นัดเจอ 25+++

“นัดเจอกันเหรอ”

เสียงหนาของมาเฟียหนุ่มเอ่ยดังขึ้น  เมื่อเขานั้นกำลังหยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าของหญิงสาว  และอยู่ด้านหลังของไอ้กานต์ที่กำลังหันหลังจะเดินจากไป

“......”

กานต์ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งไม่แพ้คนที่เดินเข้ามาทัก  เขาเดินต่อไปแล้วเข้าไปในห้องน้ำ  เขาไม่แม้แต่จะหันมามองญาติผู้พี่ที่เขาแสนเกลียดแม้แต่น้อย

ก็คงหนีไม่พ้นไปทำความสะอาดเอาคราบเลือดออกจากตัวให้มากที่สุด  ตามที่เคยป่าวประกาศเอาไว้ก่อนหน้านั้น

“......”

ปาลินไม่ตอบคำถามนั้น  เธอก้มหน้าเงียบแล้วก้าวเดินต่อไป  หวังจะกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

หญิงสาวพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดแม้จะเล็กอยู่แล้วหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับเขา  หวาดกลัวเขาจนตัวสั่นแม้จะเพียงเดินผ่าน  และยิ่งคำพูดของเขาก่อนหน้านั้นก็ยิ่งทำเอาเธอหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก

ใจดวงเล็กเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอกยามที่เธอนั้นกำลังเดินผ่านหน้าเขา  แทบสิ้นสติแต่ก็ทนฝืนเอาไว้เพื่อให้รอดพ้นไปจากเงื้อมมือของเขา

“กล้าดียังไงมาเดินหนีกู”

มือหนายกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเอาลำคอระหงแสนบอบบางของหญิงสาวมาบีบเอาไว้เต็มแรง

แล้วดันร่างเล็กเข้าหากำแพง  กดเอาไว้แบบนั้นด้วยแรงมามหาศาลจากมือข้างที่ถนัดเพียงข้างเดียว

“อือๆ”

สองมือเล็กของหญิงสาวพยายามที่จะแกะมือหนาของเขาออกด้วยความทรมานที่ถูกบีบคอจนหายใจไม่ได้ 

สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆหวังให้ใครสักคนผ่านมาเห็นและช่วยเหลือเธอ  แม้รู้ดีที่แห่งนี้เป็นของเขาและก็คงไม่มีใครกล้าช่วยเหลือเธอก็ตาม

“มองหาอะไร  ไอ้กระจอกนั้นเหรอ  มันคงช่วยเธอได้หรอกนะ”

เสียงหนาตะคอกดัง  มือหนาบีบลำคอนั้นแรงขึ้นตามเสียงที่เปล่งออกไป  ความโมโหและบ้าอำนาจเริ่มเกิดขึ้นจนไม่อาจห้ามได้

“อือ....”

ร่างเล็กเริ่มหมดแรง  สองขาอ่อนแรงลงจนยืนไม่อยู่  เมื่อร่างกายขาดอากาศหายใจเป็นเวลานาน

“อย่าได้คิดลองดีกับกูอีก”

มาเฟียหนุ่มบีบย้ำลำคอเล็กนั้นด้วยความโมโหที่เธอกล้าลองดีกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างแรงอีกครั้ง  ก่อนจะปล่อยให้ร่างอันแสนบอบบางนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสมเพชเวทนา

“แคร๊กๆ  ขอโทษค่ะ”

ปาลินถึงกับหมอบอยู่กับพื้นหมดแรงจะลุกขึ้นยืน  กระเสือกกระสนรีบสูดเอาอากาศเข้าไปในปอดจนสำลักหน้าดำหน้าแดง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงรีบพูดขอโทษเขาออกไป  หวังให้เขาหายโมโหเธอและหยุดที่จะทำร้ายเธอ  ด้วยความหวาดกลัว

“ฉันไม่รับคำขอโทษเป็นลมปาก”

มาเฟียหนุ่มคว้าเอาร่างเล็กนั้นขึ้นมาอุ้มพาดบ่าเอาไว้อย่างง่ายดาย  ด้วยความที่ว่าตัวเธอนั้นเล็กกว่าเขามาก  อีกอย่างเขาก็ดูแลตัวเองมาอย่างดีจะออกแรงแค่นิดหน่อยแค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาลำบากสักเท่าไหร่

