LOGIN
จวนราชครู
แพขนตางอนค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยร่องรอยของคราบน้ำตา...
หลิวฟางเซียนกวาดสายตามองไปรอบๆ กาย ยามนี้ผู้เป็นบิดาที่กุมมือเรียวข้างหนึ่งของนางเอาไว้กำลังมองมาที่นางด้วยสายตาตกตะลึง ระคนดีใจ ร่างระหงยันกายลุกขึ้นมานั่ง พลางยกมือเรียวอีกข้างแตะริมฝีปากอิ่มที่ยามนี้ยังคงมีคราบโลหิตสีเข้มติดอยู่มุมปาก
ครึ่งชั่วยามก่อน หมอหลวงที่ถูกเชิญมารักษาบุตรีคนรองของท่านราชครูหลิวยังส่ายหน้าและ กล่าวว่าสายไปเสียแล้วมิอาจรักษานางได้ นางสิ้นใจไปแล้ว
แล้วเหตุไฉน เจ้าของใบหน้างดงามนางนี้ถึงฟื้นคืนชีพได้เล่า...
ฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็นลมล้มพับไปหลังได้รับข่าวว่าหลานรักสิ้นใจ รีบรุดมาที่เรือนหลังเล็กทันทีที่ได้รับข่าวใหม่
"เซียนเอ๋อร์ของย่า เจ้ายังไม่ตาย สวรรค์ช่างเมตตาข้านัก"หญิงชรากล่าวอย่างดีใจ สองมือเหี่ยวย่นลูบไล้ใบหน้านวลอย่างหวงแหน
"อาหลาน เจ้ารีบไปเชิญหมอหลวงมาดูอาการลูกข้า"ราชครูหลิวหันไปบอกกับบ่าวคนสนิท
"เซียนเอ๋อร์ เจ็บปวดที่ใดหรือไม่ลูกรัก" ราชครูหลิวหันมาถามบุตรสาว แม้นางจะฟื้นจากความตายมาแล้วแต่เขาไม่อาจวางใจ
หลิวฟางเซียนส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ
หมอหลวงที่ถูกเชิญมาตรวจอาการของหลิวฟางเซียนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่านางยังไม่ตาย ก็มีท่าทีตกใจราวกับเห็นผี ถึงกระนั้นเขาก็อดทนจนตรวจนางเสร็จ
จากคำของหมอหลวงร่างกายของหลิวฟางเซียนเป็นปกติราวกับไม่เคยถูกพิษ
ทั้ง ๆ ที่ ครึ่งชั่วยามก่อนนางถูกพิษชนิดรุนแรงเล่นงานจนไร้ลมหายใจไร้สัญญาณชีพ ช่างเป็นเรื่องประหลาดนักสำหรับคนเป็นหมอมาเกินครึ่งชีวิตเช่นเขา
หลิวฟางเซียนเองก็ตกใจไม่แพ้คนทั้งหมด...
ทั้ง ๆ ที่นางจงใจดื่มมันจนหมดจอก ยาพิษนั่นอยู่ในชาชั้นดีที่บุรุษที่นางรักมอบให้ ไม่รู้ว่าเขาจะรู้หรือไม่ว่าชาพวกนั้นมีพิษปลิดชีพรุนแรงที่ทางใต้นิยมใช้
ใช่ว่านางจะไม่รู้... หลิวฟางเซียนร่ำเรียนวิชาแพทย์จากมารดามาทั้งชีวิต มีหรือที่นางจะแยกแยะไม่ออก เพียงแต่ว่าคนที่มอบความตายให้นางนั้นคือเขา เขาที่เป็นรักแรกของนาง
หลิวฟางเซียนรู้ดีว่าเรื่องระหว่างนางและเขาช่างเป็นไปได้ยาก เขาเป็นถึงชินอ๋องต่อไปอาจจะได้เป็นองค์รัชทายาท แม้ว่าการเป็นบุตรีภรรยาเอกจวนราชครูจะมิได้ต่ำต้อยไร้ค่า แต่ก็มิได้เป็นกำลังหนุนนำทางทหารหรือเอื้อผลประโยชน์ใดๆ
ฮองเฮาต้องทรงไม่ยอมแน่ เบื้องหลังของยาพิษนี้คงเป็นพระองค์ที่ประสงค์ แต่เขาล่ะเขาจะรู้หรือไม่นะ ว่าเขาได้มอบความตายให้นางแล้ว
ทั้งที่เวลานี้นางน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในปรโลก...
