บทที่ 50 : ใจต้องกล้าหน่อย! (13+)

ความจริงของเรื่องนี้คือเหวินเหยานั้นได้บุกเข้ามาหาเสี่ยวโม่ในช่วงเวลาที่มิเหมาะมิควร ตอนนี้เป็นยามฉู่ (丑时) ที่ดึกสงัดแล้ว คนธรรมดาคงหลับตานอนกันไปหลายตื่น หากแต่เพราะซุ่มเสียงอันไพเราะของกู่ฉินหน้าโรงเตี๊ยม ที่ทำให้เหวินเหยาอยากจะเร่งดำเนินภารกิจให้แล้วเสร็จ แล้วก็นับว่าเป็นโชคดีของนางเพราะดันมาทันเวลาที่เสี่ยวโม่กำลังต้องการตัวช่วยอยู่พอดี

.

นางเริ่มกวาดสายตาอ่านข้อความพรรณนาในสมุดสะกดใจวสันต์ ทั้ง ๆ ที่เสี่ยวโม่ก็พยายามจะขัดขวางแต่ก็มิเป็นผล เขาคงจะเกิดความอับอายขึ้นในกมลสันดาน แล้วก็อยากจะเก็บความเขินอายไว้เป็นเรื่องส่วนตัวมากกว่า จนกระทั่งเรียวตาเฉี่ยวคู่นั้นหยุดการอ่านลงโดยฉับพลัน!

.

"ท่านเข้าใจแล้วใช่หรือไม่พี่สาว! ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ว่าข้าเขียนต่อไปมิไหว! ข้ามิรู้ว่าจะเขียนบันทึกแห่งรักนี้ต่อไปทำไม! , หึ.. , หึ.. , ฮือ..อ..อ.อ! , ฮือ..อ..อ..อ!"

.

ถึงประโยคนี้น้ำตาลูกผู้ชายก็เริ่มหลั่งไหลเมื่อตอนกลางดึก ยามฉู่ (丑时) หรือ ยามจื่อ (子时) ก็คงมิต่างกัน ลองคนเราเสียใจขอแค่ได้ร้องออกมาก็ถือว่าเป็นการช่วยระบายแล้ว

.

"โถ.. เสี่ยวโม่ผู้น่าสงสาร"

แม่นางเหวินถึงกับหลุดโพล่งคำสุดเห็นใจนี้ออกมา นางผินหน้าไปมองเขาสลับกับการวางสมุดสะกดใจวสันต์ที่ตัวเองเป็นคนมอบให้ลงคืนที่เดิม ประหนึ่งว่ามันมิสำคัญอีกต่อไปแล้ว

.

ครู่สั้นดังกล่าวทำให้นางเข้าถึงสัจธรรมความจริง รู้ซึ้งแล้วว่าเหตุใดด้ายทอวิญญาณของเสี่ยวโม่ถึงเย็นเฉียบราวกับคนที่จิตหลุดออกจากร่าง นั่นก็เพราะเขาเพิ่งจะกล้ำกลืนบันทึกสิ่งที่น่าเวทนาสงสารที่สุดลงสมุดไป กระดาษยังเปียกอยู่เลย หมึกพู่กันเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเป็นวง ๆ ดำพรืดจนเขียนต่อไปมิได้

.

"ความรักของข้ากับคุณหนูคงเป็นไปมิได้แล้ว.. ข้าจะทำเช่นไรต่อไปดีพี่สาว.. , หึ! , ฮือ ๆ , ฮือ ๆ ทีแรกข้าก็มิอยากร้องหรอกข้าปาดน้ำตาจนแห้งหมดแล้ว แต่พอท่านมาข้าก็ร้องออกมาอีก.. ไหนท่านเคยบอกว่าท่านจะช่วยข้าไง.. , ฮือ ๆ , ฮือ ๆ , ฮือ ๆ "

.

"......."

เหวินเหยามิพูดอะไรสักคำได้แต่ก้มหน้ากดต่ำ

.