“คุณไทม์  คุณจะทำอะไร  ปล่อยฉันลงไปนะ”

ปาลินเพิ่งจะรอดตายมาได้ถึงกับดิ้นพล่านอีกครั้งบนบ่าของเขาเมื่อสถานการณ์มันไม่สู้ดีนัก

คนอย่างเขาคงไม่ได้จะใจดีอุ้มเธอไปส่งที่โต๊ะทำงานหรอก  คนอย่างเขาคงมีแผนจะลงโทษอะไรเธอสักอย่างให้เธอต้องหลาบจำไปตลอดชีวิตแน่ๆ

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน  เพี๊ยะ”

มือหนาฟาดลงบนก้อนงอนๆของเธอเต็มแรงก่อนที่สองเท้าของเขาจะก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อไปยังลิฟต์ที่ใช้ลงไปยังประตูด้านหลังของบริษัทได้

โดยมีลูกน้องที่รออยู่บริเวณใกล้เคียงเดินตามไม่ห่างเพื่อดูแลความปลอดภัย  และมีอีกจำนวนไม่น้อยเลยที่คอยเคลียร์ทางให้เจ้านาย  เพื่อไม่ให้ใครมาเกะกะขวางทางของเจ้านาย

“ฉันยังทำงานที่โต๊ะไม่เสร็จ  คุณปล่อยฉันกลับไปเถอะนะคะ  ฉันขอโทษ  ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

เสียงหวานเอ่ยขอร้องเขาสารพัดเพื่อให้เขาปล่อยเธอลง  ด้วยหวาดกลัวว่าเขาจะทำอันตรายกับเธอ  เพราะเขาเคยโมโหเธอจนเกือบทำเธอตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“มันสายไปแล้ว”

“คุณไทม์  ฉันขอโทษ”

“หึ”

เขาไม่สนใจคำวิงวอนน่ารำคาญของเธอแต่กลับพาร่างเล็กนั้นอุ้มพาดบ่าแล้วพาลงลิฟต์ไปทางด้านหลังของบริษัท  โดยที่ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้ลูกน้องมาเตรียมรถรอเขาเอาไว้แล้วราวกับเขานั้นรู้ว่าจะเจอกับเธอตรงไหน

“ใครอยากดูหนังสดก็เชิญ”

เพียงประตูลิฟต์เปิดออกเขาก็พาเธอร่างเล็กที่อุ้มมาตลอดทางเดินตรงไปยังรถ  พร้อมกับประกาศเรียกลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆให้ล้อมวงกันเข้ามา

“ครับนาย”

ลูกน้องต่างขานรับเป็นเสียงเดียวกันก่อนจะย่างเท้าเดินตามเจ้านายไปที่รถหรูสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลนักจากตรงประตูทางออก

“คุณปล่อยฉันนะ  กรี๊ด  ปล่อยฉันนะ”

หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว  พร้อมกับหยดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มขาวอย่างไม่อาจห้ามเอาไว้ได้

หวาดกลัวจนตัวสั่นแทบอยากจะวิ่งหนีคนทุเรศอย่างเขาไปให้พ้นๆ  แต่ทว่าเธอกลับไร้หนทางเมื่อต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา  และกำลังจะตกอยู่ในสายตาของลูกน้องเขานับสิบคนนั้นอีก

ไม่รู้เลยว่าถ้าเธอไม่ตายไปซะ  จะลบภาพอันแสนน่ากลัวที่ต้องตกเป็นนางบำเรอของเขานี้ออกไปจากห้วงความทรงจำอันแสนเลวร้ายได้ยังไงกัน

“ตอนฉันกระแทก  แหกปากให้ดังแบบนี้ด้วยล่ะ”

ไทม์โยนร่างบางเข้าไปในรถหรูของเขาที่กว้างขวางพอสมควรทางด้านหลัง  ก่อนที่ตัวเขาจะตามเข้าไปคร่อมร่างของเธอเอาไว้  โดยมีลูกน้องปิดประตูตามหลังให้ก่อนที่ลูกน้องทุกคนจะถอยหลังห่างจากตรงนั้นไปหลายร้อยเมตร

