ตอนที่ 14 ข้าอยากกลับบ้าน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

เสียงสายลมพัดผ่านเข้ามาในห้อง ทำให้เสียงกระดิ่งที่ตกแต่งอยู่ตรงหน้าต่างปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากการหลับใหล ซิงอีบิดขี้เกียจเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน ตลอด1 อาทิตย์ที่ผ่านมา นางใช้แรงกายแรงใจไปมากกับการเป็นผู้ช่วยของชายหนุ่ม การช่วยงานข้างกายก็เหนื่อยพอแรงแล้วยังต้องมารองรับอารมณ์อีก ดีนะที่โลกก่อนนางเป็นผู้ช่วยดารานางเอกชื่อดังจึงสามารถรับมือกับอารมณ์ไม่พอใจได้ หนิงเกาอยู่กับชายหนุ่มมานานขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ

พอคิดมาถึงตรงนี้ซิงอีก็ต้องหยุดคิดทันทีเพราะหากมัวแต่ทำตัวชักช้าเกรงว่าคงไปสายแล้วโดนบ่นอีกเป็นแน่ นางไม่อยากจะโดนหักค่าแรงหรอกนะ แค่โดนค่าปรับเรื่องถุงหอมก็ไม่มีเงินเหลือแล้ว จึงได้ลุกขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมไปหาชายหนุ่มที่เรือน

.

ณ เรือนจวี๋ฮวา

"เจ้าหายดีแล้วหรือ" จางเหว่ยที่นั่งบนเตียงพูดพรางเอ่ยถามผู้ช่วยคนสนิทของเขา

"ขอบคุณคุณชายที่เป็นห่วง ข้าหายดีแล้วขอรับ" 

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"เรียนคุณชาย แม่นางซิงอีมาขอรับ" บ่าวรับใช้หน้าเรือนเอ่ยเสียงดังเข้ามาให้ห้อง

"เข้ามา" หลังจากได้รับอนุญาต ซิงอีจึงผลักประตูเข้ามาในห้อง กลับพบว่าหนิงเกาเองก็อยู่ด้วย

"คารวะคุณชาย คารวะท่านหนิงเกาเจ้าค่ะ" ซิงอีทำท่าคารวะจางเหว่ยก่อนที่จะหันไปทางหนิงเกา หนิงเกาเพียงส่งยิ้มกลับมาให้อย่างมีมารยาท "ให้ตายเถอะเป็นแค่ผู้ช่วยเหตุใดหน้าตาดีเช่นนี้ ละมุนเหลือเกิน" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจขณะที่หนิงเกายิ้มให้

"แฮ่ม! วันนี้เจ้าไม่ต้องมาช่วยข้า หนิงเกากลับมาแล้ว เจ้ากลับไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวเอาแต่มองผู้ช่วยของตนด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

"เจ้าค่ะ"

หญิงสาวพูดพลางเดินทอดน่องออกจากเรือนไป คิดจะใช้ก็ใช้พอหมดประโยชน์ก็ไล่ยังเห็นข้าเป็นคนอยู่หรือไม่

เพราะตอนนี้ปิ่นบนหัวของหญิงสาวเป็นปิ่นเงิน ฉะนั้นงานที่นางต้องทำหลังจากถูกลดตำแหน่งจากผู้ช่วยคือดูความเรียบร้อยภายในเรือน ไม่ว่าจะคอยรับใช้คุณหนู คุณชาย ซิงอีถือถาดขนมเดินเรียงแถวกับบ่าวรับใช้คนอื่นอีก 3 คนเพื่อนำไปที่ศาลาในสวนหย่อม 

ทันทีที่นางมาถึงก็พบเข้ากับหญิงสาววัยกลางคน ถึงมีอายุแต่กลับมีเค้าโครงของความงามในตอนยังสาวหลงเหลืออยู่มาก

"คารวะเจียอิ๋น"

บ่าวรับใช้ที่มาพร้อมกับนางเอ่ยขึ้นพร้อมกันพลางย่อกายเล็กน้อย ก่อนที่จะนำขนมไปวางไว้ที่โต๊ะ และกลับไปยืนเรียงแถวเช่นเดิม เจียอิ๋นเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบขนมขึ้นมาทาน ต่อด้วยยกชาขึ้นดื่มมองบรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายชนิด ไม่นานก็มีผู้มาใหม่เดินมาทางศาลา หญิงสาวมองผู้ที่มาใหม่คือฟางเหนียงและมีบ่าวรับใช้ผู้ติดตามถึงสองคนเดินตามมาด้วย ฟางเหนียงเดินเข้าไปในศาลาขณะที่เดินผ่านหน้าซิงอีก็เหลือบมามองนางเล็กน้อย และเดินเลยไปหามารดาที่อยู่ในศาลา

"ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ"

ฟางเหนียงย่อกายเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามมารดาของตน 

"เจ้าลองซิมขนมนี่สิ แม่พึ่งให้คนทำไว้รอเจ้า"

เจียอิ๋นพูดพลางยื่นจานให้บุตรสาวของตน ซิงอีมองภาพสองแม่ลูกที่แสดงความรักต่อกัน ทำให้จู่ๆน้ำตากลับไหลออกมาดื้อๆเสียอย่างนั้น นางรู้สึกคิดถึงพ่อกับแม่ในโลกใบเก่าจนไม่อาจกลั่นอารมณ์ตนเองได้ นานแล้วไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรบ้างจะทุกข์ใจเพียงใดหากรู้ว่านางประสบอุบัติเหตุ หญิงสาวรีบเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แต่กับไม่พ้นสายตาของฟางเหนียงที่มองนางอยู่ 

"ท่านแม่จำได้หรือไม่ เรื่องที่คุณชายจางเหว่ยรับบ่าวรับใช้นางหนึ่งมาเป็นผู้ช่วย"

"ใครหรือ"

เจียอิ๋นเอ่ยขึ้นถามบุตรสาวของตน นางจำได้ดีว่าวันนั้นบุตรสาวไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงขั้นออกปากให้ตนไปพูดกับจางเหว่ยให้ไล่นาง แต่ตนก็ไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้นได้ เพราะแค่เรือนยังต้องพึ่งชายหนุ่ม และที่ตนสุขสบายแบบนี้ก็เพราะชายหนุ่มเองเช่นกัน ถึงเขาจะมีศักดิ์เป็นถึงป้า แต่ก็ยังไม่กล้าวุ่นวายหรือทำให้ชายหนุ่มต้องขุ่นเคืองใจ

"เป็นนาง" ฟางเหนียงพูดพลางหันไปทางซิงอีที่ไม่ได้สนใจสองแม่ลูก เพราะกำลังเช็ดคราบน้ำตาตนเองอยู่ 

"เจ้ามานี่หน่อย" 

เหล่าสาวใช้และคนอื่นๆหันมาทางซิงอีเป็นตาเดียว หญิงสาวที่รู้สึกตัวก็รีบเดินเข้าไปในศาลา และยืนก้มหน้าอย่างเรียบร้อย

"ที่เจ้าร้องให้เมื่อสักครู่ คงเป็นเพราะคุณชายไล่ให้กลับมาเป็นบ่าวรับใช้ธรรมดาสินะ" 

"เจ้าค่ะ"

ซิงอีตอบรับอย่างว่าง่าย ไม่อยากที่จะอธิบายว่าที่ตนได้ทำงานเป็นผู้ช่วยจางเหว่ยเป็นเพราะหนิงเกาลาพักเท่านั้น

"หึ เป็นแค่บ่าวรับใช้เดิมยังเคยเป็นแค่ขอทาน คนอย่างเจ้ายังไม่คู่ควรจะรับใช้พวกข้าเสียด้วยซ้ำ"

เป็นฟางเหนียงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเหยียดหยาม ตอนที่นางกินขนมที่ตนทำเองกับมือครั้งตอนนำไปให้คุณชายจางเหว่ยชายในดวงใจ ภาพที่คุณชายมองซิงอีนั้นทำให้ฟางเหนียงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านแม่คนชั้นต่ำเช่นนาง ไม่คู่ควรที่จะรับใช้ท่านนะเจ้าคะ"

ฟางเหนียงพูดด้วยคำร้ายกาจแต่กลับใช้น้ำเสียงอ่อนโยนและอ่อนหวาน ทำให้ผู้คนแถวนั้นไม่รู้สึกว่านางพูดแรงเกินไปแต่กลับเห็นด้วยกับฟางเหนียงเสียอย่างนั้น ซิงอีที่ได้ยินถึงกับส่ายหน้าคนแบบนี้มีด้วยหรือ นางตีบทนางร้ายในคราบนางเอกแตกเสียยิ่งกว่าดาราที่นางดูแลเสียอีก

