บทที่ 6 สุริยะแผดเผา

ริมฝีปากกระจับยอมละออกอย่างเสียดายเพราะลมหายใจของดาเนียเริ่มติดขัด เสียงลมหายใจพ่นเข้าออกจนทำให้ทรวงอกในห่อผ้าขนหนูผืนสีขาวตัวสั้นยุบย่อเพื่อสูดเอาออกซิเจนเข้าไป

"จะฆ่าเนียเหรอคะ" ดวงหน้าที่มีแต่รอยขีดข่วนเอ็ดเสียงใส เด็กนี่คิดว่าจูบจะทำให้ตายหรือไงกัน

"มีใครเขาจูบกันแล้วตายบ้าง เด็กน้อยจริง ๆ " สุริยะส่ายหน้าหลุดยิ้มกับท่าทางติงต๊องของดาเนีย

"ก็จูบกับเฮียแซ็คนั่นแหละ" นัยน์ตาหวานคมตวัดมาแล้วกดตัวของดาเนียให้นอนลง "จะ..จะทำอะไรคะ" มือยันแผงอกในเชิ้ตขาวไม่ให้ก้มลงมาประชิดกับอกของเธอ

"จูบกับเฮียมีแต่จะคราง" ดาเนียผงะสายตาเลิ่กลั่ก

"ไม่คราง" เธอเถียงกลับ เธอจะไม่ยอมครางเหมือนผู้หญิงพวกนั้นของเขาเด็ดขาด คิดทีไรก็โมโหและหัวร้อนไปหมด

"ได้เดี๋ยวเฮียจะทำให้ครางดัง ๆ เลย" สิ้นเสียงผ้าขนหนผืนสั้นก็ถูกกระตุกออก ริมฝีปากดุระดมจูบไปทั่วผิวกายไล่ตั้งแต่ลำคอและเลื้อยต่ำลงมา

"หยุดนะคะ.....อย่า" ที่เธอร้องอ้อนวอนเขาเพราะไม่อยากให้เขาเห็นบาดแผลที่ขาของเธอต่างหาก แผลนูนคีลอยด์นั่นที่โดนไม้ที่มีประตูฝังตีลงมาซ้ำ ๆ และครูดกับขาของเธอจนเกิดแผลฉกรรจ์ใหญ่ที่เกือบทำให้เธอเป็นบาดทะยักตายในวัยสิบเจ็ดปี

สุริยะระดมจูบลงมาเลื่อยจนถึงช่วงอกอิ่มแต่เขาข้ามผ่านมันไปเขาอยากใช้จูบนี้รักษาบาดแผลทางกายและใจให้ดาเนียอย่างนุ่มนวลที่สุด ทว่าเมื่อใบหน้าของเขาไล่ต่ำลงมาถึงขาอ่อนขาวผ่องขางหนึ่งที่มีรอยแผลนูนใหญ่ เขาผงะเล็กน้อยแต่กลับไม่ได้รังเกียจอะไรกลับรู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงตรงหน้าจนอธิบายเป็นความรู้สึกไม่ได้

เพราะมันเป็นอย่างที่ไอ้เรนบอกเขาสูญเสียคนรัก แต่ดาเนียสูญเสียจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ไป มันแตกสลายเพราะคนเลวกลุ่มนั้น ดาเนียยกมือขึ้นปิดหน้าของตนกลัวว่าเขาไม่ชอบ กลัวเขาจะขยะแขยงและเธอก็รู้สึกอายจนไม่อาจ มองดูใบหน้าของเขาที่กำลังพรมจูบไปตามเนื้อตัวของเธอ

"ยังไงเนียก็ยังสวยเหมือนเดิม" เขากระซิบและจูบลงมาที่แผลนูนข้างขา ดาเนียยกมือออกยอมสบตาอย่างตกตะลึง หยัดกายขึ้นเล็กน้อยส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เขาด้วยความครึ้มอกครึ้มใจ