“อ้าส์”

สองมือหนาปลดเอาเข็มขัดของตัวเองออกอีกครั้งก่อนจะปลดตะขอกางเกงตามไปติดๆ  ดึงซิบของกางเกงลงด้วยความรีบร้อน  แล้วงัดเอาความใหญ่โตที่มันตื่นตัวมาตั้งแต่ห้องประชุมตอนโดนเธอสัมผัสออกมาจากความอึดอัดในกางเกงนั้นชักลำยาวให้ตั้งลำแข็ง 

ก่อนจะจับร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างหนาของเขาเปิดกระโปรงของชุดสวยนั้นขึ้นแล้วดึงรนชั้นในของเธอให้พ้นทาง  เผยให้เห็นใจกลางสาวที่ยังคงปิดสนิทและแห้งชัดเจนเต็มสองตา

แทรกตัวตนใหญ่โตเข้าตรงกลางหว่างขาของเธอ  เสียบแทงความใหญ่โตเข้าไปในช่องทางคับแคบที่แห้งเหือดนั้น

ไทม์หวังจะลงโทษเธอให้หลาบจำด้วยความเจ็บปวดนั้น  แต่ก็เป็นเขาเองด้วยที่รู้สึกเจ็บไปกับเธอเหมือนกัน  จนใบหน้าหล่อเหลาถึงกับเหยเกพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่เริ่มผุดขึ้นตามใบหน้าแม้ภายในรถจะเปิดแอร์เอาไว้เย็นฉ่ำก็แทบไม่ช่วยอะไรเลย

“กรี๊ด”

ปาลินกรีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดเหมือนร่างกายถูกฉีกออกจากกัน  แม้นี้ไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างเขากับเธอ  แต่ทว่าความใหญ่โตของเขาที่เธอไม่ได้เตรียมใจจะตั้งรับนั้นก็ทำให้เธอฉีกขาดจนเลือดไหลซิมออกมา

“อ้าส์”

มาเฟียหนุ่มฝืนความทรมานนั้น  ขยับสะโพกแกร่งเข้าหาเธออย่างไม่ปรานี  ใช้เลือดของเธอเป็นตัวหล่อเลี้ยงให้ขยับไปได้

ทำเอามาเฟียหนุ่มผู้หลงใหลในความซาดิสถึงกับครางดังลั่นรถด้วยความถึงอกถึงใจ

“อือ”

ปาลินที่เคยชินกับความเจ็บปวดเริ่มตอบรับความซาดิสนั้น  จากความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวกระสัน  จากที่ไร้น้ำหล่อเลี้ยงจากเธอก็ค่อยๆเริ่มมีขึ้นมา

“อ้าส์”

และนั้นทำให้ไทม์ออกแรงกระแทกกระทั้นใส่นางบำเรอของเขาหนักหน่วงขึ้นอีก  จนรถทั้งคันมันโยกไปตามจังหวะที่เขาเป็นคนบรรเลงอยู่บนตัวเธอ

“อ้าย”

หญิงสาวตัวเล็กไม่อาจต้านแรงกระแทกอันแสนป่าเถื่อนนั้นได้นาน  ร่างเล็กๆนั้นก็เกร็งกระตุกใส่เขาเสียแล้ว

“อ้าส์”

สะโพกแกร่งเร่งกระแทกหนักขึ้นเพื่อรวบรัดเกมรักให้จบเร็วขึ้น  รถทั้งคันโยกตามแรงมหาศาลนั้น

ไม่นานมาเฟียหนุ่มก็ถึงฝั่งฝันที่ทำเอาทั้งตัวของเขาถึงกับเบาราวกับลอยอยู่บนก้อนเมฆไปชั่วขณะ

“ฉันไปได้หรือยัง”

หญิงสาวรีบหุบขาหนีเขาในทันที  แล้วใส่ชั้นในให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมแม้จะมีรอยเปื้อนเลือดให้ได้เห็นทั้งหน้าขาของเธอก็ตาม

เจ็บปวดแค่ไหนเธอก็อดทนเอาไว้  คนอย่างเธอมันจะไปมีสิทธิ์พูดอะไร  เพราะเธอมันก็แค่นางบำเรอ