บทที่ 144 : แผนสอง

"世上无难事 ，只怕有心人" สำนวนจีนนี้หากแปลเป็นไทยน่าจะตีความได้ว่า "ทุกปัญหามีทางแก้ อย่ายอมแพ้ต่ออุปสรรค" แล้วใครล่ะที่คู่ควรกับวลีนี้ที่สุดหากมิใช่เหวินเหยา! คดีพลิกเสียแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นายน้อยเยว่เอ๋อยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จะบอกมิบอกแหล่ ทว่าพอนางโพล่งสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา จอมยุทธหญิงที่เรียกตนว่าเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจก็ถึงกับต้องกุมขมับ! กลายเป็นนางเสียเองที่ตะกุกตะกัก คิดมิตกว่าจะหาทางบอกเรื่องคุณชายเซียวกับคุกที่ขังเขาไว้ยังไง

.

"เจ้าเงี่ยนมากเลยรึ? เจ้าทนมิไหวเลยใช่หรือไม่เยว่เอ๋อ?"

เหวินเหยาพยายามถามด้วยเสียงอัดเงียบเบากึ่งกระซิบ

.

"หงึก! , หงึก! , หงึก!"

ร่างเล็กตอบผ่านการพยักหน้า พูดไปก็อายปากเลยเอาสีหน้ากับท่าทางนี่แหละใช้แทนคำตอบ

.

ซ้ำร้ายที่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หว่างขามันก็ร้อนวาบขึ้นอีกแล้ว! เยว่เอ๋อถึงกับต้องเอาต้นขาบี้บดใส่กันยืนบิดไปบิดมาคล้ายกับคนคลั่งควย! และถ้าหากมีกล้องอีกสักตัวอยู่ด้วยตัดภาพไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง ป่านนี้ในลิ้นชักตรงเก๊ะที่ใส่ดิลโด้ยักษ์ไว้ก็คงจะสั่นโครมคราม! ปั๊ก! ๆ ๆ ๆ ประหนึ่งเปลี่ยนปราณแท้ที่เคลือบอยู่บาง ๆ ให้กลายเป็นเทคโนโลยีบลูทูธระดับสูง ควยปลอมมันถึงได้เชื่อมต่ออยู่กับอารมณ์เงี่ยนของเยว่เอ๋อโดยมิถูกขัดจังหวะ

.

หากนางอยากเย็ดมันก็จะสนองทันที แถมยังมีโปรโมชั่นสำหรับคนที่ทะลวงผ่านถึงขั้นที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์ได้สำเร็จด้วย นั่นก็คือสามารถปรับระดับเลือกได้เลยโดยมิต้องไต่ระดับตั้งแต่ขั้นที่ 1 ใหม่ แต่ก็นั่นแหละรู้ไปก็เท่านั้น! เพราะตอนนี้สาระสำคัญมิใช่ดุ้นควยปลอมจากตำหนักเงาจันทรา (万影楼) แต่เยว่เอ๋อต้องการดุ้นจริงควยจริง! และเหวินเหยาก็ต้องตอบนางอย่างตรงไปตรงมา ว่าสามารถจัดให้นางได้หรือไม่!

.

"ข้าดูจากกิริยาของเจ้าแล้ว ดูทรงข้าคงจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับต่อไปอีกมิได้ มิรู้คืนนี้พรุ่งนี้มะรืนนี้เจ้าก็ต้องรู้อยู่ดี!"

.

"เรื่องอะไรหรือเจ้าคะพี่สาว? เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณชายเซียวงั้นรึ?"

ตาหยี ๆ ที่แทบจะเป็นเส้นตรงถึงกับถลึงโตขึ้นมาเลย

.

"มิผิด! แต่ข้าคงต้องเสียใจกับเจ้าด้วยที่ข้าคงมาส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้! สิ่งที่ข้านำมามีเพียงแท่งควยจำลองของคุณชายเซียว แต่ข้าไร้ความสามารถในการเอาเขาออกจาก "คุก" มาให้เจ้าจริง ๆ !"

.

"ห๊าาาา! พี่สาวว่าเช่นไรนะเจ้าคะ!? คุณชายเซียวจวิ้นอวี่คนของสกุลเซียวเนี่ยะนะจะถูกจองจำในคุกราชสำนักได้! ข้ามิเห็นรู้เรื่อง! ท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่?!"

.

อารมณ์กำหนัดของนายน้อยกระจุยกระจายขาดผึง! นางหายเงี่ยนแบบหมดสิ้นที่เหลือจึงมีแต่ความโมโห! ด้วยความสัตย์จริงว่าลำพังที่นางระเบิดออกมาเมื่อครู่ก็แทบจะเป็นการตะโกนอยู่แล้ว เสียงแผดร้องดังมากจนเสี่ยวผ่างที่เกาะอยู่บนไหล่เหวินเหยา ยังต้องม้วนตัวหันไปซ่อนตรงท้ายทอยของนาง

.