"เนียสวยจริงเหรอคะ" เธอถามย้ำให้แน่ใจ

"สวยสิ สวยมาก อย่าดูถูกตัวเองนะคนดี" เขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้วรั้งหัวไหล่กลมกลึงเข้าไปหา กระชับกอดเธอเพื่อให้กำลังใจและจูบซับลงมาบนไหปลาร้าสวยเพื่อย้ำเตือนว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอ "เฮียขอโทษที่เคยทำร้ายจิตใจเนีย" กระซิบบอกแล้วลูบไล้แผ่นหลังเนียนไปมา

"เนียยกโทษให้ค่ะ" เรียวปากอิ่มจรดลงมาบนแก้มสีออกแทนของเขา "จะกินเนียก็ได้นะคะ.....เอ่อคือยังไงดีล่ะเนียไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรแบบนี้...."

"เฮียกินดุนะ"

"อ๊ะ~" แผ่นหลังเล็กถูกดันเข้ามาให้รองรับชิวหาที่แหย่ลงมาเขี่ยยอดถันสีชมพู เพียงแค่ถูกกระตุ้นเล็กน้อยตุ่มไตในป้านกลมสีสวยก็ดุนดันชูชันขึ้นมา ปากกระจับงับและออกแรงดูดจนแก้มตอบ

เสียงตะโบมดูดหน้าอกของดาเนียยิ่งดังขึ้นทุกครั้งเมื่อเธอร้องครางเสียว

"อ๊าาา....ฮึ้มเฮียแซ็ค" นิ้วมือทั้งสิบแทรกตัวเข้าไปในเรือนผมดกดำแล้วขยุ้มไปมาด้วยความเสียวซ่าน ยามที่เขาลงน้ำหนักลงมาที่่หน้าอก ตัวของเธอมันก็แอ่นรับแรงปะทะจากเรียวปากดุของเขาอยู่เรื่อย "เฮียแซ็ค..เนียมึนหัว" เสียงหวานที่ค่อย ๆ แผ่วเบาลงทำให้สุริยะต้องผละออกจากการลิ้มรสทรวงอกขนาดน่ารักพอดีมือ

"ร่างกายเนียยังไม่พร้อม...ไม่เป็นไรนอนพักก่อนเถอะ" ดาเนียที่รู้สึกตาลายและปวดที่หัวตึ้บ ๆ เอนหัวลงไปบนหมอนมือน้อยคว้าจับมือของสุริยะเอาไว้แน่น เขาเหลือบมองมือของเธอแล้วเป็นฝ่ายกุมมือเธอแทนถกผ้าขึ้นมาคลุมกายที่บอบช้ำด้วยความห่วง

"ฝันดีค่ะ"

"ฝันดีครับ"

ใบหน้าอ่อนล้าปิดเปลือกตาลงและหลับสนิทภายในไม่กี่นาที วงแขนใหญ่สอดเข้าไปใต้ลำคอออกแรงดึงให้ดาเนียเข้ามาซุกแนบชิดอกของเขา

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขารู้สึกว่าต้องการเธอถึงเพียงนี้ หรือเป็นเพราะตั้งแต่ที่ดาเนียตามตื๊อเขา พยายามทุกอย่างกระทั่งนั่งเซ็นและตรวจเอกสารกองโต ส่วนเขาก็เอาแต่ไปสำราญกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า และยังจะปากหมาใส่เธอสารพัด พอนึกย้อนการกระทำชั่วของตนเอง เขาก็รู้สึกเจ็บกระดองใจขึ้นมา ที่ตัวเองไม่คิดให้เร็วกว่านี้ ถ้าเขารู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ ดาเนียคงจะมาอยู่ในความดูแลของเขาตั้งนานแล้ว ป่านนี้เธอคงเป็นผู้หญิงของเขาโดยสมบูรณ์

