บทที่ 142 : เหวินเหยาเข้าชาร์ท!

ดวงตะวันเริ่มรับขอบฟ้าแสงตะเกียงจากชายคาอาคารร้านบะหมี่นวลสลัว เหล่าบรรดาคนงานพนักงานร้านเริ่มทยอยกลับเข้าเรือนพัก แม้แต่เสี่ยวโม่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รักษาตัวจนหายดีจากเหตุปะทะที่สกุลเวยแล้ว ก็ยังขอตัวกลับเข้าเรือนคนใช้ไปพลางก่อน เยว่เอ๋อมิได้สนใจเขาเท่าไหร่นักหรอก อันที่จริงนางมิยอมสนใจใครเลย! พลางคร่ำครึอยู่กับจดหมายลายมือของนางที่เขียนแล้วก็ขยำทิ้ง! แล้วก็เขียนใหม่อยู่หลายต่อหลายรอบ! 

.

"เจ้าจะขอตัวไปนอนก็ไปเถอะเสี่ยวโม่ บอกคนอื่น ๆ ด้วยว่าเดี๋ยวข้าเสร็จธุระข้าจะดับตะเกียงเก็บทุกอย่างเอง ขอบคุณที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยสำหรับวันนี้นะ.."

นายน้อยพูดทั้ง ๆ ที่ดวงหน้ายังก้มเขียนจดหมายอยู่ ฝั่งเสี่ยวโม่เองก็เลยต้องผละตัวจากไปแบบงง ๆ เขาแทบจะไม่มีบทบาทในนิยายพาร์ทนี้อีกต่อไปแล้ว และหลังจากที่ด้ายแดงประจำตัวถูกตัดออกจากวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) เหวินเหยาเองก็แทบจะมิได้ใช้บริการจากเขาอีกเลย

.

"ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนนะขอรับคุณหนู คุณหนูเองก็รักษาตัวด้วย ใกล้เข้าเหมันต์ฤดูลมกลางคืนมักรุนแรง"

.

"อืม..ม..ม ๆ ไปเหอะ ๆ ข้าดูแลตัวเองได้ เจ้าเองก็เพิ่งหายเจ็บกลับมา แทนที่จะเป็นห่วงข้าควรแบ่งไปห่วงตนเองด้วย"

โบกมือหยอย ๆ ปล่อยให้ความห่วงใยกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวตามแรงลม

.

ซึ่งเรื่องของเรื่องก็มิใช่เหตุใหญ่โตอันใด นั่นก็เพราะเยว่เอ๋อแค่คิดคำมิออก! นางกำลังไล่เลียงว่าจะใช้คำไหนดีถึงจะสื่อสารได้ว่า "นางอยากเอากับคุณชายเซียวดูสักครั้ง!" , "นางอยากจะเย็ดกับควยจริง ๆ ของเขาดูสักหน!" แล้วนางจะตอบรับทันทีว่าคุณชายคือรักแท้ของนาง เพราะเขาคือคนที่ทำให้ถึงจุดสุดยอดได้! 

.

แต่ปัญหาคือจะบอกสิ่งนี้กับเหวินเหยายังไงให้ดูไม่ร่าน! จดหมายฉบับก่อนหน้านี้เยว่เอ๋อแค่บอกว่าอยากได้ "ควย" สักดุ้น อยากลองเย็ดดูสักหน! ครั้งนั้นนางก็ว่ามันหยาบสุด ๆ แล้ว แต่นี่เล่นใส่ชื่อคุณชายเซียวที่เป็นคนรักของมู่ซื่อหรานแห่งร้านทอผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) เข้าไปอีก! อัตตราความมิเหมาะสมจึงดูสูงเกินไป นี่มิใช่วิสัยของหญิงงาม สตรีแห่งเมืองฉางหลิง (长陵) ล้วนถูกอบรมมาดีกว่านี้

.

"แง~! , ทำไงดีต่อให้ทุกคนออกไปหมดแล้ว เราก็ยังเขียนมิออกอยู่ดี แล้วหมึกจีนพวกนี้เขียนแล้วก็ลบมิได้ด้วย กระดาษข้าจะหมดม้วนอยู่แล้วเนี่ยะ?!"