เหตุใดถึงยังฟื้นคืนชีพ ทั้งยังไม่หลงเหลือพิษตกค้างในร่างกาย
คงเป็นสวรรค์...ที่ไม่ยอมรับคนอกตัญญูเช่นนาง ถึงได้มีปาฏิหาริย์เช่นนี้ ลิขิตสวรรค์ยากนักที่จะฝืน
'พี่หย่งฉี...ระหว่างข้ากับท่านขอให้สิ้นวาสนากันแต่เพียงเท่านี้เถิด สตรีที่เคยรักท่านได้จากโลกนี้ไปตั้งแต่ชั่วยามก่อนแล้ว ต่อแต่นี้ ข้าคือหลิวฟางเซียนคนใหม่ คนที่หัวใจจะไม่ได้มีไว้รักท่านอีกแล้ว'
หลิวฟางเซียนได้แต่รำพึงรำพันในใจ ความรักที่เป็นดังดาบสองคมเช่นนี้ นางฝืนไว้ไม่ไหวจริงๆ
ที่เรือนใหญ่ท่านราชครูหลิว หลิวหลิ่งเหอ กำลังไต่สวนบ่าวรับใช้ที่ดูแลเรื่องอาหารและปรนนิบัติบุตรีคนรองด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
"ท่านพ่อ ข้าตรวจสอบอาหารของน้องรองทั้งหมดแล้ว ไม่พบพิษปนเปื้อนเลยขอรับ เว้นเสียแต่..."
หลิวเฟิงเหลียน บุตรชายคนโตของท่านราชครูหลิว ขุนนางหนุ่มรูปงามผู้รั้งตำแหน่งรองเจ้ากรมอาญา กล่าวรายงานการตรวจสอบสาเหตุที่น้องสาวถูกพิษต่อบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เว้นเสียแต่อะไร" ท่านราชครูหลิวเค้นเสียงถามบุตรชาย
"เว้นเสียแต่ชาที่ชินอ๋องมอบให้น้องรอง" หลิวเฟิงเหลียนบอกผู้เป็นบิดา
"เจ้าไปนำชาเหล่านั้นมาตรวจสอบ...หากมีพิษจริงดังเจ้าคาด ข้าจะต้องไปคุยกับชินอ๋องเสียใหม่"
"ท่านพ่อขอรับ"
"มีอันใดจะบอกข้าอีกหรือ"
"เรื่องพิษ ข้าคิดว่าเราควรพูดกับน้องรองสักหน่อย นางเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนกับท่านแม่มาแต่เล็ก มีหรือพิษที่เพียงได้กลิ่นก็รู้ว่ามีพิษเช่นนั้น นางจะแยกไม่ออก ข้าคิดว่านางจงใจดื่มเข้าไปขอรับท่านพ่อ"
หลิวฟางเซียนเดินตามสามีออกมา นางเห็นแผ่นหลังของเขาไวๆ เดินไปทางเรือนพักส่วนตัวของนางที่อยู่ใกลออกไปจากโรงหมอชั่วคราวเมื่อตามไปถึงเรือนพักก็เห็นว่าเขานั่งทำหน้าประเดี๋ยวมืดครึ้มประเดี๋ยวเขียวคล้ำอยู่บนโต๊ะน้ำชา“ศึกที่ด่านชายแดนใต้เรียบร้อยแล้วหรือเจ้าคะ”“...” ไร้เสียงตอบรับจากสามี“มาเถิด มาให้เซียนเอ๋อร์ตรวจร่างกายสักหน่อย”“...”เห็นเขาไม่กล่าวอันใดหลิวฟางเซียนจึงเดินเขาไปใกล้ และเอื้อมจับข้อมือของสามี ทว่าเขากลับดึงมือหนี“เชิญพระชายาไปตรวจอาการของแม่ทัพอวี่เหวินเถิด ร่างกายเปิ่นหวาง พระชายาไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”หลิวฟางเซียนคลี่ยิ้มออกมา เมื่อเห็นท่าทางแง่งอนของสามี “เหตุใดข้าจึงได้รู้สึกว่าในห้องมีกลิ่นแปลกๆ กัน” นางกล่าวพร้อมทำจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ร่างสูงกำยำของสามี“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นกลิ่นไหน้ำส้มแตกนี่เอง”“...”