คงไม่ต้องมาเผชิญเรื่องร้ายตัวคนเดียว และคงไม่ต้องถูกใครรังแก

แสงของดวงตะวันสาดส่องแยงตาทำให้ร่างกายที่อ่อนล้าหยัดตัวขึ้นมาช้า ๆ เพื่อรับแสงตะวัน ดาเนียมองหาสุริยะแต่เขากลับไม่อยู่แล้ว หญิงสาวนั่งขบคิดว่าเมื่อวานเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ปวดแผลที่หน้าผาก จึงได้ลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น

ดาเนียสวมใส่เสื้อครอปเอวลอยและกางเกงวอร์มออกมาจากห้องนอน ขณะที่กำลังเปิดตู้เย็นที่โล่งโจ้งปราศจากของกิน ใครบางคนก็เปิดประตูเข้ามา และได้ยินเสียงถุงก็อปแก็ปดังมาจากห้องรับแขก เหมือนกับว่าแขกที่เข้ามาในห้องเธอซื้อของมามากมาย

ใบหน้าที่แจ่มใสขึ้นเล็กน้อยชะโงกเข้าไปดูต้นเสียงและพบกับแผ่นหลังกว้างที่กำลังบรรจงถอดปิ่นโตออกมาทีละชั้น ทีแท้ปิ่นโตลึกลับกับโน้ตนั่นก็เป็นฝีมือของเฮียแซ็คนี่เอง

"เฮียรู้ว่าหิวแล้ว มากินสิ" เขารู้ได้ไงว่าเธอแอบดูอยู่ ช่างเป็นคนประสาทหูประตาไวเสียจริง

"เอ่อ..ค่ะงั้นเนียไม่เกรงใจแล้วนะคะ" คนที่ตัวเล็กเพียงแค่อกของเขาซอยเท้าเข้าไปนั่งจุ้มปุ๊กลงบนเก้าอี้แล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวขาหมูกลิ่นหอมใส่ปากอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมเบิกกว้างตะลึงกับรสชาตินุ่มลิ้นของเนื้อหมู

"อร่อยไหม" พ่อบ้านเฉพาะกิจของเธอทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามและเจาะนมเปรี้ยวขวดโตส่งให้เธอดื่ม พร้อมกับถาดผลไม้ และขนมตาลกับของกินอีกมากมายที่ประเคนมาให้เธอแบบชุดใหญ่

นี่เฮียแซ็คเห็นเธอเป็นปีศาจหมูหรือยังไงกัน ใครมันจะไปกินของพวกนี้ได้หมดในครั้งเดียว

"อร่อยค่ะ เฮียแซ็คไม่กินเหรอคะ" ถามตาปริบ ๆ แล้วตักข้าวขาหมูใส่ปากจนเม็ดข้าวเปื้อนติดอยู่ที่แก้ม

จะกี่ปีดาเนียจอมแก่นก็ยังกินมูมมามเลอะเทอะเหมือนเด็กอนุบาลไม่เคยเปลี่ยน แต่นั่นแหละมันก็เป็นสีสันที่ทำให้เขาจดจำเธอได้ต่างจากผู้หญิงทุกคน ขนาดพริมพลอยเองยังไม่มีคาแล็กเตอร์ที่พิเศษแบบนี้เหมือนกับดาเนียเลย

"ข้าวติดแก้ม" เขายิ้มแล้วเกลี่ยเม็ดข้าวออกจากพวงแก้มใสที่มีรอยเล็บข่วน ยิ่งเห็นแผลพวกนี้ทีไรใจเขามันก็เดือดดาลขึ้นมาทุกที มันน่าโมโหจนเขาไม่สามารถกระเดือกอะไรได้ลง

"อ้ามมมค่ะ กินเร็วไม่งั้นเนียโกรธนะ" องุ่นเขียวในมือของดาเนียถูกยื่นมาตรงหน้าของสุริยะ ถึงเขาจะไม่อยากกินแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเธออีกเป็นครั้งที่สอง เขาต้องยอมรับว่า เขาโคตรเข็ดที่ซื่อบื้อและงี่เง่าปล่อยให้เด็กสาวคนนี้จากเขาไปถึงสามปีเต็ม