ตอนที่ 9 : ช่วยชีวิตของศัตรู (2)

เซี่ยนอิงที่เห็นคุณชายต้วนผู้เงียบขรึ้มเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมืออย่างกะทันหันก็ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ทัน จากผู้ชายหน้าเลือดที่มีแต่ข้อเสนอบ้า ๆ มาให้เธอ แต่ตอนนี้เขากลับอยากแต่งงานกับเธอซะงั้น เซี่ยนอิงคิดในใจว่าเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เธอจึงพูดขึ้น

“ฉันว่าเศษกระสุนคงกระเด็นเข้าไปในสมองของคุณจนทำให้มันเพลี้ยนไปแล้วจริง ๆ แน่ ๆ เอางี้นะคุณชายต้วน! วันนี้คุณกลับไปพักผ่อนที่บ้านของคุณก่อน แล้วเราค่อยเจอกันวันที่ฉันเอาเงินไปคืนให้กับคุณนะ” พูดจบ เซี่ยนอิงก็รีบเร่งฝีเท้าเดินหนีมาจากเขาให้เร็วที่สุด แต่เขาก็วายยังตะโกนตามหลังเธอขึ้น

“ผมจะไม่มีวันยอมให้คุณแต่งงานกับคนอื่นเด็ดขาด”

“อีตาบ้า!” เซี่ยนอิงตะโกนตอบเขากลับไป ก่อนที่เธอจะรีบขับรถกลับไปที่คฤหาสน์ทันที

เมื่อเซี่ยนอิงกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลหวังแล้ว ขณะที่เธอกำลังเดินผ่านห้องโถงเพื่อจะกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตนเองอยู่นั้น หวังอิ๋งอิ๋ง คุณหนูสามของสกุลหวังก็เดินเข้ามาหาพี่สาว พร้อมกับทักทายขึ้น

“พี่ใหญ่! วันนี้พี่ออกไปไหนมาหรอ? ทำไมเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นถนนมาอย่างงั้นล่ะ?”

เซี่ยนอิงที่กำลังจะเดินหน้าจึงต้องหยุดลง ก่อนที่จะหันมาตอบน้องสาวของตนเองขึ้น “พอดีว่าพี่ออกไปนั่งดื่มกาแฟมา ระหว่างที่พี่กำลังจะกลับ พี่ก็ดันไปเห็นคุณชายต้วนกำลังถูกคนร้ายซุ่มยิง พี่ก็เลยเข้าไปช่วยเขาหลบทัน ก็เลยเปื้อนกลับมาภาพนี้นี่แหละ!”

“แล้วทำไมพี่ไม่ปล่อยให้คุณชายต้วนตายไปซะล่ะ เราจะได้หาทางเอาบริษัทของเรากลับคืนมาได้ง่ายกว่าเดิม” อิ๋งอิ๋ง หญิงสาวที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสี่คนพูดขึ้น ทำให้เซี่ยนอิงที่รู้จักนิสัยน้องสองของตนเองดีตอบกลับไป “เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก! เราไม่จำเป็นต้องใจร้ายเหมือนกับคนที่ร้ายกับเราก็ได้”

“พี่ใหญ่ก็ชอบใจดีซะอย่างงี้แหละ!” หวังอิ๋งอิ๋งบ่นพี่สาวขึ้น “ถึงข้างนอกพี่ดูจะแข็ง ๆ แต่ข้างในพี่ใจดีเกินไป”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทำมาบ่นพี่!” เซี่ยนอิงพูดจบก็ลูบหัวของน้องสาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนที่เธอจะนึกบ้างอย่างขึ้นได้ว่าคงมีแต่อิ๋งอิ๋งเท่านั้นที่จะเข้าใจ เธอจึงถามอิ๋งอิ๋งขึ้น “เอ่อ...พี่มีเรื่องจะถามหน่อย!”

“ได้สิ!” อิ๋งอิ๋งพยักหน้าตอบรับ

“วันนี้หลังจากที่พี่ช่วยชีวิตของคุณชายต้วนลู่เห่อไว้แล้ว คุณชายต้วนก็มีท่าทีประหลาด ปกติเขาจะชอบพูดจาร้ายกาจและทำท่าทางหยิ่งยโสใส่พี่ แต่วันนี้เขาดูอ่อนลง แถมยังพูดขอพี่แต่งงานซ้ำ ๆ พี่ไม่ค่อยใจว่าทำไมจู่ ๆ ผู้ชายก็เปลี่ยนไปได้ไวขนาดนี้?”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อิ๋งอิ๋งหัวเราะออกมาเสียงดัง เพราะเธอคือหญิงสาวที่รู้จักผู้ชายมากที่สุด อิ๋งอิ๋งจึงตอบพี่สาวกลับไป “จากที่ฉันฟังพี่เล่า ฉันก็พอจะเดาได้ว่าในตอนแรกคุณชายต้วนมองพี่เป็นแค่คู่แข่งทางธุรกิจที่เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะให้ได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะมองพี่เป็นคู่รักที่เขาอยากจะเอาพี่เป็นคู่ชีวิตมากกว่านะ”

