บทที่ 143 : เขาอยู่ในคุก

"ใจเย็นก่อนพี่สาว! เหตุไฉนท่านจึงต้องแสดงกิริยาน่ากลัวเช่นนั้น ข้ามิได้ไปสังหารใครมาสักหน่อย ข้าก็แค่สังหารพรหมจรรย์ของตนเอง ผ่านอุปกรณ์ที่ท่านนั่นแหละที่เป็นผู้ส่งมา!"

ตรงพอไหมถามใจเหวินเหยาดู เพราะที่พูดมาก็เป็นความจริงล้วน ๆ ทำไมด้ายแดงของเยว่เอ๋อถึงสะบัดแรงจนนิ้วมือผู้ใช้วิชาแทบขาด นั่นก็เพราะดิลโด้ที่ส่งมาให้มิใช่หรือ?

.

"นี่องคชาตปลอมของคุณชายเซียวมีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ? เจ้าเย้าข้าเล่นใช่หรือไม่สาวน้อย?"

เหวินเหยาถามขณะที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ หมายจะดูเศษซากจดหมายที่เขียนค้างไว้บนโต๊ะ

.

"หาไม่เจ้าค่ะ! ก็ท่านน่ะเป็นคนเขียนวิธีใช้แนบมาเอง แล้วข้าก็ทะลวงผ่านไปถึงด่านที่ 5 ก้าวย่างปรมัตถ์เลยด้วย!"

.

"ห๊า!!! เจ้าทำได้เยี่ยงไรกัน!!! ข้าประเมินเจ้าไว้เพียงแค่ระดับ 3 แดนสวรรค์เซียนเหยาเท่านั้น! ที่ระดับการสั่นนั้นมนุษย์ทั่วไปก็ถึงจุดสุดยอดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเล่นอั้นไปจนถึงระดับ 5 เจ้าวิปลาศไปแล้วรึเยี่ยงไรเยว่เอ๋อ?! กลีบผกาเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?! ข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเพียงแค่เจ้าเอ่ยวาจา!"

ฤทธิ์ความตกใจสุดขีดตรงนี้ เหวินเหยาก็ทราบแล้วว่าเหตุอันใดเสี่ยวผ่างถึงลงทุนบินมาฟ้อง เพราะตั้งแต่แรกเริ่มที่นางได้ทดลองใช้ดิลโด้ควยจำลองของคุณชายเซียวดู นางก็รู้ซึ้งถึงความพิศวงสมจริงของมัน! มันออกจะน่ากลัวเกินไปสำหรับดรุณน้อยแรกรุ่นด้วยซ้ำ! แต่การที่เยว่เอ๋อทะลวงผ่านไปถึงขั้นสูงสุดได้ ก็ตอกย้ำว่าฝีมือความร่านของนางก็คงมิธรรมดา

.

และด้วยความฉลาดเชิงเชาว์ปัญญา จอมยุทธหญิงเพียงมองสลับผ่านไปมาระหว่างดวงหน้าเด็กสาวกับจดหมายบนโต๊ะ นางก็พอจะอนุมานได้แล้วว่า เยว่เอ๋ออยากจะสื่อสารอะไร!

.

"ข้ามิเป็นไรเลยพี่สาว ข้ายอมรับว่าตอนแรกมันก็เจ็บมาก แต่พอข้าได้นอนเต็มอิ่มสักงีบทุกอย่างก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย และข้า.. เอ่อ..อ..อ ข้า..า..า.. ข้ามิรู้ว่าหากพูดออกไปต่อหน้าท่านมันจะเหมาะรึเปล่า? ข้า..แบบ..บ..บ..?"

คันปากอยากพูดแต่ก็คันจิ๋มมากพอกัน ถ้ามันพูดได้ง่าย ๆ เศษกระดาษก็คงจะมิเต็มโต๊ะเช่นนี้ เหวินเหยาที่จ้องมองด้วยความเอ็นดูจึงตัดบทให้

.

"别急! (เปี๋ยจี!) ๆ ใจเย็น ๆ มิต้องกังวลไป! ข้าอ่านจากปัจจัยแวดล้อมข้าก็พอรู้แล้วว่าเจ้าต้องการอะไร เอาเป็นว่าข้าจะพูดขึ้นมาก่อนล่ะกัน หาก "ใช่" ให้เจ้าพยักหน้า หาก "มิใช่" เจ้าก็แค่ส่ายศีรษะ ทำเช่นนี้เจ้าจะลดความวิตกกังวลลงหลายส่วน เจ้าเห็นด้วยหรือไม่?"

.

เย่วเอ๋อรีบพยักหน้าถึ่ยิบราวกับจักรเย็บผ้า นางตั้งตารอคำพูดของเหวินเหยาแบบใจจดจ่อ ลุ้นระทึกว่าพี่สาวนักทำนายดวงจะแม่นเหมือนเช่นทุกครั้งรึเปล่า?

.

"งั้นข้าก็จะเอ่ยล่ะนะ.. เจ้าตัองการร่วมรักกับคุณชายเซียวจวิ้นอวี่! เจ้าอยากตกเป็นภรรยาของเขา! เจ้าอยากให้เขาสังวาชทั้งยามอรุณและยามค่ำคืน!"