“ท่านพี่วางใจเถิด เรื่องข้ากับแม่ทัพอวี่เหวินนั้นเป็นอดีตที่ข้าหลงลืมไปนานแล้ว ยามอยู่ต่อหน้าเขาก็หาได้รุ้สึกอันใด แลวที่ท่านเห็นว่าข้าจับมือถือแขนกับเขานั้นเป็นเพียงการตรวจร่างกาย”“...”“หากมิใช่เพราะเขาเป็นเพียงคนเดียวที่อาสาทดสอบปลูกฝี ข้าคงต้องใช้ตัวเองมาทดสอบแล้ว รู้อย่า
เพียงวันเดียวที่ปฏิบัติตามคำสั่งพระชายาหลิว ก็สามารถยับยั้งการระบาดของโรคได้หลายส่วน ผู้ติดเชื้อมีจำนวนลดลงต่างจากหลายวันก่อนหน้านี้ทว่าเรื่องสุดท้ายที่พระชายาร้องขอนั้นแม่ทัพหนุ่มยังมิอาจหาคนอาสามาปลูกฝีกับพระชายาได้ ด้วยไม่มีสิ่งใดการันตีว่าพวกเขาจะมิเป็นอันใด“หากไม่มีใครยินยอมก็ช่างเถิด ท่านแม่ทัพ” หลิวฟางเซียนบอกเสียงเรียบเรื่อย นางคิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องที่เสี่ยงเช่นนี้คงไม่มีผู้ใดอยากอาสาวันรุ่งขึ้นหลังออกตรวจอาการผู้ป่วย และกำชับเรื่องสำคัญกับหมอหลวงที่ติดตามมาจากเมืองหลวง ก่อนจะกลับไปยังเรือนพัก และหายเงียบไปหลายชั่วยาม“พระชายายังไม่ออกมาจากเรือนพักอีกหรือ”อวี่เหวินหย่งฉีถามผู้ช่วยหมอคนหนึ่งที่กำลังต้มยา“ออกมาแล้วขอรับ”“พระชายาออกมาตรวจอาการผู้ป่วยและกำชับท่านหมอหลวงเรื่องการจัดยาและรักษาผู้ป่วยอยู่หลายประโยค ได้ยินว่าพระชายามีเรื่องเร่งด่วนต้องจัดการ”“เรื่องเร่งด่วนหรือ...” แม่ทัพหนุ่มคิดตามก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเริ่มถอดสี เมื่อคาดเดาได้ว่าเหตุใดจู่ ๆ พระชายาที่อาสามาลงพื้นที่ถึงได้รีบเร่งกำชับหมอหลวงและหายไปเช่นนี้อวี่เหวินหย่งฉีกึ่งเดินกี่งวิ่งมายังเรือนพักของหลิวฟ
หลิวฟางเซียนคุกเข้าลงแล้วกล่าว “โรคระบาดเป็นเรื่องเร่งด่วน ฝ่าบาททรงประทานอนุญาตเถิดเพคะ”หัวหน้าหมอหลวงที่เห็นว่าตนไร้สามารถในการจัดการปัญหานี้ และต้องการให้พระชายาหลิวเดินทางไปกับตนก็คุกเข่าลงด้วยเช่นกัน“ฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองคำขอของพระชายาหลิวเถิดพ่ะย่ะค่ะ”“กระหม่อมและหมอคนอื่นๆ ไร้สามารถ จนบัดนี้ก็ยังมิอาจหาทางยับยั้งการระบาดได้ หากไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากพระชายา เกรงว่าผลที่ตามมาอาจจะร้ายมากกว่าดี”“หากว่านางมิใช่ชายารุ่ยอ๋องเจิ้นก็คงไม่คัดค้าน” “ยามนี้รุ่ยอ๋องกำลังไปปราบศึกเพื่อเจิ้นและทุกคน”“ในยามที่เขาไม่อยู่เราควรที่จะดูแลครอบครัวเขา มิใช่ผลักไสคนในครอบครัวเขาไปเสี่ยงอีกคน”“ฝ่าบาทอย่าได้ทรงกังวลพระทัยเลยเพคะ หม่อมฉันให้คำมั่นว่าจะดูแลรักษาร่างกายตนให้ดี อีกทั้งจะรักษาชีวิตผู้คนในชิงโจวให้ได้มากที่สุด”โอรสสวรรค์ทรงฟังคำของหลิวฟางเซียนจบก็ทรงถอนพระปัสสาสะ ก่อนจะปิดพระเนตรลงพลางใคร่ครวญชั่วชาเดือดจึงได้คำตอบ...“ครานี้เจ้าจะให้เจ้าได้สมหวัง ทว่าเจ้าต้องสัญญากับเจิ้นว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามปล่อยให้ตนตกอยู่ในอันตราย”“และหากว่าแม้แต่เจ้าก็มิอาจรักษาโรคระบาดนี้ได้ก็ขอให้เจ้ากลับม
ตอนพิเศษหลังจากคราที่จวิ้นอ๋องและอดีตฮองเฮาสกุลซูทำการกบฏ เมืองหลวงและเขตชายแดนก็ปราศจากศึก สงบสุขมานานหลายปีกระทั่งแปดปีให้หลัง...แคว้นเหลียนที่อยู่ติดเขตชายแดนทิศใต้เกิดเหตุการณ์ผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน สัญญาสงบศึกที่เคยมีมาหลายสิบปีบัดนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่กลับละเลย ทั้งส่งสาส์นท้ารบ และยกทัพล้อมหัวเมืองหน้าด่านรุ่ยอ๋องผู้เป็นเจ้าของฉายาแม่ทัพมัจจุราชคือผู้ที่ได้รับราชโองการให้ไปปราบทัพแคว้นเหลียนในครั้งนี้ด้วยยามนี้ข้าศึกประชิด สายข่าวรายงานว่า บัดนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่แคว้นเหลียนลงทุนเสด็จลงมาบัญชาการรบด้วยพระองค์เอง มาดว่าเป้าหมายของฝ่ายนั้นคงจะมิใช่เพียงต้องการครอบครองเมืองหน้าด่าน หากแต่เป็นแคว้นต้าซ่งทั้งแคว้น“ท่านพ่อ” อวี่เหวินเสวี่ยอิงเรียกบิดาด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ “อิงเอ๋อร์อยากไปปราบข้าศึกกับท่าน”รุ่ยอ๋องยิ้มอบอุ่นมองบุตรสาว ที่มิคล้ายบุตรสาวสักเท่าใด “อิงเอ๋อร์เด็กดี เอาเช่นนี้ดีเหรอไม่ ไว้เมื่อใดที่วรยุทธ์ของลูกเทียบเท่ากับพ่อ พ่อสัญญาว่าจะให้เจ้าเข้าร่วมกองทัพ”“สัญญาแล้วไม่คืนคำนะเจ้าคะ”“ตกลง สัญญาแล้วไม่คืนคำ” เขายื่นนิ้วก้อยของตนมาคล้องเกี่ยวกับบุตรสาว“ท่านพี่ ถน
