บทที่ 145 : แหกคุกแม่ง! (จะบ้าเหรอ?)

อาการครุ่นคิดกินมิได้นอนมิหลับเริ่มกลืนกินตัวตน มิน่าเชื่อว่าสตรีผู้วางแผนอะไรก็มิเคยผิดพลาดอย่างเหวินเหยาจะมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาด้วย! นางอยู่ที่โรงเตี๊ยมมามากกว่า 3 ราตรีกับอีก 4 อรุณรุ่ง ครานั้นกลวิธีในการนำตัวคุณชายเซียวออกจากหอกักขังก็ยังคงมืดแปดด้าน! ทำให้ชวนให้คิดว่าตกลงเป็นนางหรือเป็นเขากันแน่ที่ถูกจองจำ จนมิเห็นเดือนเห็นตะวัน

.

"หรือเราจะแหกคุกเข้าไปชิงตัวเขาออกมาดี! คุณชายเซียวน่าจะถูกตัดเส้นลมปราณไปหมดแล้ว เขาคงต้านทานแรงปรารถนาของเรามิได้!?"

เหวินเหยาถึงกับใช้หมึกพู่กันกากบาททับหน้ากระดาษแผ่นนั้นทิ้งแทบจะทันที เริ่มต้นบทเหมือนคุณชายเซียวถึงย่อหน้านี้นางก็ชักจะเหมือนเยว่เอ๋อเข้าไปอีก กิริยานางมิต่างจากนายน้อยสกุลจ้วงที่ขยำจดหมายทิ้งเป็นร้อย ๆ ฉบับ!

.

เพราะนางเองก็มีกระดาษขาวที่ใช้วาดแผนการต่าง ๆ ซึ่งใช้มิได้อยู่เกลื่อนโต๊ะเต็มไปหมด สิ่งนี้ตอกย้ำว่าจอมยุทธหญิงพยายามมาหลายวันแล้ว หากแต่ความเป็นไปได้ยังเท่ากับศูนย์ คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ไม่มีคุณค่าพอที่จะให้นางเสี่ยงทำเรื่องเช่นนั้น การเลือกเป็นศัตรูกับราชสำนักก็มิต่างจากเอาคอขึ้นไปพาดไว้บนเขียง แค่คิดก็เสียสติสิ้นดี!

.

"หรือต่อให้เราเอาเขาออกมาได้ ด้วยสภาพเช่นนั้นก็คงมิต่างจากผู้พิการ ไหนจะสภาพจิตใจที่แสนจะบอบช้ำจากการสูญเสียวรยุทธ องคชาตที่แท้จริงของเขาจะแข็งตัวไหวรึเปล่าเถอะ? เขาจะมีกะจิตกะใจในการสังวาชหญิงสาวไหม? มิดี! ๆ แนวคิดนี้ดูจะมิใช่ทางออกแห่งแสงสว่าง.."

จอมยุทธหญิงส่ายหัวปลดปลงต่อชีวิต นางกำลังคิดว่าน่าจะต้องออกไปดูโลกกว้างภายนอกบ้าง อย่างน้อยออกไปดูอาคารที่ใช้เป็นหอขังนักโทษวรยุทธ ก็น่าจะทำให้นางเห็นภาพมากกว่าการใช้เพียงจินตนาการอยู่ที่นี่

.

"ครืดดดด! , ครืดดดด!"

ว่าแล้วก็ลุกขึ้นพรวดพราดจนเก้าอี้ล่นถอยหลังออกจากขอบโต๊ะ

.

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่น้องชายนายเสี่ยวเอ้อ กำลังเดินขึ้นบันไดมาที่ห้องเช่าแบบเหมาจ่ายรายเดือนของนางพอดี เขาจึงร้องทักขึ้น

.

"อ่าว! แม่นางท่านจะออกไปข้างนอกแล้วรึขอรับ!? ข้ากำลังจะยกขนมหงจ่าวเกา (红枣糕) กับชาดอกไม้หอม ๆ ขึ้นมาให้ท่านอยู่พอดีเลย ข้าเห็นท่านดูเคร่งเครียดมาหลายวันแล้ว~!"

ราคาระดับขอทานบริการดุจองค์จักรพรรดิ ขนาดมิได้สั่งโรงเตี๊ยมแห่งนี้ยังบริการลูกค้าระดับดีเยี่ยม มิหนำซ้ำเสี่ยวเอ้อก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใส

.

"เอ๋! เจ้าพูดเหมือนเจ้าจับตามดูข้าอยู่ตลอดงั้นแหละ! ข้าก็อยู่ที่นี่มาร่วมเดือนแล้ว ข้าว่าข้าเจอเจ้ามิเกิน 3 ครั้งได้กระมัง?"

เหวินเหยาแสยะยิ้มกลับ ดูเหมือนการผ่อนคลายที่นางโหยหาจะมาไวกว่าที่คิด นางถึงท้าทายเขาราวกับจะเล่นเกม

.

"อั่ยหยา! (哎呀!) แม่นางดูพวกเราออกด้วยหรือขอรับว่าเราสองคนเป็นฝาแฝดกัน! แต่ไหนแต่ไรมามิมีแขกคนไหนแยกพวกเราออกเลย เพิ่งจะมีแม่นางเป็นคนแรกเหอะ! ๆ ข้านี่ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก!"