“จะบ้าหรอ?” เซี่ยนอิงอุทานขึ้นด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้หรอก! คุณชายต้วนต้อนพี่จะจนมุมเรื่องบริษัทของเราตั้งหลายรอบ แถมเขาอยากจะกัดคอพี่ให้ตายตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ทั้งหยิ่ง ทั้งทะนงตนเองขนาดนั้น เขาไม่มีทางชอบพี่หรอก อีกอย่าง ต่อให้เขาคิด พี่ก็ไม่มีทางคิดกับเขาเด็ดขาด” 

“ไม่แน่นะพี่! พี่อาจจะคิดกับเขาโดยไม่รู้ตัวก็ได้นะ! เพราะความรักมักเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว บางครั้งมันก็มาในรูปแบบที่พี่คาดไม่ถึง อย่างการเป็นศัตรูและคู่แข่งกันอะไรแบบนี้” พูดจบ อิ๋งอิ๋งก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยให้กับพี่สาวของตน

ทางด้านของเซี่ยนอิงที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเบรกน้องสาวจอมเล่ห์ของตนเองไว้ทันที “พอ พอได้แล้ว! พี่ไม่ฟังเรื่องเพ้อเจ้อของเธอแล้ว” พูดจบ เซี่ยนอิงก็รีบเดินกลับขึ้นห้องของเธอไปทันที ปล่อยให้อิ๋งอิ๋งยิ้มตามหลังมาอย่างชอบใจ

เมื่อเซี่ยนอิ๋งกลับมาถึงห้องนอนของตนเอง เธอก็ทิ้งตัวนอนลงพร้อมกับคิดถึงเรื่องที่อิ๋งอิ๋งบอก พร้อมกับถามตัวขึ้น “มันจะเป็นไปได้จริง ๆ หรอ? ความรักที่เกิดมาในรูปแบบของศัตรูและคู่แข่ง?” เมื่อถามตัวเองจบ เซี่ยนอิงก็หลับตาลงและจินตนาการนึกถึงการเจอกันครั้งแรกระหว่างเธอกับเขา มันเป็นการเจอกันที่เต็มไปด้วยความคิดทางธุรกิจที่จะแย่งชิงกัน แต่ถ้าหากตัดคำว่าธุรกิจออกไปในวันนั้น หากวันนั้นเป็นวันที่เขาและเธอได้พบกันแบบคนธรรมดาทั่วไป เซี่ยนอิงก็คงจะตกหลุมรักคุณชายต้วนเช่นเดียวกัน เพราะเขาทั้งรูปหล่อ และสูงใหญ่ ๆ ใคร ๆ ก็ต้องปรารถนาที่จะรักและเป็นที่รักของเขาอย่างแน่นอน

“บ้าเอ้ย! นี่ฉันกำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่เนี่ย!” เซี่ยนอิงรีบลืมตาตื่นขึ้นมาและสลัดความคิดของตนเองออกทันที แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเท่าไหร่ ความคิดพวกนั้นก็ไม่ยอมหายไปเลยแม้แต่น้อย

“บ้าเอ้ย! ฉันไม่น่าไปฟังยัยน้องสาวจอมเจ้าเล่ห์ที่แสนเจ้าชู้เลย” เซี่ยนอิ๋งบ่นอิ๋งอิ๋งขึ้นทันที ก่อนที่เธอจะลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

และเมื่อเวลายามค่ำคืนมาถึง ในขณะที่เซี่ยนอิ๋งกำลังนอนหลับสนิทอยู่นั้น จู่ ๆ หน้าต่างห้องนอนของเธอก็ค่อย ๆ เปิดออกพร้อมกับร่างใหญ่ของคุณชายต้วนที่กำลังปีนเข้ามา ทางด้านของเซี่ยนอิงที่มีความไวต่อความรู้สึกจึงสะดุ้งตัวตื่นขึ้น และเมื่อเธอตื่นขึ้นมาพบว่าคุณชายต้วนกำลังปีนเข้ามาในห้องนอนของเธอ เธอก็รีบลุกออกจากเตียงและรีบวิ่งไปหยิบแจกันที่อยู่ใกล้มือของตนเองที่สุดพร้อมกับเล็งไปที่หัวของเขาทันที แต่ถึงก็ยังใจดีถามเขาขึ้นก่อนที่จะลงมือ

“นี่คุณปีนเข้ามาในห้องนอนของฉันได้อย่างไงกันเนี่ย?” เซี่ยนอิงถามเขาขึ้นพร้อมกับแจกันที่อยู่ในมือ

“ผม...ผมนอนไม่หลับ ผมก็แต่คิดถึงคุณ ผมก็เลยปีนเข้ามา!”

