บทที่ 49 : มีอะไรอีกไหมที่ลืมบอก

กลางดึกสงัดของค่ำคืนเดียวกัน หลังอัตราความถี่เร่งของด้ายแดงเยว่เอ๋อถดถอยลงไปแล้ว ก็ตีความได้ว่านางน่าจะหลับปุ๋ยเพราะความเหน็ดเหนื่อย นางคงซัดกับคุณชายเซียวทั้งสองในภาพฝันอีกหลายยก แล้วก็อาจจะใช้เสี่ยวโม่ขัดตราทัพอีกสักหน่อยแต่นั่นมิใช่ประเด็น!

.

จินตนาการก็ส่วนจินตนาการจะเหมารวมเข้าสู่โลกจริงมิได้ และเพื่อให้เกิดความยุติธรรมเรือนเล็กของเสี่ยวโม่ที่อยู่ด้านหลังสุดของจวนสกุลจ้วงจึงเป็นเป้าหมาย เหวินเหยาก้าวย่างเดินโทง ๆ มาตามถนนเช่นคนปกติ จวบจนกระทั่งมาถึงบริเวณภัตตาคารขายบะหมี่ เหล่าทหารยามและพ่อบ้านองครักษ์ก็เริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น

.

"กะแล้วเชียว! สกุลจ้วงต้นตระกูลการค้าเส้นอันดับหนึ่งแห่งฉางหลิง มีทั้งร้านขายบะหมี่แบบค้าปลีก มีทั้งโรงงานผลิตเส้น มีทั้งการค้าแบบส่งถึงบ้าน จะมิให้มีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดได้เยี่ยงไร ระดับความยิ่งใหญ่ต่างกับจวนสกุลมู่ที่เป็นร้านทอผ้าลิบลับ แต่ก็เอาเถอะเราตรวจสอบจากด้ายแดงในมือเราแล้ว เสี่ยวโม่อยู่ในนี้แน่ ๆ และเราคงต้องหาทางบุกเข้าไป!"

.

คิดกับตัวเองในใจเสร็จก็มิใช่เรื่องยากอะไรแล้วสำหรับจอมยุทธหญิงที่จริงใจกับลูกค้า วิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้าจึงถูกงัดออกมาใช้ ลำพังวิ่งไต่กิ่งไผ่ที่สูงกว่า 3 จั้งยังทำมาแล้วประสาอะไรกับกำแพงสูงแค่นี้ และทันทีที่เหยียบย่างลงบนลานหินหน้าเรือนเล็ก เหล่าทหารยามองครักษ์ก็ยังมิมีใครสังเกตเห็นการมาถึงของเหวินเหยาเลยสักคน

.

"กรุ๊บ! , กรุ๊บ!"

รองเท้าฟางแตะสัมผัสลงกับพื้นแช่มช้า เบาราวกับโจรขโมยสมบัติสุสาน กลางดึกสงัดแสงจันทร์จมทับไปกับหมู่เมฆ 

.

ด้ายของเสี่ยวโม่เต่งตึงขึงพรืดขึ้นนั่นบ่งชี้ว่าเขาอยู่ในเรือนเล็กหลังนี้ และแค่ผลักบานประตูเข้าไปก็คงจะเห็นเขาอยู่ภายใน หากแต่เป็นความเย็นเฉียบบนตัวด้ายนี่สิที่ทำให้เหวินเหยาชักเอะใจแปลก ๆ ! มันไม่สั่นยิก ๆ ๆ เหมือนของเยว่เอ๋อ! และความเย็นสะบั้นเช่นนี้ก็แทบจะเฉือนหั่นเนื้อคนได้เลยด้วยซ้ำ!

.

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเสี่ยวโม่?!"

ตกใจอย่างมิหมกเม็ด นางรีบใช้มือป้องและส่องเข้าไปตามซอกหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท

.