.

"มิต้องใส่ใจหรอก! ข้าน่ะรู้ได้จากรายชื่อพนักงานที่เขียนไว้ตรงกระดานชั้นล่าง เจ้าสองคนชื่อแส้เดียวกันมันก็สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นอยู่แล้ว แล้วข้าก็อยู่ที่นี่นานจนจำเสียงฝีเท้าที่ต่างกันของพวกเจ้าได้ การเดินลงส้นของเจ้าค่อนข้างรุนแรงบ่งบอกว่าเจ้าคงจะมิชำนาญงานด้านบริการสักเท่าไหร่ ไม่เหมือนฝาแฝดเจ้าที่จะมีการลงน้ำหนักที่กระจายตัวกว่า ข้าก็เลยเดาว่าส่วนใหญ่คนที่ยกอาหารมาให้ข้าน่าจะเป็นอีกคน ส่วนเจ้าก็นาน ๆ มาที.."

เหวินเหยาพูดแบบมิมองหน้า นางกำลังจะเตรียมตัวออกไปเรียกรถลากเพื่อไปยังถนนหลังส่วนราชการตามที่วางแผนไว้ พลางบอกกับเสี่ยวเอ้อว่าขอบคุณสำหรับขนม และโปรดเก็บไว้ให้นางในมื้อหลังเถอะ นางขอน้อมรับแต่ความปรารถนาดีนี้ไว้ก็พอ

.

"ได้เลยขอรับแม่นาง! ส่วนเรื่องรถลากเดี๋ยวข้าจะจัดการให้นะขอรับ ข้าขอเวลาเพียงครู่สั้นเดี๋ยวเดียวทุกอย่างจะเรียบร้อย แม้ว่าข้าจะยังทึ่งในสายตาอันแหลมคมของท่านอยู่ก็ตามที.. เหอะ ๆ "

.

แล้วเสี่ยวเอ้อก็วิ่งตื๋อลงบันไดไป ดูท่าความคล่องแคล่วของเขาจะสู้พี่น้องอีกคนมิได้เลย เห็นความเก้ ๆ กัง ๆ ผ่านทางแผ่นหลังเหวินเหยาก็ได้แต่หัวเราะ เวลาดูคนที่พยายามแต่ผลงานห่วยในใจก็อดให้กำลังใจมิได้ ทุกอย่างล้วนทำเพราะเจตนาดี ก็เหมือนกับที่นางพยายามจะหาทางช่วยเยว่เอ๋อนี่แหละ

.

ก็ได้แต่หวังว่าการออกมาทัศนาจรรอบฉางหลิงหนนี้ ผนวกรวมกับการวิ่งรถวนรอบพื้นที่หวงห้าม ๆ ใกล้ ๆ กับเขตราชสำนักจะช่วยให้เหวินเหยาคิดอะไรดี ๆ ออก

.

.

"กรุ๊บ! , กรุ๊บ! , กรุ๊บ! , กรุ๊บ! , กรุ๊บ!"

เสียงล้อไม้วิ่งขบกับพื้นถนนหินกรวดขรุขระ

.

สารถีผู้ออกแรงลากมิได้ใช้กำลังมากมายเท่าไหร่ เพราะเหวินเหยาก็มิใช่สตรีที่เจ้าเนื้ออะไรตัวนางเบากว่าสำลีเพียงมิกี่ขีด หากแต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงต้านอะไรบางอย่างที่ส่งมาจากที่นั่งผู้โดยสาร ด้วยระยะทางที่ลากผ่านมาแล้วราว 10 จั้ง เลี้ยวขวาตรงแยกหน้าก็จะเป็นถนนหลังศูนย์ราชการ ที่นั่นคือที่หมายที่ตกลงราคากันเอาไว้

.

"อั่ยหยา! (哎呀!) แม่นางลุกขึ้นยืนด้วยเหตุอันใด! มันอันตรายนะขอรับข้าเองก็ขืนรถมิอยู่!"

พี่ชายสารถีถังกับหันมาตวาดดุ!

.

"ข้าขออภัยที่เสียกิริยาพี่ชาย! ข้าแค่คิดออกแล้ว! ในที่สุดหลังจากใช้เวลาถึง 3 ราตรีข้าก็หาวิธีแก้เงื่อนปมนี้สำเร็จ! กลับรถก่อนพี่ชาย! เราจะย้ายสถานที่กันเรียกค่าโดยสารเท่าไหร่ว่ามาเลยข้ามีให้ท่านมิอั้น!"

.

"อะ.. อืม..ม..ม ว่าแต่แม่นางจะให้ข้าไปส่งที่ไหนรึ?!"

.

"จวนสกุลเซียวฟากทิศอาคเนย์ ข้ามีคนที่มิได้เจอนานที่ต้องไปหาสักหน่อย"

จอมยุทธหญิงค่อย ๆ นั่งลงบนที่นั่งอย่างเชื่องช้า นางถึงกับสะบัดแขนเสื้อด้วยความองอาจ หมากตัวสำคัญออกโรงแล้ว แล้วก็ช่างมาในช่วงเวลาสำคัญที่เหมาะสมดีเเหลือเกิน