“หา?” เซี่ยนอิงอุทานขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้น “นี่คุณจะบ้าหรือไง! ดึก ๆ ดืนปานนี้มาคิดถึงอะไรฉัน รอให้เช้าก่อนไม่ได้หรืออย่างไงกัน?”

“ความคิดถึงมันห้ามกันได้ด้วยหรอ? ถ้ามันห้ามได้ ผมก็คงห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงคุณไปแล้ว”

คำตอบของเขาทำเอาเซี่ยนอิงแทบอ้วกออกมา แต่เมื่อเธอได้เห็นสีหน้าที่พูดจาจริงจังของเขา ก็ทำให้เธอได้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นอย่างแน่นอน เธอจึงตัดสินใจถามเขาขึ้นตรง ๆ

“นี่คุณ! นี่คุณตกหลุมรักฉันจริง ๆ หรอเนี่ย?”

“ก็ใช่นะสิ! ตั้งแต่ที่คุณช่วยชีวิตของผมไว้ ผมก็หยุดคิดถึงคุณไม่ได้ พอได้ยินว่าคุณกำลังจะแต่งงาน หัวใจก็ยิ่งโหยหาคุณเข้าไปใหญ่เพราะกลัวว่าคุณจะไปแต่งงานกับคนอื่น”

ตอนนี้เซี่ยนอิงอยากจะเอาแจกันในมือฟาดหัวของตัวเองแรง ๆ สักทีให้สลบไปเสียเหลือเกิน เพราะถ้าหากเธอรู้ว่าการช่วยชีวิตของเขาจะทำให้เขามาตามคลั่งรักเธอแบบนี้ เธอน่าจะปล่อยให้เขาตายไปซะยังจะดีกว่า

แต่จะว่าไป...เซี่ยนอิงเองก็แอบเผลอยิ้มออกมาที่ได้ถูกผู้ชายจอมร้ายกาจอย่างเขามาคลั่งรักเธอแบบนี้ แถมเขายังทุ่มทุนสร้างปีนขึ้นมาหาเธอทางหน้าต่างของคฤหาสน์อีกด้วย เรียกว่าบ้าเอาเรื่องเลยทีเดียว

“เอาล่ะ! งั้นตอนนี้คุณช่วยกลับไปก่อนได้ไหม? ไว้พรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาคุยกันใหม่ ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้เราจะคุยกันจนกว่าจะหาทางออกได้” เซี่ยนอิงพูดขึ้น

“ความรักไม่ใช่ธุรกิจ เราไม่มีทางหาทางออกหรือทางเข้าได้เป็นอันขาด สิ่งเดียวที่เราต้องหาคือหัวใจของเราเท่านั้น”

“หา?” เซี่ยนอิงอุทานขึ้นอย่างไม่เข้าใจในบทกวีแสนหวานของเขา ก่อนที่เธอจะรีบพูดขึ้นใหม่ “จะอย่างไงก็ช่าง วันนี้คุณช่วยกลับไปก่อนได้ไหม? แล้วพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันใหม่นะ”

“ก็ได้!” คุณชายต้วนลู่เห่อยอมทำตามแต่โดยดี เซี่ยงอิงจึงอาศัยจังหวะที่ผู้คนในคฤหาสน์กำลังหลับใหลแบบนี้เดินลงไปส่งเขาที่หน้าประตุของคฤหาสน์โดยที่ไม่ต้องให้เขาปีนลงไป เพราะเธอคิดว่าคงไม่มีใครเห็นเขาอย่างแน่นอน

แต่ในขณะที่เซี่ยนอิงกำลังเดินไปส่งคุณชายต้วนลู่เห่ออยู่นั้น เธอหารู้ไม่ว่า...หวังซินเหมย ลูกพี่ลูกน้องที่เกลียดเธอเป็นอย่างมากได้เห็นทุกอย่างหมดแล้ว และซินเหมยก็คิดไปเองว่าเซี่ยนอิงได้พาคุณชายต้วนลู่เห่อมามีความสัมพันธ์ถึงในคฤหาสน์เลย

____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^