพ่ะย่ะค่ะ"จื่อหยางมองชุดที่ชายหนุ่มสวมใส่พบว่ามันสะอาดจริงอย่างที่บอก มันเหมือนกับว่าไม่ได้ผ่านการต่อสู้อันใดมาเลยแม้แต่น้อย"ไม่เป็นอะไร เจ้ามาก็ดีแล้ว"ฮ่องเต้เอ่ยพลางยิ้มออกมา และส่งสัญญาณให้เริ่มทำการนับแต้มได้ ซิงอีมองมาทางจางเหว่ยและชายหนุ่มเองก็มองไปทางหญิงสาวพอดีทำให้ทั้งคู่สบตากัน จางเหว่ยพยักหน้าและยิ้มให้หญิงสาวเพื่อต้องการบอกว่าเขาไม่เป็นอันใด ซิงอีรู้ดีว่าเขาต้องได้รับบาดเจ็บเป็นแน่เพราะจากท่าทางการเดินของเขามันดูไม่ปกติ หญิงสาวจำได้ครั้งแรกที่พบกับชายหนุ่ม เ
ในป่าลึกจางเหว่ยกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับคนร้ายฝีมือดีกว่า 20 คน พวกมันสามารถตั้งรับและเข้าจู่โจมเหมือนอย่างที่ฝึกฝนร่วมกันมาเป็นอย่างดี จางเหว่ยตวัดปลายดาบขึ้นจนปาดเข้าที่คอของคนร้าย โลหิตสีแดงพุ่งเป็นสายน้ำออกมา "1"จางเหว่ยเอ่ยขึ้นเมื่อสังหารได้ 1คน ยังเหลืออีก19 คน เขาใช้วรยุทธ์พุ่งทะยานขึ้นเหนือพื้นแล้ววาดดาบมาตรงหน้า ใช้สองนิ้วกรีดเข้ากับดาบคมของตนจนมีโลหิตไหลออกมารวมกับดาบ ทุกครั้งที่เขาต้องต่อสู้มักจะทำเช่นนั้นเป็นประจำ จากนั้นรวบรวมสมาธิและหมุนตัวคล้ายพายุเกลียวพุ่งใส่ชายชุดดำตรงหน้า โลหิตสีแดงกระจายออกมาตรงที่เขาพุ่งใส่ จบกระบวนท่านี้เขาถึงกับทรุดลงไปกับพื้น โลหิตสีแดงกระเด็นจนเปื้อนที่แก้มเขาหนึ่งข้างจนดูน่ากลัว " 2 3 4 5 6"จางเหว่ยนับคนที่ตนพึ่งสังหารไป จากนั้นก็ลุกขึ้นต่อสู้ใหม่ ถึงท่าเมื่อสักครู่จะใช้กำลังไปมากแต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะหยุด เขาคาดการณ์ว่าการต่อสู้นี้ยังคงอีกหลายชั่วยามเป็นแน่ถึงรู้ผลแพ้ชนะ เขาใช้กระบวนท่าง่ายๆเพื่อไม่ให้ตนเองต้องใช้กำลังมากเกินไป แต่ก็ยังสังหารเพิ่มได้"บัดซบ หลงกลจนได้"จางเหว่ยอุทานออกมาเมื่อหลงกล จนตอนนี้ตนเองถูกแยกมาอีกทางที่ไกลจาก
“นางไปที่ใด”จางเหว่ยเอ่ยถามบ่าวรับใช้ที่ตนให้ไปตามหญิงสาว“บ่าวรับใช้ที่ห้องพักบอกว่านางออกไปด้านนอกจวนขอรับ”“หากนางมาถึงแล้วให้มาพบข้า” “ขอรับ” บ่าวรับใช้รับคำเสร็จก็วิ่งออกไปชายหนุ่มนั่งลงไปกับเตียงอย่างหมดแรง จากนั้นนอนเอามืออังที่หน้าผาก เพราะพิษจากอาการแพ้ ถึงแม้ผื่นจะหายไปแล้วแต่ยังหลงเหล
ซิงอีหลังจากโดนจางเหว่ยไล่ก็ตรงกลับที่พักของตน แต่กลับพบว่าถุงหอมที่ข้างเอวของตนหายอีกแล้ว ทุกครั้งที่ไปตำหนักจวี๋ฮวาเหตุใดถุงหอมมักหายทุกครั้ง นางเสียค่าปรับถุงหอมไปแล้วถึง 2 ครั้ง ครานี้นางไม่มีเงินจะเสียค่าปรับแล้ว เลยเลือกจะกลับไปหาถุงหอม "ถ้าแอบเข้าไปคงไม่เป็นไรหรอก" หญิงสาวกล่าวกับตนเองอย่า
"ฟางเหนียงคารวะญาติผู้พี่เจ้าค่ะ" เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่หน้าประตูของเรือนรับรอง ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหล่าชาวบ้านรวมถึงบ่าวรับใช้ชายบริเวณนั้นต่างต้องตกตะลึงเมื่อพบเห็นรอยยิ้มของนาง ด้วยใบหน้าสวยหวานหยดย้อย กิริยาท่าทางเรียบร้อยดูสง่างามของนางล้วนมัดใจหนุ่มน้อยใหญ่ได้อย่างง่ายดาย "เจ้ามีอันใด
ณ กำแพงเมืองจีน1 ใน 7สิ่งมหัศจรรย์ของโลก วัดความยาวของสิ่งก่อสร้างจากน้ำมือมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก 21,196.18 กิโลเมตรครอบคลุมพื้นที่ 15 มณฑลทั่วประเทศ ขณะนี้มีกองถ่ายซีรี่ย์เรื่องหนึ่งกำลังมีการถ่ายทำอยู่“กรี๊ดดดดหลี่เจี๋ย พวกเรารักคุณ หลี่เจี๋ยๆๆๆๆๆ” เสียงเหล่าเเฟนคลับตะโกนเรียกชื่อนางเอกสาวของ