"พี่ไม่ยักรู้ว่าเซียนเอ๋อร์คอแข็งถึงเพียงนี้" โม่เสวี่ยหยางหยอกล้อชายาเสียงอ่อนเสียงหวาน"จริงหรือเจ้าคะ เซียนเอ๋อร์ก็ไม่ยักรู้เช่นกันว่าท่านพี่จะคอแข็งถึงเพียงนี้" หลิวฟางเซียนหยอกล้อสามีกลับไปคนทั้งสองสบสายตากันครู่หนึ่ง ต่างคนต่างจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่งามที่มีประกายเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย ก่อนที่จู่ๆ จะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน หลิวฟางเซียนปาดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันมากล่าวกับสามีด้วยใบหน้าจริงจัง "เปิดเผยตัวช่วยของท่านมาเดี๋ยวนี้" นางว่าพร้อมกับนำขวดหยกใสที่มียาเม็ดลูกกลอนอยู่ข้างใน ออกมาวางอวดโฉมบนโต๊ะอาหารที่บัดนี้เต็มไปด้วยไหสุราดอกท้อ"ตำรับลับพันจอกไม่เมาของท่านเจ้าสำนักหุบเขาไป๋ซาน" โม่เสวี่ยหยางอวดอ้างสรรพคุณก่อนดึงขวดหยกสีเข้มกว่าของนางออกมาจากสาบเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ"หากดื่มต่อให้ครบพันจอกเห็นทีคงได้รู้แพ้รู้ชนะแล้ว" หลิวฟางเซียนบอกเสียงหวาน "ตำรับยาที่ท่านตามอบให้ท่านพี่เป็นสูตรเก่าของปีก่อนดื่มได้ไม่เกินพันจอก ทว่าตำรับยาที่เซียนเอ๋อร์เพิ่งคิดค้นขึ้นมาใหม่ ต่อให้ดื่มเป็นหมื่นจอกก็ไม่เมาเจ้าค่ะ""เจ้าปีศาจน้อยจอมเจ้าเล่ห์"หลิวฟางเซียนฟังสมญานามใหม่ของตนแล้ว
'ฝ่าบาทคงจะทรงตัดพระทัยประหารฮองเฮาเช่นคนอื่นๆ ไม่ได้ จึงได้ประทานสุราพิษให้พระนาง''ตัวข้าแก่ชรามาแล้ว ในอดีตที่มีการก่อกบฏเช่นนี้ หากเป็นอดีตฮองเต้ คนพวกนี้คงจะโดนตัดสินประหารแบบห้าม้าแยกร่าง ไม่ก็แล่เนื้อเถือหนังหรือตัดเอวไปแล้ว''ใช่ๆ ข้าก็เคยได้ยินมาว่าในอดีตมักจะจัดการกับพวกกบฏด้วยวิธีพวกนี้ ได้ยินว่ากว่าผู้ถูกลงทัณฑ์จะสิ้นใจนั้นทรมานยิ่งนัก''ข้าจะบอกให้นะ ว่าวิธีการพวกนั้นน่ากลัวมากจริงๆ เทียบกันแล้วการประหารด้วยการตัดศีรษะนั้น ไม่นับเป็นอันใดได้เลย''ฝ่าบาททรงเป็นฮ่องเต้ที่เที่ยงธรรมและมีน้ำพระทัยที่ยิ่งใหญ่นัก ถึงได้เลือกวิธีการลงทัณฑ์ที่เมตตาเช่นนี้'ฮ่องเต้อวี่เหวินหย่งตี้ฟังรายงานเรื่องเสียงวิพากษ์วิจารณ์การตัดสินโทษในครั้งนี้ ที่เป็นที่กล่าวถึงของชาวเมืองจากองครักษ์เงาของพระองค์แล้วทรงถอนพระปัสสาสะออกมา ก่อนที่พระองค์จะโบกพระหัตถ์ไล่องครักษ์เงานายนั้นให้ออกไป และกลับมาสนพระทัยหยิบฎีกาที่เปิดค้างอยู่ขึ้นมาอ่านต่อแทนหลังจากผ่านเหตุการณ์ก่อกบฏในครานั้นมาได้ครึ่งปี ทั้งในวังหลวงและเมืองหลวงก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีเรื่องวุ่นวายอันใดเกิดขึ้นอีก ทุกผู้คนต่างก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ข







