《สืบรักเส้นแดง (Nc18+)》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

เข้าสู่ช่วงนี้ของปีทีไรดูเหมือนตลาดจะชุกชุมไปด้วยผู้คนมากเป็นพิเศษ อาคารไม้เก่าแก่แต่ไร้วิ่แววการผุพัง หลังคามุงจากดูง่อนแง่นแต่ครานั้นผู้คนก็ยังเข้าออกทำธุรกรรมการค้ากันอย่างขวักไขว่ เช่นกันกับบริเวณด้านนอก แม้แผ่นดินจีนจะแห้งแล้งหน่วงหนัก แต่ก็ได้ความหนึบแน่นนี่แหละ ที่รองมือรองเท้าผู้คนให้สัญจรกันอย่างล้นหลาม เสียงกระดิ่งกรีดร้องจากรถลากดังกระเพื่อม เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าดังสนั่น มันดีเหลือเกิน ดีเหลือเชื่อที่กิจการเคลื่อนที่ของนางจะได้ลงหลักปักฐานกันเสียที."ฮึบ! , อ่าาา..เหนื่อยเสียจริงเชียวตรงนี้น่าจะเหมาะ! ขอวางของลงตรงนี้เลยล่ะกันเราเองก็คงต้องพักสักหน่อย , ฮ่าาาา~!".จอมยุทธหญิงนางนี้มีนามว่าแม่นาง เหวินเหยา (闻瑶) ไม่สิ! ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าอดีตจอมยุทธเสียมากกว่า นางเลิกทำสิ่งนั้นมานานแล้ว เราจึงไม่ได้เห็นภาพลักษณ์ของนางเป็นการถือดาบสะพายกระบี่ เราจะมิเห็นนางใช้เข็มอาบยาพิษโจมตีคู่ต่อสู้ หรือแม้แต่การสะบัดฝ่ามือกระแทกใส่ศัตรูก็ไม่มี นางผ่านจุดนั้นโดยสิ้นเชิง และตอนนี้เหวินเหยาก็เป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดานางหนื่ง ผู้ซึ่งออกเดินทางร่อนเร่ไปตามเมืองต่าง ๆ ด้ว

คุกเข่าหมกธรณีอยู่เช่นนั้นราว 2 ก้านธูป จู่ ๆ ประตูไม้หน้าสำนักเหลย (雷) ที่เคยเปิดแบบบานสวิงก็หักโค่นลงมาจากด้านบน! มันล้มตรึม! ลงมาเสียงดังสนั่นฝุ่นตลบอบอวล! ตามติดมาด้วยปราณกระบี่อันใสบริสุทธิ์ ที่พุ่งเป็นลำแสงออร่าสีทองเป็นรูปลักษณ์ของกระบี่ กล่าวคือเป็นกระบี่ที่ไม่ใช่กระบี่ เป็นเพียงแค่ไอลมปราณของผู้ฝึกยุทธมาอย่างโชกโชนและเพียงแค่นั้นก็ใช้ฆ่าคนเป็น ๆ ได้แล้ว."ฟิ้ว..ว..ว~!".คมแหลมสีอัสดงสั่นระริกจ่ออยู่ตรงลำคอของแม่นางเหวินเหยา นางแหงนหน้าเงยขึ้นด้วยความตระหนกตื่นกลัว แต่ทว่าพร้อมกันนั้นดวงตาก็ได้มองเข้าไปในลานกว้างของสำนักด้วย นางเห็นกลุ่มลูกศิษย์ราว 10 ชีวิตกำลังเรียนรำกระบี่กันอยู่ ด้วยความสัตย์จริงท่วงท่าของพวกเขานั้นงดงามและอ่อนช้อยมาก มีความพร้อมเพรียงอันน่าเกรงขามรุกรับได้หมดจบในคมกระบี่เดียว กระทั่งเหวินเหยาคิดกับตนเองขึ้นมาว่าก็แล้วทำไมสตรีถึงทำสิ่งนี้บ้างมิได้? .เดชะบุญอุปมาเหมือนเจ้าสำนักตัวจริงจะได้ยินเข้า โดยไม่ทราบแหล่งที่มาของเสียงหญิงสาวได้ยินก็แต่เสียงของท่านผู้อาวุโสท่านหนึ่ง ที่ก้องดังเข้ามาในหัวในทำนองว่า."เมื่อครู่เจ้าเอ่ยถึงความแค้นใช่หรือไม่? หากเจ้าม