อุปมาดั่งฟ้ารั่วพูดธรรมดาว่าน่าอายแล้ว แต่นี่เหวินเหยาเล่นตะโกนซะดังลั่น!

.

ขี้คร้านเยว่เอ๋อจะผินหน้ารับหรือสะบัดคอตอบ นางกลับรีบที่จะปรี่เข้ามาใช้มือปิดปากเหวินเหยาเป็นการด่วน! แต่ด้วยความที่ไร้ซึ่งวรยุทธ การจะเข้าถึงเนื้อถึงตัวผู้ใช้วิชาสายฟ้าจากสำนักเหลย (雷) จึงแทบจะเป็นไปมิได้ เยว่เอ๋อจึงทำได้แค่ยกนิ้วชี้ขึ้นจ่อที่ปากเพื่อเป็นการแก้เกล้อ!

.

"ชู่วววว..ว...ว..ว.ว~! พี่เหวินเหยาท่านพูดดังเกินไปแล้ว!"

ร่างเล็กตะโกนแบบเก็บเสียง นัยน์ตาแข็งถมึงทึงแบบนั้นดูจะทำให้นางเคืองอยู่หน่อย ๆ จอมยุทธหญิงจึงขยี้ต่อ

.

"ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าการพยากรณ์ของข้าถูกต้อง! เจ้ามิปฏิเสธว่าเจ้าต้องการเฉกเช่นที่ข้าว่าจริง ๆ !"

ลดระดับเสียงลงจนเบาเรียบราวกับกระซิบ แต่ยังคงใช้ความแข็งกร้าวของแววตาเค้นเอาความจริงอยู่

.

ครู่สั้นนั้นเองที่นายน้อยร้านบะหมี่หวนคืนสู่กติกา นางมิตอบสักคำแต่กลับเลือกที่จะพยักหน้างึก ๆ โค้งแล้วโค้งอีก ถี่ยิบราวกับจักรเย็บผ้าอันเดิมแต่คราวนี้ถูกราดรดด้วยน้ำมันหล่อลื่น!

.

"ท่านมิต้องมาขำข้าเลย! เป็นเพราะท่านนั่นแหละที่ส่งควยจำลองของคุณชายเซียวมา! มันเป็นความผิดของท่านเต็ม ๆ พี่เหวินเหยา ท่านทำให้ข้ากลายเป็นเด็กนิสัยมิดี!"

เยว่เอ๋มองค้อนใส่ นางทั้งอายทั้งเขินแต่ก็มิรู้จะทำยังไงให้ผ่านพ้นสถานการณ์นี้ไปได้ ซ้ำร้ายเพราะยิ่งเห็นสาวผู้เป็นลูกค้าออกอาการตกอยู่ในห้วงของความรักเหวินเหยาก็รุกฆาตใส่เลย

.

"งั้นข้าก็สรุปได้แล้วสิ! ว่าเจ้าชอบคุณชายเซียว เจ้าอยากเป็นเนื้อคู่ของเขา! นับแค่ตรงนี้ต่อหน้าข้าไม่ต้องคิดถึงเรื่องแม่นางมู่ ไม่มีคำว่าชู้รัก ไม่มีคำว่านอกใจหรือมือที่สาม ตอบข้ามาตามตรงว่าเจ้ารู้สึกยังไงกับคุณชายเซียว.. เจ้าคือลูกค้าของข้าและข้าเก็บรักษาความลับของลูกค้าเสมอ!"

.

เยว่เอ๋อถึงกับนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง นางหันซ้ายแลขวาเช็ดดูจนมั่นใจว่าในร้านบะหมี่ไม่มีใครแล้วมีแค่นางกับเหวินเหยาแล้วก็เสี่ยวผ่างที่ขี้ฟ้องแต่ก็พูดเป็นภาษาคนมิได้

.

"อะ.. อืม.. ข้าว่าเขาก็หล่อดีเจ้าค่ะ! ทุกครั้งที่ข้านึกถึงหน้าคุณชายข้าจะเกิดอารมณ์ ข้ามักรู้สึกเสียวซ่านและอยากร่วมรักกับเขา แล้วยิ่งข้าได้มาลองใช้ดุ้นควยจำลองนั่นซึ่งถอดแบบมาจากควยของคุณชาย ข้ากลับคิดว่ามันเป็นของจริง! ข้าอยากเย็ดอีก! ข้าอยากเอากับเขาเป็นสิบเป็นร้อยครั้ง! ข้าต้องการเขาเจ้าค่ะพี่เหวินเหยา! ข้าอยากเป็นเมียคุณชายเซียวตลอดไป!"

.

จากมิกล้าพูดพอได้เริ่มพูดกลับพรั่งพรูออกมาเป็นห่าฝน นางคงรู้สึกเหมือนได้ระบาย ส่วนคนที่เจ็บช้ำเจียนตายอาจจะเป็นเหวินเหยาซะเอง! ประการแรกนางจะเคลียร์สิ่งนี้กับแม่นางมู่ยังไง? ประการต่อไปไฟคงได้ไหม้สบง! เพราะจวบจนถึงตอนนี้เยว่เอ๋อก็ยิงมิทราบข่าว นางจะเย็ดกับเขาได้เยี่ยงไรในเมื่อคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ถูกขังอยู่ในคุก!