ร่างบางกระแทกก้นลงใส่เก้าอี้เสียงดังโครม! กอดอกมุ่ยหน้าส่ออาการมิพอใจ อัตลักษณ์ของคุณหนูผู้เอาแต่ใจมาเต็ม ซึ่งนั่นก็ทำให้เหวินเหยาลำบากใจสุด ๆ นางจะกล้าพูดได้เยี่ยงไรว่าคนที่ส่งคุณชายเซียวเข้าคุกก็คือตัวนางเอง! แต่ถ้านางมิทำดิลโด้ควยจำลองนี้ก็จะมิถูกส่งมาที่นี่ เหตุการณ์นี้จึงเหมือนเหรียญทองที่มีสองด้าน ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง

.

"ครืดดด..ด..ด..ด! , ครืดดด..ด..ด..ด!"

เสียงลากเก้าอี้ดังมาจากอีกฟากของโต๊ะบะหมี่ ก่อนจอมยุทธ์หญิงจะนั่งลงในทิศตรงกันข้าม

.

"冷静! (เหลิ่งจิ้ง!) สงบสติอารมณ์ก่อนเยว่เอ๋อ.. ข้าดูจากกิริยาเจ้าแล้วข้ากลับวินิจฉัยว่านี่อาจมิใช่ความรักก็เป็นได้ เจ้าอาจจะแค่กระสันอยากมีสัมพันธ์ เจ้าอาจจะเพียงแค่เมามายในรสควยที่เจ้ามิเคยพบเห็น ข้ามิอยากให้เจ้าอยู่ในกิริยาวู่วามเช่นนี้เลย มิหนำซ้ำจากข่าวที่ข้าได้ยินมา เสียงลือเสียงเล่าอ้างยังบอกอีกว่าคุณชายเซียวถูกจับแยกขังไว้ที่หอขังนักโทษวรยุทธ ที่ซึ่งมีการอารักขาแน่นหนาเป็นพิเศษ.."

.

"หมายความว่าเยี่ยงไรเจ้าคะพี่สาว?! ข้าก็ไปเดินเล่นที่ตลาดออกจากบ่อยเหตุไฉนข้าถึงมิเคยได้ยินข่าวคราวเช่นท่านบ้างเลย ขนาดท่านมิใช่คนเมื่องฉางหลิง (长陵) แท้ ๆ " 

เยว่เอ๋อถึงกับวาดฝ่ามือสองข้างไว้บนโต๊ะ แล้วก็ทุบโครม ๆ คล้ายจะเจ็บใจ!

.

"ข้ารู้ได้เช่นไรมิสำคัญหรอกแต่การถูกขังไว้ที่นั่น ก็แปลว่าราชสำนักเอาจริง คนที่ถูกแยกไปหอขังนักโทษวรยุทธคือผู้ต้องหาที่เตรียมจะต้องถูกตัดเส้นลมปราณ! คุณชายเซียวจวิ้นอวี่จะใช้วรยุทธมิได้อีกเลยหลังจากนี้ ซึ่งเปรียบได้กับการประหารชีวิตแห่งโลกยุทธภพเลยทีเดียว!"

.

"บะ.. บ้าน่ะ! , เรื่องแบบนี้เนี่ยะนะ..! ได้ยังไงกัน? , เป็นไปมิได้?! , ไม่ ๆ ๆ มีทาง!"

จิตหลุดขาดผึงไปเลย ขนาดเป็นผัวนางแค่ท่อนควยนางยังทำราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

.

สุดท้ายในค่ำคืนนั้นเลยจบด้วยการแยกย้าย เหวินเหยาถือซะว่าได้มาอัพเดทข่าวคราวความเคลื่อนไหว นางรับปากกับเยว่เอ๋อว่ายังพอมีเวลาอยู่ นางจะลองกลับไปคิดหาวิธีดูว่าจะทำแบบไหนได้บ้าง ให้เยว่เอ๋อได้เอากับคุณชายเซียวแบบซาบซ่านหนำใจ งานนี้ยากมากแต่ต้องทำให้ได้ ก่อนที่จอมยุทธหญิงจะใช้พิรุณย่ำฟ้าทะยานกลับสู่โรงเตี๊ยมไป

.

ทิ้งให้เสี่ยวผ่างกับเจ้านายจ้องมองตากันปริบ ๆ อยู่บนโต๊ะบะหมี่ แสงตะเกียงก็ค่อย ๆ ราแสงลงไป ค่ำคืนนี้ช่างหลากรสหลายอารมณ์ยิ่งนัก นายน้อยยังคงปรับตัวได้มิถูกต้อง รสชาติของพวกผู้ใหญ่ทำไมกว่าจะเอาใครได้สักคนถึงได้ยากได้เย็นถึงเพียงนี้!