นายน้อยหญิงสะดุ้งเฮือกขึ้นกลางโต๊ะ ณ ตอนนี้ค่ายกลวิปลาศจำแลงจิตที่แม่นางเหวินเหยาวางไว้ ได้ถูกสลายออกไปหมดสิ้นแล้ว แล้วก็เป็นสาวเจ้าที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนพรวดพราด นางตบมือแปะ ๆ อีกทั้งดวงตายังใสแจ๋วเปล่งประกาย พลางจ้องมองมายังจอมยุทธหญิงอย่างมิลดละ ดูทรงเหวินเหยาจะกลายเป็นไอดอลของนางไปซะแล้ว."ท่านพี่ยอดเยี่ยมเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก"ผสานมือเป็นก้อนกลม พลางเขย่าขึ้นลงทำท่าคารวะ."แล้วนี่สินะเจ้าค่ะ คือไหใบดังกล่าว?".ภาพเหตุการณ์ได้ถูกตัดออกมาสู่โลกภายนอกแล้ว และด้วยความซุกซนอยากรู้อยากเห็น นายน้อยหญิงก็เลยลองเอื้อมมือมาแตะไหจตุรสที่วางอยู่บนโต๊ะดู ส่งผลให้ตัวไหเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง! สีของมันเปลี่ยนไปและลวดลายก็เริ่มเปลี่ยนแปลง!.สอดคล้องกันกับบรรดาชาวตลาด และหน่วยองครักษ์ที่ก็เริ่มทยอยลืมตาตื่นขึ้น แต่ละคนไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ มารู้ตัวอีกทีตัวเองมานอนจมกองฝุ่นคลุกกองดินข้างถนนได้เช่นไรก็มิอาจทราบ ตลาดฉางหลิงจึงค่อย ๆ กลับมาคึกคักมีชีวิตชีวากันอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเริ่มคลี่คลายเหวินเหยาถึงเริ่มพูด."ไม่ผิด! การที่เจ้าสัมผัสไหจ

3 วันผ่านไป ณ จุดสูงสุดของเมืองฉางหลิงอย่างหอเพ่งนภาเทียนวั่งโหลว (天望楼) ที่นี่เป็นหอดูดาวของราชนิกุลประจำเมือง และเดิมก็เคยเป็นถึงสำนักโหราศาสตร์แห่งราชสำนัก มีภารกิจในการทำนายทายทักและอ่านชะตาฟ้าลิขิตให้คนเบื้องสูง แต่ทว่าปัจจุบันบทบาทนั้นได้ยุติลงไปแล้ว เหลือแต่เพียงหน้าที่ในการเพ่งมองท้องฟ้า เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแล้วก็เป็นที่พรอดรักยอดนิยมของเหล่าดรุณหนุ่มสาว.ด้วยความสูงของหอที่มากถึง 7 ชั้น อาคารไม้มีเสาต้นใหญ่ตั้งตระหง่านทำจากสนเขียว (松木) เนื้อไม้เรียบลื่น กลิ่นสนอ่อน ๆ ลอยแทรกกับลมยามค่ำชวนให้จิตใจสงบนิ่งดุจอยู่ท่ามกลางขุนเขา ส่วนพื้นหอทำจากไม้หวงฮวาหลี (黄花梨) ลวดลายไหลรินราวเกลียวคลื่น ยามต้องเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำดังเบาเหมือนสายลมปัดผ่าน แล้วแบบนี้จะมิให้เป็นสถานที่สุดโรแมนติกที่คนทั้งฉางหลิงจะมาใช้เวลาร่วมกันได้เช่นไร.เหวินเหยาจึงใช้วิชาตัวเบาของนางตะกายไต่ระดับขึ้นไปบนยอดสูงสุด พลางยืนกอดอกโต้กระแสลมหนาวอยู่บนจั่วหลังคา มิมีใครสังเกตเห็นอาภรณ์สีชาดของนาง หากแต่เป็นนางที่เห็นทุกการกระทำของใคร ๆ จากมุมสูง.นางเริ่มรวมสมาธิเค้นกระแสปราณแท้มารวมกันไว้ที่จุดซานจง (膻中) ซึ่งต

"เจ้ายังจะมีสิ่งใดแก้ตัวบิดาข้าส่งเจ้ามาใช่หรือไม่?! เขากีดกันข้าจากแม่นางมู่แล้วยังส่งเจ้ามาติดตามเพื่อดูว่าข้าน่าสมเพชแค่ไหนใช่หรือไม่?! ตอบข้ามา! แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!".จอมยุทธหญิงออกอาการกระอักกระอ่วน บางทียันต์ดักฟังคงมิจำเป็นเพราะลำพังฟังในสิ่งที่คุณชายเซียวพรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตา นางก็ได้ข้อมูลลูกค้าในหลายส่วนแล้ว."ข้า.. คือ.. อ.. อ..".เหล่าเจ้าหน้าที่เฉิงก่วน (城管) ที่เคหะหญิงงามเลี้ยงไว้เริ่มกรูกันเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ คนกลุ่มนี้ไม่ต่างจากข้าราชการปลายแถวที่แค่เงินถึงก็พร้อมจะทำทุกอย่าง มีทั้งมีดมีทั้งพลองกระบองยามครบมือ คนธรรมดายังมองออกว่าการปะทะน่าจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ยามอรุณเฝ้าตลาดยามนิสาทเฝ้าโรงสังคีต สิ่งเหล่านี้ดูจะเป็นวัตรปฏิบัติของพวกเฉิงก่วน และครั้นจะลงมือลงไม้กับหญิงงามในคราบเมามายก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอันใด.เหวินเหยาจบเห่แน่ถ้ามิทำอะไรสักอย่าง! นางจึงเริ่มเกลี่ยสายตาประเมินกำลังรบของศัตรูอยู่ราวหนึ่งห้วงหายใจ จากนั้นก็..."เฮ้อ..อ..อ..! , ได้เล๊ย! ในเมื่อมันจำเป็นข้าก็จะมิออมมือล่ะนะ!"นางเค้นคำในลำคอแล้วหลังจากนั้นโถงกลางโรงสังคีต ก็กลายเป็นลานประลองยุท