พลางเดินสวนเข้ามาจูงมือเสี่ยวโม่ออกมานั่งคุยกันที่ม้าหินด้านนอก ลมราตรีโหยหวนเช่นนี้เหมาะเหลือเกินสำหรับการนั่งลงปรับความเข้าใจให้ตรงกัน เพราะเสี่ยวโม่ยังมีโอกาสเยว่เอ๋อยังมิปิดประตู และเหวินเหยาจะเป็นผู้สร้างสถานการณ์ให้คนคู่นี้ได้เปิดใจคุยกันตรง ๆ ให้ได้

.

ข้อความในสมุดบันทึกที่เสี่ยวโม่เขียนระบุเอาไว้ว่า เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนทั้งเขาและเยว่เอ๋อได้ทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่าง พวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกันมากมาย เจ้าตัวดูมีความสุขมากแม้จะรู้ดีว่านายน้อยมิได้คิดอะไรเกินเลยนอกจากความเป็นเพื่อน แต่เขาก็เลือกที่จะมองข้ามไป เขาอยากจะอยู่กับนางแบบนี้ทุกวัน เขาชอบฟังเสียงหัวเราะของนาง แล้วก็จะมีความสุขมาก ๆ ตอนที่เยว่เอ๋อแสดงความเป็นห่วงเป็นใยบ่าวรับใช้อย่างเขา

.

กิจการค้าขายขนส่งบะหมี่เป็นไปได้ด้วยดี และพวกเขาเหมือนจะเป็นคู่หูคู่มือที่รู้ใจ คนหนึ่งเป็นมืออีกคนเป็นเท้า ถ้าคนหนึ่งเป็นหูอีกคนก็จะเป็นดวงตา จนจังหวะหนึ่งเสี่ยวโม่ก็เริ่มคิดว่าตัวเองอาจจะมีความหวัง เยว่เอ๋อหันมายิ้มให้เขาด้วยซ้ำเมื่อครั้งที่เขาแอบจับมือเธอตอนช่วยเธอถือปิ่นโต นางยังถามเขาเลยว่า "มือนางนุ่มไหม จับนาน ๆ ก็ได้นะถ้าไม่เหนียวบะหมี่" แค่นั้นใจของเสี่ยวโม่ก็เต้นรัวเป็นกลองแล้ว

.

มีช็อตหวาน ๆ แบบนี้เกิดขึ้นระหว่างเขากับนางตลอดสัปดาห์หลัง จนกระทั่งมาถึงวันนี้ในยามไฮ่ (亥时) ทุกอย่างก็พังทลายลง! หลังเสี่ยวโม่พยายามจะนำอาหารว่างของเจ้านกอ้วนเสี่ยวผ่างขึ้นไปเปลี่ยนให้ กรงของมันถูกย้ายขึ้นไปแขวนบนห้องนอนส่วนตัว และด้วยความเจตนาดีบ่าวรับใช้อย่างเขายังเตรียมชาอุ่น ๆ กับขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือขึ้นไปให้เยว่เอ๋อด้วยเพื่อสร้างความประทับใจ

.

แต่เดชะบุญ! ก็เหมือนกับที่เรา ๆ รู้และพอจะเดาได้ ว่าชายหนุ่มไปมิถึงหน้าห้องของนางด้วยซ้ำ แค่ย่างเท้าขึ้นบันได้มาเขาก็เริ่มได้ยินเสียงเสียว! เสียงกระเส่าเร่าร้อน! เสียงครางที่ร้องหาแกนแข็งของใครสักคนก็ได้! ไม่ว่าจะเป็นเซียวจวินเหยียน หรือ เซียวจวิ้นอวี่ เงาดำวูบวาบใต้ช่องประตูไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนข้างในกำลังเปลือยล่อนจ้อน เยว่เอ๋อใช้แม้กระทั่งแผ่นหลังกระแทกผนัง เสียงต๊าบ ๆ ๆ ! เนื้อ ๆ เน้น ๆ! โขยกโครม ๆ จนผนังไม้กระเพื่อมตามไปหมด!

.

หนักสุดคงจะเป็นช่วงที่เธอเสร็จ เธอครางเสียงดังมากและมันบาดเข้าไปถึงขั้วหัวใจเขา เพราะนางร้องเรียกชื่อของชายทุกคนที่เขารู้จักแต่มิมีชื่อของเขาเลย!