ตอนที่ 3

“มันอันตรายมากเลยนะพราว รออีกสักพักได้ไหมเดี๋ยวนัทจะสืบต่อเอง” ธนัทเป็นห่วงพราวฟ้าเป็นอย่างมาก เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะมีอะไรไปต่อกรกับผู้มีอิทธิพลขนาดนั้นได้

“นัทแค่คอยช่วยเราห่าง ๆ ก็พอ แค่นี้ก็รบกวนนัทมากแล้วพราวไม่อยากให้นัทต้องเดือดร้อน” เธอก็รู้สึกเกรงใจเพื่อนเป็นอย่างมาก ไม่อยากให้เพื่อนต้องเอาหน้าที่การงานที่กำลังรุ่งโรจน์มาเสี่ยงกับเรื่องของเธอ

“มีข้อมูลของทั้งสองคนที่พราวควรต้องรู้นะ นี่เป็นข้อมูลส่วนตัวของทั้งสองคนที่นัทพอจะหาได้” ธนัทเอ่ยบอกกับพราวฟ้าพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้พราวฟ้า หญิงสาวมองซองเอกสารแล้วรับมันเอาไว้

“สัญญากับนัทนะห้ามทำอะไรที่อันตรายมากเกินไป จะทำอะไรต้องปรึกษานัทก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงห่วงใย เขาอยากจะช่วยเพื่อนให้ได้มากกว่านี้แต่ติดตรงที่เจ้านายสั่งห้ามเอาไว้ว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็หยุดยุ่งกับคดีนี้ ตำรวจชั้นผู้น้อยอย่างเขาก็ได้แต่คอยช่วยเพื่อนอยู่ห่าง ๆ

“ขอบคุณมากนะนัท ไม่ต้องเป็นห่วงนะเราจะปรึกษานัทตลอด อย่าลืมนะเราเทควันโดสายดำนะ” หญิงสาวเอ่ยบอกเพื่อนด้วยรอยยิ้มเพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องเป็นห่วงเธอ

ถ้าจะต้องเสี่ยงเธอขอเป็นคนเสี่ยงเองดีกว่าเพราะเธอตัวคนเดียวไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ส่วนธนัทนั้นเขามีพ่อแม่ และแฟนสาวที่กำลังจะแต่งงานกันต้องดูแล เธอจึงไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องของเธอ

หลังจากเธอคุยกับเพื่อนเรียบร้อยธนัทก็ขอตัวกลับไปก่อนเพราะมีนัดกับแฟนสาว พราวฟ้าก็เดินออกจากคาเฟ่เพื่อไปยังลานจอดรถที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับคาเฟ่ เดินไปก็คิดอะไรไป

พลาง ๆ

หลังจากพี่สาวของเธอเสียชีวิต เธอก็กลับไปทำงานต่อเพื่อรอให้ตำรวจทำคดีไปเธอเชื่อมั่นว่าพี่แพรต้องได้รับความยุติธรรม

แต่พอผ่านไป 1 เดือน ธนัทได้โทรมาบอกว่าคดีของพี่แพรถูกปิดไปแล้วโดยระบุว่าสาเหตุที่รถตกเขาไปนั้นเกิดจากอุบัติเหตุ เธอโกรธมากที่กฎหมายไม่สามารถทำอะไรคนพวกนี้ได้  เธอจึงลาออกจากงานเพื่อมาตามคดีของพี่แพร และมาดูแลคาเฟ่ของพี่แพรด้วย กว่าจะเคลียร์งานที่บริษัทเรียบร้อยก็กินเวลาไปถึงสองเดือน

ระหว่างที่เธอกำลังเดินข้ามถนนด้วยความเหม่อลอยก็มีรถยนต์คันหรูขับตรงมาพอดี

ปริ้นนนนน!! ปริ้นนนน!! เอี๊ยดดดดดด!!

            เสียงแตรและเสียงเบรกดังลั่นจนผู้คนแถวนั้นแตกตื่น ส่วนหญิงสาวที่เกือบจะถูกรถชนตกใจจนสะดุดล้มลงตรงหน้ารถยนต์หรูคันนั้นพอดี คนขับรถรีบวิ่งลงมาดูทันที

“หนู ๆ เป็นอะไรไหม” ลุงคนขับรถเอ่ยถามหญิงสาวทำให้เธอได้สติขึ้นมา

“เอ่อ ไม่เป็นอะไรค่ะ หนูขอโทษนะคะที่เดินไม่ดูทางเกือบทำคุณลุงเดือดร้อนเลย” หญิงสาวเอ่ยบอกพร้อมพนมมือไหว้ขอโทษคุณลุงอย่างรู้สึกผิด

“ไปหาหมอไหม หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่เป็นอะไรค่ะคุณลุง ขอบคุณนะคะ ขอโทษอีกครั้งค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินกะเผลก ๆ ข้ามถนนไปทันที

การกระทำทั้งหมดของหญิงสาวอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่บนรถตลอด แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพียงแค่รู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงสวยคนหนึ่ง สวยจนเขาละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เขาต้องรีบไปธุระจึงกดกระจกให้เปิดลงเพื่อเรียกคนขับรถ

“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปกันเถอะ ฉันรีบ”

“ครับ ๆ พ่อเลี้ยง”

            เมื่อหญิงสาวเดินมาถึงรถยนต์ของตัวเองเธอก็ขึ้นไปนวดขาตัวเองสักพักก็ดีขึ้น จากนั้นเธอก็ขับรถกลับบ้านที่เช่าเอาไว้ เธอยังไม่ได้ไปพักที่บ้านของพี่แพรก็เพื่อความปลอดภัยตามคำแนะนำของธนัทซี่งเธอก็เห็นด้วยกับเพื่อน แม้แต่คาเฟ่เธอก็ไม่ได้เข้าไปดูแลเอง เธอให้พี่เมี่ยงผู้จัดการคาเฟ่ทำแทนเธอทั้งหมดเพราะพี่เมี่ยงทำงานกับพี่แพรมานาน อีกทั้งพี่แพรก็เคยให้ความช่วยเหลือครอบครัวของพี่เมี่ยงหลายครั้งทำให้พี่เมี่ยงรักพี่แพรมาก พี่เมี่ยงเป็นอีกหนึ่งคนที่เธอจะไว้ใจได้

เมื่อนึกถึงพี่เมี่ยงเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่าพี่เมี่ยงอาจจะพอมีข้อมูลให้กับเธอได้บ้าง มือบางจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาทันที

“สวัสดีค่ะน้องพราว” เสียงปลายสายเอ่ยทักทายเธอ

“พี่เมี่ยงเย็นนี้มาหาพราวที่บ้านได้ไหมคะ พราวอยากคุยด้วย”

“ได้ค่ะน้องพราว เดี๋ยวปิดร้านเสร็จพี่จะรีบไปค่ะ” เมื่อสิ้นเสียงตอบรับจากปลายสายเธอก็กดวางสายทันที

            เมี่ยงรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องมาหาพราวฟ้าที่ไหนเพราะบ้านเช่าที่พราวฟ้าอยู่ตอนนี้ ก็ได้เมี่ยงเป็นธุระจัดหาให้ เมี่ยงก็ไม่เชื่อว่าการตายของแพรไหมจะเกิดจากอุบัติเหตุ เมี่ยงจึงพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือพราวฟ้าน้องสาวของผู้มีพระคุณเพื่อสืบหาความจริงให้ปรากฏ...