"เด็กๆข้ารู้สึกชุดข้าที่พวกเจ้าซักมิสะอาดเลยสักนิด เอาชุดข้าทั้งหมดให้นางสักซะ" ฟางเหนียงเอ่ยเสียงดัง

"ชะ..ชุดคุณหนูมีมากมายแถมทั้งอากาศยังหนาว ข้าเกรงว่านาง....." สาวใช้นางหนึ่งที่มาพร้อมซิงอีเอ่ยขึ้น แต่กลับถูกสายตาของฟางเหนียงส่งมาว่านางพูดมากจึงต้องเงียบปากไว้ ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นนางเองที่เป็นคนซักเสื้อผ้านั้นทั้งหมด

"พานางไป"

สิ้นคำฟางเหนียงสั่ง ซิงอีก็เดินตามบ่าวรับใช้ไปที่เรือนซักล้าง 

"เจ้ามิทำเกินไปหน่อยหรือ นางพึ่งถูกปลดจากการเป็นผู้ช่วยคุณชายจางเหว่ย" เจียอิ๋ยเอ่ยเตือนบุตรสาวของตน

"ไม่หรอกเจ้าค่ะท่านแม่ หญิงแพศยาเช่นนางสมควรได้รับบทเรียน ท่านแม่อย่าสนใจเลยเจ้าค่ะ ทานขนมเถิด" ฟางเหนียงพูดพลางยื่นขนมให้มารดาของตน และมองไปทางที่ซิงอีเดินไปด้วยใบหน้าแห่งความสะใจ

.

ณ เรือนซักล้าง

"นี่คือชุดของคุณทั้งหมด เจ้าจัดการซักให้เรียบร้อย" บ่าวรับใช้คนสนิทของฟางเหนียงนามว่าเหยียนจิ๋นเอ่ยสั่งซิงอี และเดินออกไป

ซิงอีมองกองชุดที่ไม่ต่ำกว่า 30 ตัว และน้ำที่เย็นจัดนั้นอย่างท้อแท้ใจ "นี่สินะถึงเรียกว่าบ่าวรับใช้ของจริง" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ และถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย นางคิดอยู่แล้วว่าสักวันต้องมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เพราะตลอดระยะเวลาที่นางมาอยู่ที่นี่ก็พบเห็นเหตุการณ์ที่บ่าวรับใช้นางอื่นเจอเช่นกันตอนถูกทำโทษ ที่ผ่านมาไม่มีใครกล้ารังแกนางเพราะเป็นผู้ช่วยของจางเหว่ยสินะ อำนาจแม้แต่ในจวนเช่นนี้ยังสำคัญมากจริงๆ 

ซิงอีตักน้ำมาเทใส่เสื้อผ้าและลงมือซักทันที ด้วยอากาศในตอนนี้ที่เข้าสู่หน้าหนาวแล้ว และคาดว่าอีกไม่กี่วันหิมะก็คงจะตกลงมาให้เห็น น้ำเย็นจัดเมื่อกระทบเข้ากับร่างกาย หญิงสาวถึงกับขนลุกซู่แต่นางก็ไม่ท้อ ยังนั่งซักต่อไป ซิงอีซักไปได้แค่ 10 กว่าตัวมือทั้งสองข้างกลับแดงอย่างกับลูกตำลึงสุก

"หนาวจัง"

หญิงสาวเอ่ยออกมาในที่สุดเพราะไม่สามารถทนไหวแล้ว แต่ก็ยังกัดฟันสู้ซักต่อไป เวลาผ่านไปถึง 3 ชั่วยามหญิงสาวก็ยังซักไม่เสร็จเพราะเหยียนจิ๋นนำชุดมาให้นางเพิ่มอีก 10 กว่าชุด 

"โอ๊ย! ซี๊ดด~~"

หญิงสาวอุทานขึ้นมาเสียงดัง เพราะตอนนี้ที่มือของหญิงสาวมีโลหิตสีแดงไหลออกมาจึงรีบล้างน้ำทันที ซิงอีนั่งมองชุดที่เหลืออีกแค่ 2 ชุดกลับสภาพของตนเองตอนนี้ มือสองข้างที่แดงจัดเพราะสัมผัสกับน้ำเย็นๆเป็นเวลานาน บาดแผลที่นิ้วทั้งสองข้างและข้าวที่ตนไม่ได้กินทั้งวัน จู่ๆน้ำตาที่นางอดกลั้นมานานก็ไหลอาบแก้ม

"ข้าอยากกลับบ้าน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว" 

.

