ตอนที่3

หลิวฟางเซียนยอบกายเงียบๆ แทนคำกล่าวลา

ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากชายคนรักและแข็งใจไม่หันกลับไปมองเขาอีก นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน นางกลัวว่าตัวเองจะยอมเป็นชายารอง ยอมเป็นอนุเพื่ออยู่ข้างกายเขา แต่ว่า...ชาพิษกล่องนั้นทำให้นางคิดได้ นางไม่อยากใช้ชีวิตวุ่นวายในวังหลังอย่างหลิวกุ้ยเฟย ท่านอาของนาง 

วังหลังมิได้สวยหรูอย่างที่คิด หลิวฟางเซียนรู้ข้อนี้ดี นางไม่ได้ไร้เดียงสาจนมองไม่ออก ชาพิษกล่องนั้นคือสิ่งที่ฮองเฮาทรงใช้เตือนนาง หากยังดึงดันนางจะนำหายนะมาสู่ครอบครัว ทีแรกนางอาจจะคิดน้อยไปจึงยอมดื่มชาพิษเพื่อจบเรื่องวุ่นวายนี้ เป็นนางที่เห็นแก่ตัวเกินไป ไม่คิดถึงจิตใจของคนในครอบครัว เป็นนางที่เลอะเลือนจนหลงลืมว่ายังมีคนในครอบครัวที่รักนาง

"คุณหนูเจ้าคะ ไยท่านกล่าวกับท่านอ๋องเช่นนี้เล่า ไม่กลัวท่านอ๋องโกรธหรือเจ้าคะ" อาจิ้นถามขึ้นอย่างสงสัย แม้ว่าสถานะของนางคือบ่าวรับใช้

ทว่าด้วยความผูกพันที่ดูแลปรนนิบัติและโตด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก หลิวฟางเซียนจึงรักบ่าวรับใช้ทั้งสองดั่งพี่น้อง

"ดีแล้วล่ะ ให้เขาโกรธข้าจนไม่มาที่นี่อีกยิ่งดี" หลิวฟางเซียนกล่าวเสียงนุ่มทว่าเด็ดขาด สีหน้าเรียบสงบจนบ่าวทั้งสองไม่กล้าแสดงความคิดเห็น

"คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ" อาจูเอ่ยถามเสียงเบา

"ข้าจะไปเรือนท่านย่า" หลิวฟางเซียนเดินนำสาวใช้ทั้งสองเดินตรงไปยังเรือนผู้อาวุโสที่สุดในจวนราชครู

"เซียนเอ๋อร์หลานรักของย่า เจ้ามาแล้ว" สตรีชราผู้อาวุโสที่สุดของจวนร้องเรียกอย่างดีใจ เมื่อเห็นหลานสาวอันเป็นที่รักตรงเข้ามาหา

"เซียนเอ๋อร์ คารวะท่านย่าเจ้าค่ะ" หลิวฟางเซียนยอบกายเคารพผู้อาวุโสด้วยท่าทางสง่างาม

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวมองหลานสาวด้วยสายตาอ่อนโยน ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความยินดี เมื่อวานหลังจากที่ได้รับข่าวจากอาอี้สาวใช้คนสนิทว่าหลิวฟางเซียนถูกพิษและสิ้นใจไปแล้ว

นางก็ร้องไห้เสียใจจนเป็นลมล้มพับไป หลังฟื้นขึ้นหัวใจสตรีชราที่แตกสลายกลับได้รับพรจากสวรรค์ เมื่ออาอี้นำข่าวใหม่มาบอกกล่าว หลานสาวที่เป็นดังแก้วตาดวงใจฟื้นคืนจากความตายอย่างปาฏิหาริย์

"มานี่สิ มานั่งข้างย่า"

ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกหลานสาวให้เข้าไปใกล้ๆ พิศดูใบหน้างดงามของดรุณีน้อยวัยสิบเจ็ดหนาวที่ช่างดูไร้เดียงสา

คิ้วงามดังคันศร ดวงตากลมโตชวนมอง จมูกโด่งรั้นนิดๆ รับกับริมฝีปากบางอิ่มสีชมพูอ่อน ผิวขาวกระจ่างนวลเนียนหมดจด ช่างงดงามถอดแบบมาจากผู้เป็นมารดา ต่างก็แต่กลิ่นกายหอมอบอวลดั่งมวลบุปผาที่มีติดตัวมาแต่กำเนิด ยามเยื้องย่างขยับกายก็จะมีกลิ่นหอมนี้ลอยอบอวลกระจายในอากาศ ทำให้ผู้อยู่ใกล้ลุ่มหลงดั่งต้องมนต์ จวนราชครูจึงมิเคยว่างเว้นจากการมาเยี่ยมเยือนของบรรดาแม่สื่อทั้งหลาย

"เป็นอย่างไรบ้างเซียนเอ๋อร์ เจ้าหายดีแล้วหรือ จึงมาหาย่าได้" ฮูหยินชราเอ่ยถาม เอื้อมมือเหี่ยวย่นตามวัยมาลูบเรือนผมยาวตรงสีดำขลับของผู้เป็นหลานสาวอย่างเอ็นดู

"หลานหายดีแล้วเจ้าค่ะท่านย่า วันนี้ตั้งใจจะมาคารวะท่านย่า แล้วก็..." หลิวฟางเซียนตอบอย่างเอาใจ มือเรียวบีบนวดแขนผู้อาวุโสอย่างออดอ้อน ฮูหยินผู้เฒ่าที่มองท่าทีของดรุณีน้อยออกกล่าวอย่างรู้ทัน

"เจ้าจะขออะไรจากย่าหรือ"

"ท่านย่ารู้ทันข้าตลอดเลย เซียนเอ๋อร์จะขออนุญาตท่านย่าออกไปซื้อสมุนไพรจากตลาดมาทำยาเจ้าค่ะ วันเกิดปีนี้หลานจะกลับไปเยี่ยมท่านตาเช่นทุกปี จึงอยากทำยาให้คนส่งไปให้หมู่บ้านหรงมากหน่อย ได้ยินว่ามีผู้ลี้ภัยเข้ามาเพิ่ม" 

"ได้ๆ ไปสิ ย่าอนุญาต" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้คนสนิท "อาอี้ เจ้าไปบอกอาหลานเตรียมรถม้าให้เซียนเอ๋อร์ด้วยนะ" หลิวฟางเซียนยอบกายลาผู้อาวุโสก่อนจะเดินนำสาวใช้ออกไป คล้อยหลังหลานสาวไป ฮูหยินชราจึงกระซิบบอกบ่าวของตนให้ไปกำชับบ่าวรับใช้ข้างกายดรุณีน้อยให้คอยระวังความปลอดภัยและจับตาดูนางไม่ให้คลาดสายตา