ตอนที่ 2

แพรไหมประสบอุบัติเหตุรถตกเขาตรงทางออกจากไร่ชาภาคิน ซึ่งรถไฟไหม้หมดทั้งคัน ส่วนร่างของแพรไหมก็ไหม้เหลือเพียงแค่โครงกระดูก เมื่อทราบข่าวเธอก็แจ้งกับบริษัทเพื่อขอบินกลับด่วนแต่ก็ใช้เวลาถึง 2 วันกว่าเอกสารจะแล้วเสร็จเธอถึงจะกลับมาได้ งานศพของพี่สาวเธอก็จัดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของผู้ชายที่ชื่อภาคิน เมื่อเดินทางมาถึงก็เป็นวันเผาแล้วพราวฟ้าไม่ได้เข้าไปร่วมงานเธอแอบดูอยู่ห่าง ๆ เพราะยังสงสัยสาเหตุการตายของพี่สาว เธอเสียใจเป็นอย่างมากที่ไม่ได้ร่ำลาพี่สาวครั้งสุดท้ายแม้แต่จะจัดงานศพให้พี่สาวเพียงคนเดียวเธอยังไม่มีโอกาสนั้นเลย

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดทำไมผู้ชายคนนั้นถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ พี่สาวเธอไม่เคยมีแฟนเลยวัน ๆ ทำแต่งาน เป็นห่วงความรู้สึกของคนรอบข้างมากกว่าตัวเอง ทำไมพี่แพรต้องโชคร้ายถึงเพียงนี้ เธอจะไม่ยอมให้เรื่องของพี่แพรต้องจบแบบนี้แน่นอน

ร่างบางควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วหยิบขึ้นมากดส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ

(นัท หาข้อมูลมาได้บ้างหรือยัง) มือเล็กกดส่งข้อความไปถาม นัท หรือผู้กองธนัท ซึ่งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเขาเป็นตำรวจอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงกับที่เกิดอุบัติเหตุของแพรไหม เธอให้เพื่อนช่วยสืบหาหลักฐานเพิ่มเติมพร้อมกับหาข้อมูลส่วนตัวของเจ้าของไร่ชาที่มีอิทธิพลในเชียงรายโดยพุ่งเป้าไปที่ พ่อเลี้ยงภาคิน

(ก็ได้มาเยอะนะ น่าจะพอเป็นประโยชน์อยู่บ้าง กำลังอยากคุยด้วยอยู่พอดี ถึงเชียงรายหรือยัง)

(ถึงแล้ว พรุ่งนี้สิบโมงเจอกันที่คาเฟ่เปิดใหม่ตรงชานเมืองนะ เดี๋ยวส่งโลเคชันไปให้) เธอเลือกจะนัดกับเพื่อนที่คาเฟ่เล็ก ๆ เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร

(ดีเลยพรุ่งนี้วันหยุดพอดีไว้เจอกัน)

“พี่แพรไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พราวจะทำทุกอย่างเพื่อหาทางเอาผิดคนชั่วให้ได้ พราวสัญญา”

เธอรู้ว่าการสืบหาหลักฐานครั้งนี้มันเสี่ยงมาก ถ้าเธอทำไม่สำเร็จเธออาจจะต้องตายไปอีกคน แต่เธอก็ขอลองเสี่ยงดูยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้กับพี่สาวเพียงคนเดียว เธอไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณ สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำเพื่อพี่สาวของเธอได้

วันต่อมา

เวลา 10.00 น.