หลังจากจัดการซักชุดของฟางเหนียงเสร็จ ซิงอีก็ตรงกลับห้องพักเลยเพราะนางเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก แต่ก่อนที่จะถึงเรือนพักกลับเจอกับผู่เย่วสหายของตนเสียก่อน

"คารวะคุณชายผู่เย่วเจ้าค่ะ"

ซิงอีพูดพลางย่อกายเล็กน้อย ผู่เย่วยิ้มให้หญิงสาวทันทีแต่ตากลับเหลือบไปเห็นมือของนางที่แดงและยังมีบาดแผลอีกจึงรีบเข้ามาจับที่มือของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ซิงอีที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มก็ตกใจเล็กน้อย

"ขออภัยที่ทำให้เจ้าตกใจ มือของเจ้าไปโดนอันใดมาหรือ"

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเขายังไม่รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นผู้ช่วยของจางเหว่ยแล้ว จึงคิดว่านางอาจได้รับบาดเจ็บมาจากจางเหว่ย ผู่เย่วพาหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนบริเวณที่เขาและนางต่างตกลงเป็นสหายกันครั้งแรก และเป็นที่ๆไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมามากนัก หากมาที่นี่คงไม่มีใครเห็นว่าตนทำตัวสนิทสนมกัน ชายหนุ่มพันผ้าให้หญิงสาวอย่างเรียบร้อยหลังทำแผลเสร็จ

"ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ"

หญิงสาวกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ชายหนุ่มเป็นคนแรกและคนเดียวที่ดีกับนางเช่นนี้ตั้งแต่มาอยู่ที่โลกแห่งนี้ พอได้รับความเอาใจใส่จิตใจที่เข้มแข็งของนางเมื่อสักครู่กลับอ่อนแอเสียอย่างงั้น เหมือนกับอย่างเมื่อตอนเด็กๆ เวลานางได้รับบาดเจ็บ เมื่ออยู่คนเดียวไม่เจ็บเท่ากับตอนอยู่กับแม่หรือพ่อ ตอนนี้ก็เช่นกันตอนนางกัดฟันซักผ้าให้เสร็จยังไม่เจ็บเท่าตอนชายหนุ่มถามว่าไปทำอันใดมา

น้ำตาของซิงอีค่อยๆไหลอาบแก้มทำให้ชายหนุ่มตกใจคิดว่าตนทำนางเจ็บจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก ขณะนั้นเองกลับมีเกร็ดน้ำสีขาวหล่นลงมาจากฟากฟ้า

"หิมะตกแล้ว"

ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเปลี่ยนบรรยากาศ ซิงอีมองหิมะที่ตกลงมาอย่างสวยงาม ทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ในวันที่แย่ก็ยังมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น หิมะแรกของโลกที่นี่" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจและยิ้มให้ชายหนุ่ม 

"นี่นับเป็นครั้งแรกที่ข้าได้นั่งชมหิมะแรกกับสหาย" ชายหนุ่มพูดพลางหันมายิ้มให้หญิงสาว

"ข้าเองก็เช่นกัน" ซิงอีพูดพลางยิ้มให้ชายหนุ่ม และทั้งคู่ก็พูดคุยและหัวเราะกัน ทำให้หญิงสาวลืมความทุกข์ที่ผ่านมาในวันนี้ได้ แต่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่นั่งคู่อยู่ จางเหว่ยพึ่งกลับมาจากทำธุระข้างนอก เพราะนี้คือภารกิจลับจึงต้องแอบออกไปนอกจวนเพื่อไม่ให้ใครรู้ และทางที่ทั้งคู่นั่งอยู่นั้นคือทางที่จางเหว่ยใช้ออกไปบ่อยๆ จางเหว่ยเข้ามาทันเห็นตอนที่หญิงสาวกำลังร้องให้พอดี ชายหนุ่มมองชายหญิงที่กำลังคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุขก็รู้สึกหงุดหงิดเสียอย่างนั้น จึงสะบัดแขนเสื้อตรงกลับตำหนักจวี๋ฮวาทันที 

.

ณ ตำหนักจวี๋ฮวา

จางเหว่ยยกชาขึ้นดื่ม 3 ครั้งรวดแต่กลับไม่สามารถทำให้เขาใจเย็นลงได้

"ไปตามซิงอีมา" ชายหนุ่มสั่งเสียงดัง