เยว่เอ๋อบ่นอุบพลางใช้นิ้วมือสางผมแล้วก็ยี ๆ ขยี้ ๆ

.

กระทั่งเวลาผ่านไปอีกราว 3 ก้านธูปจากพลบค่ำก็เริ่มจะกลายเป็นดึก กะประมาณจากสายตาน่าจะเป็นยามซวี (戌时) เยว่เอ๋อที่นั่งทานน้ำซุปร้อน ๆ ไปพร้อมกับเขียนจดหมายก็ถึงกับต้องสะดุ้ง!

.

"เปรี๊ยงงง!!!" 

ฟ้าผ่าโครมครามลงมาจากบริเวณนอกร้าน!

.

ร่างบางรีบยกมือขึ้นป้องหูเกร็งคองอเข่าระวังตัวสุดฤทธิ์เพราะคิดว่าจะมีเรื่อง! จากนั้นจึงค่อย ๆ ชะเง้อคอขึ้นส่องดูถึงพบว่าแฉกสายฟ้าเป็นประกายสีทองที่แตกแขนงยึกยือเหล่านั้น กำลังถักทอกันขึ้นเป็นเรือนร่างของเหวินเหยาพี่สาวนักทำนายดวงของนางนั่นเอง!

.

"เฮ๊ย! นั่นพี่สาวนี่นา! เป็นพี่เหวินเหยาจริง ๆ ด้วย! ทางนี้พี่สาวทางนี้! ข้ากำลังคิดถึงท่านอยู่พอดีเลย กำลังจะให้เสี่ยวผ่างเอาจดหมายไปส่งให้ท่านในอีกมิกี่ชั่วยาม แต่ท่านก็ดันมาหาข้าก่อน!"

นายน้อยกวักมือเรียกไหว ๆ ด้วยระยะห่างเพียง 20 เมตร แค่เหวินเหยาปล่อยปราณแท้ลงสู่พื้นแล้วใช้สายฟ้าเป็นตัวนำ เพียงแว๊บเดียวนางก็วาร์ปมาโผล่ตรงทางเข้าหน้าร้านบะหมี่ได้สำเร็จ 

.

แต่ทว่าจากอีกฟากหนึ่งบนท้องฟ้า!

.

"พรึบ! , พรึบ! , พรึบ! , พรึบ! , พรึบ!"

เสียงเสี่ยวผ่างตีปีกดังมาแต่ไกลมันบินมาจากไหนก็มิรู้! รู้แค่ว่าจู่ ๆ มันก็โฉบลงมาเกาะอยู่บนหัวไหล่ของเหวินเหยาอย่างแม่นยำ!

.

"หมับบบ!"

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!"

.

"ข้าว่าเจ้ามิต้องเขียนแล้วล่ะจดหมายน่ะ เพราะข้าถ่อมาหาเจ้าด้วยตนเองแล้ว!"

เหวินเหยาหลุบตาลงยิ้มเยาะ ก่อนจะเริ่มพูดต่อ

.

"เจ้าอาจจะมิเชื่อข้าก็ได้! แต่วีรกรรมต่าง ๆ ที่เจ้าทำมาเสี่ยวผ่างได้บินมาแจ้งข้าหมดแล้ว อาการเจ้าหนักมาก! เจ้าลงกลอนประตูทำให้เสี่ยวผ่างเข้าห้องมิได้ มันก็เลยบินมาแจ้งเรื่องกับข้า เจ้ามีอะไรจะปฏิเสธในข้อกล่าวหานี้หรือไม่?"

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!, จิ๊บ!"

ไม่ได้มีแต่คนขึ้ฟ้องนกขี้ฟ้องก็มี 

.

แต่ต่อให้เสี่ยวผ่างพิราบอ้วนจะไม่คาบข่าวไปฟ้อง ด้ายแดงบนนิ้วมือข้างซ้ายที่ผูกกับเยว่เอ๋อไว้ด้วยวิชาด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) ก็แสดงอาการสั่นเทาที่ทำให้อ่านค่าออกอยู่ดี! เหวินเหยาจึงอยู่เฉยมิได้! นางจำเป็นต้องรีบเข้าประชิดตัว บุกเข้าชาร์ตและถามเยว่เอ๋อแบบตรงไปตรงมา ว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่!