คาเฟ่GG

            ร่างสูงเพรียวในชุดจัมป์สูทขายาวสีน้ำตาลเข้มของพราวฟ้า เดินเข้ามาในร้านกาแฟเล็ก ๆ บริเวณชานเมืองของจังหวัดเชียงราย หญิงสาวเดินตรงไปยังโต๊ะริมกระจกที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นเพื่อนของเธอกำลังนั่งอยู่

“มานานหรือยังนัท” เสียงหวานเอ่ยทักเพื่อนที่นั่งชมวิวสวนดอกไม้ด้านนอกคาเฟ่

“เพิ่งมาถึงน่ะ เอาอะไรไหมเดี๋ยวไปสั่งให้”

“เอาอาเมริกาโน กับเค้กช็อกโกแลตก็ได้”

ธนัทจึงเดินไปสั่งเครื่องดื่มและขนมให้กับเพื่อนที่หน้าเคาน์เตอร์ สักพักก็เดินกลับมาพร้อมของกินเต็มถาด

“เอาอะไรมาเยอะแยะนัท หิวเหรอ” หญิงสาวกำลังงงกับของที่เพื่อนของเธอยกมาวางตรงหน้าเธอมีข้าวผัดอเมริกัน ตามด้วยกาแฟและขนมที่เธอสั่ง ส่วนของเพื่อนเธอมีแค่โกโก้ปั่นแก้วเดียว

“นัทว่าพราวดูผอมไปเยอะเลย พราวกินข้าวก่อนนะแล้วเราค่อยคุยกัน นัทสั่งข้าวผัดอเมริกันของโปรดพราวมาให้ด้วยนะ” ตอนเจอกันเมื่อ 3 เดือนก่อนที่เขาไปรับเธอมาจากสนามบินเพื่อมาดูจุดเกิดเหตุที่แพรไหมประสบอุบัติเหตุ เธอยังดูไม่ผอมขนาดนี้เลย นี่เธอมีแรงเดินไหมนะ

            ธนัทเป็นเพื่อนกับเธอตั้งแต่สมัยมัธยมเนื่องจากเราทั้งสองคนมีอยู่บ้านใกล้ ๆ กันจึงทำให้ค่อนข้างสนิทกันมาก แต่เราทั้งสองคนก็ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยนอกจากคำว่าเพื่อนมีแต่ความหวังดีให้กันเท่านั้น

“ขอบใจนะนัท” หญิงสาวตักอาหารกินไปได้ไม่กี่คำก็หยุดชะงักไป เธอนึกถึงข้าวผัดอเมริกันที่พี่สาวชอบทำให้เธอไปกินตอนกลางวันที่โรงเรียนสมัยมัธยม น้ำตาก็เอ่อคลอบริเวณขอบตา เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปคุยกับเพื่อนของเธอต่อ

“แล้วนัทได้ข้อมูลอะไรมาบ้างไหม”

“จากที่นัทสืบดู ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยที่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องมี 2 คน” น้ำเสียงของธนัทค่อนข้างเป็นกังวลเป็นอย่างมาก

“2 คน?” หญิงสาวขมวดคิ้วงุนงงกับคำบอกกล่าวของเพื่อน

“คนแรกพ่อเลี้ยงภาคิน จากที่สืบมาเขาไม่เคยมาหาพี่แพรที่ร้านหรือนัดเจอกันที่อื่นเลย มีแค่วันเกิดเหตุที่พี่แพรขับรถออกมาจากไร่ของเขา ส่วนคนที่ 2 คือทินกร ลูกชายของพ่อเลี้ยงฉัตรชัยเจ้าของไร่ชาเพียงตะวันที่อยู่ติดกับไร่ชาภาคิน เด็กในร้านของพี่แพรบอกว่าเขาเคยมาหาพี่แพรที่ร้าน 2 ครั้ง แต่ทั้งสองก็คุยกันแบบคนรู้จักทั่วไป”

“เท่ากับว่าทินกรน่าสงสัยกว่างั้นเหรอ” หญิงสาวนั่งวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มาจากเพื่อนด้วยความสงสัย ใครกันแน่ที่เป็นแฟนของพี่แพร

“ยังตอบไม่ได้ คงต้องใช้เวลาสืบอีกสักพัก แต่เจ้านายของนัทสั่งให้เลิกยุ่งกับคดีนี้” หญิงสาวตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเป็นอย่างมากเพื่อนเธอเป็นตำรวจยังไม่สามารถทำคดีนี้ได้ต่อเหรอนี่มันอะไรกัน

“นัท พราวจะไม่ยอมให้พี่แพรตายฟรี พราวจะสืบเรื่องนี้ต่อเอง”