พยายามแม้กระทั่งเอียงหูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียง เรียกได้ว่าทำทุกอย่างแล้วเหลือแค่เคาะประตูกับร้องเรียกให้คนข้างในเดินออกมาเปิด แต่ทว่าหากทำเช่นนั้นการปรากฏตัวของนางก็จะกลายเป็นคำถามสำหรับบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ แล้วเสี่ยวโม่ก็จะเดือดร้อนเอาได้ 

.

"เอาเถอะ! คงต้องทำแล้วล่ะนะโทษทีนะเสี่ยวโม่"

เป่าปากพรูพลางยกมือซ้ายที่ใช้วิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) ขึ้นมาดู เหวินเหยาตรวจเช็คจนมั่นใจว่าใช่นิ้วกลางที่ผูกเชื่อมโยงกับเสี่ยวโม่ไว้จะได้ไม่ดึงผิดเส้น

.

ก่อนจะตัดสินใจเค้นปราณแท้เข้าไปใส่แล้วก็กระชาก!

.

"พรวดดด!!!"

.

"โครมมม!!!"

.

"โอ๊ะ! , โอ๊ยยย! ใครมาดึงเราจนตกเก้าอี้วะ! มันเจ็บนะเฟ้ย!!!"

.

เสียงร่างหนาหล่นกระแทกพื้นดังพอ ๆ กับเสียงตะโกนด่าที่ดังลอดออกมาถึงภายนอก แค่นี้เหวินเหยาก็สบายใจไปเปราะหนึ่ง นางเริ่มผ่อนพลังปราณแท้ของตนเองลง และเริ่มใช้ฝ่ามือเดินลมปราณให้กลับสู่จุดตันเถียน (凤求凰) เช่นปกติ และเพียงมิถึงเสี้ยวอึดใจต่อมาประตูหน้าเรือนเล็กก็ถูกผลักกระแทกออกมาเอง!

.

"โครมมม!!!"

.

"เอ๋!? ก็มิมีใครนี่หว่า! ปู้ซื่อ! (不是) ปู้ซื่อ! (不是) แต่เมื่อกี้มันเหมือนมีคนใช้วรยุทธดึงเราจนตกเก้าอี้จริง ๆ นะ บ้าบอไปกันใหญ่ก็ทั้งเรือนมีเราอยู่คนเดียวจะเป็นไปได้เช่นไร สงสัยจะเพราะคิดถึงเรื่องนั้นมากไปนั่นแหละ!"

.

ตัดภาพมาอีกทีเหวินเหยาก็หายไปจากลานหินหน้าเรือนเล็กไปแล้ว มิหนำซ้ำยังมาโผล่ข้างในห้องส่วนตัวของเสี่ยวโม่แทนอย่างเหนือชั้น! ไวยิ่งกว่าเสียงเร็วกว่าความคิดชั่วขณะจิตหลังกวาดสายตาประเมินสิ่งที่เห็นทุกอย่าง นางก็ฟันธงได้ทันทีว่าเพราะเหตุใดด้ายแดงของเสี่ยวโม่บนนิ้วกลาง ถึงเย็นวาบราวกับเกล็ดน้ำแข็ง

.

"พี่สาว! ท่านเข้ามาได้เช่นไร!? ละ..แล้ว..ว..ว.ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่?!"

.

"ชู่ววว..! เจ้าจะร้องให้คนทั้งจวนออกมาจับข้ารึกระไร! , เงียบ! , หุบปาก!"

พี่สาวเหวินเหยาตวาดใส่แบบเก็บเสียง

.

นางเริ่มเคาะนิ้วเบา ๆ ลงที่บนโต๊ะ ตะเกียงน้ำมันยังคงส่องแสงนวล แม้เก้าอี้จะนอนกระเท่เร่อยู่บนพื้นทว่าสาระสำคัญคือคัมภีร์สะกดใจวสันต์ที่นางให้เสี่ยวโม่ไว้จดบันทึกต่างหาก หน้ากระดาษถูกเขียนลงไปบ้างแล้ว ๆ ก็เป็นสาระสำคัญที่อยู่ภายในนั่นเอง ที่ทำให้บ่าวรับใช้ผู้เห่าเครื่องบินรายนี้รู้สึกเหน็บหนาวจนจับขั้วหัวใจ!