[2] เฝ้าดู

๒

เฝ้าดู

ลาวัลย์กลับมาพักผ่อนที่บ้านด้วยเพราะลาวดีไม่อยากให้เธอเครียดจึงขอเฝ้าบิดาเธอต่อเอง ซึ่งร่างกายเธอก็เพลียจริง ๆ หญิงสาวอาบน้ำพลางหวนนึกถึงงานแต่งงานที่ไม่สมหวังของเธอ น้ำตามากมายได้ไหลชะโลมไปพร้อมกับสายน้ำ จะไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของเธอจากเรื่องของผู้ชายคนนี้อีก

ร่างระหงเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ ก่อนจะเปิดลิ้นชักแล้วหยิบไดอารี่เล่มเล็กขึ้นมา ไม่บ่อยนักหรอกที่เธอจะเขียนบันทึก นอกเสียจากว่าจะมีเรื่องสำคัญหรือสิ่งที่น่าจดจำสำหรับเธอ

ลาวัลย์จรดปากกาลงพร้อมกับใจความถึงผู้ชายคนนี้ คนที่เป็นทั้งคนให้ชีวิตใหม่ และเป็นคนทำลายชีวิตเธอในคราวเดียวกัน ผู้ชายสารเลวที่ไม่ควรได้รับความรักของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอไม่เคยมีคนรักมาก่อน ครั้นพอมีทั้งทีกลับเป็นรักจอมปลอมเสียอย่างนั้น เธอก็ไม่รู้หัวใจตัวเองว่าจะรักใครได้อีกไหม รักครั้งนี้มันเจ็บจนแทบทนไม่ไหวจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

แต่ไหน ๆ เธอก็รอดชีวิตมาได้แล้ว เธอจะไม่กลับไปเสียใจเพราะผู้ชายคนนั้นอีก ถึงมันจะทำใจยาก..แต่เธอจะพยายาม..พยายามลืมคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด

ตกดึกในค่ำคืนนั้น ร่างบางนอนพลิกไปพลิกมาอย่างคิดไม่ตก หลับตาทีไรทำไมเธอจะต้องคิดถึงชายคนนั้นทุกที ผู้วิเศษคนนั้น..

"หลับสิลัล"เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ผ่านความมืด มือเรียวกดเปิดโคมไฟที่หัวเตียงให้สว่าง พยายามเพ่งมองหาต้นตอของเสียงนั้น

"นั่นใคร"ลาวัลย์มองหาอาวุธที่พอจะต่อสู้ได้ เธอคว้าเอาไฟฉายในลิ้นชักออกมา ก่อนจะย่องเบา ๆ ไปยังเงาใหญ่ริมหน้าต่าง

ฉึบ! ทันทีที่เธอฟาดไฟฉายลงหมายจะให้โดนเจ้าสิ่งนั้นแต่เขากลับรับมันด้วยมือข้างเดียว อีกทั้งยังดึงมันออกไปจากมือเธออย่างรวดเร็ว

"คุณ!"ลาวัลย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าของเสียงหัวเราะนั่น เขาคือคนที่ทำให้เธอนอนไม่หลับนั่นเอง แต่คราวนี้เขามาในชุดปกติ ไม่ใช่ชุดแปลกตาเหมือนเมื่อตอนกลางวัน

"แค่นี้ถึงกับจะทำร้ายกันเลยหรือ"เสียงทุ้มเอ่ยเย้า แววตาเฉี่ยวคมมองใบหน้างามอย่างหลงใหล ยามที่ต้องแสงจันทร์แบบนี้ มันทำให้เธอเหมือนเทพธิดาที่อยู่ในวรรณคดี

"คุณเข้ามาได้ยังไง"เธอมั่นใจว่าล็อกประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนาด้วยเพราะเธออยู่เพียงคนเดียวเนื่องจากแม่ของเธอเฝ้าพ่ออยู่ที่โรงพยาบาล

"เพียงแค่เจ้านึกถึงข้า ข้าก็จะมาเจ้าในทันที"

"คะ..ใครนึกถึงคุณ ฉันเปล่า"เธอค้านเสียงแข็ง

"ไม่เอาน่าสาวน้อย หัดโกหกมันไม่ดีนะ"

"ว๊าย!"ลาวัลย์ร้องเสียงหลงเมื่อสุวรรณกายอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวพลางเดินไปยังเตียงนุ่มขนาดเล็กของเธอ เขาวางสาวเจ้าลงอย่างแผ่วเบาก่อนที่เธอจะโวยวายไปมากกว่านี้

"อยู่คนเดียวไม่กลัวหรือ"เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งลงบนที่นอนกระทัดรัดของเธออย่างถือวิสาสะ หากเธอนอนคนเดียวมันก็พอดิบพอดี แต่พอเขามาอยู่บนเตียงเธอมันกลับดูเล็กไปเลย

"รู้ได้ไงว่าฉันอยู่คนเดียว"ลาวัลย์เบิกตาโตมองเขาอย่างทึ่ง ๆ นี่เขามีความสามารถพิเศษขนาดนั้นเชียวหรือ แค่อ่านใจเธอได้นี่ก็แทบช็อกอยู่แล้ว

"เอาเป็นว่าข้ารู้ก็แล้วกัน ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เจ้านอนเถอะ"

"คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะคะว่าคุณเข้ามาได้ยังไง"หญิงสาวช่างซักก็ยังเอ่ยถามต่อ ใครจะไปกล้าหลับลงทั้งที่มีผู้ชายแปลกหน้าอยู่ในห้อง

"ข้าบินมา"เขาเอ่ยตามสัตย์จริง หากแต่เจ้าหล่อนดูเหมือนไม่เชื่อ

"ฮ่า ๆ ถ้าคุณบินได้ งั้นฉันก็คงเหาะได้มั้งคะ นิยายเรื่องไหนคะเนี่ย"ลาวัลย์ป้องปากขำเมื่อคิดว่าเรื่องเขาบอกนั้นไม่เป็นความจริง คนที่ไหนจะบินได้

"ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ที่ข้ามา..แค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า"

"ปกติฉันก็นอนคนเดียวได้ค่ะ"หญิงสาวเอ่ยตอบ

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าข้าจะอยู่ในชีวิตเจ้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอาล่ะ ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว รีบนอนซะเถอะ"สุวรรณกายทำท่าจะดันให้เธอนอนลง ลาวัลย์รีบร้องห้ามอย่างตื่นตระหนก

"มะ..ไม่ต้อง ๆ ฉันยังไม่ง่วงค่ะ"ว่าแล้วก็อ้าปากหาวอย่างห้ามไม่อยู่ ตาก็เคลิ้มจะหลับเสียให้ได้ ก็เวลานี้ปาไปตีสองกว่าแล้วจะไม่ให้ง่วงได้อย่างไร

"เฮ้อ เจ้ามันดื้อกว่าที่ข้าคิดอีกนะลาวัลย์"ชายใหญ่โอดครวญก่อนจะล้มตัวลงนอนบนที่นอนอันเล็กและแคบของเธอ ตัวเขาใหญ่กว่าเตียงเล็กนี่จนต้องงอเข่า

"คุณจะมานอนบนเตียงฉันไม่ได้นะคะ"ลาวัลย์ลุกออกจากเตียงก่อนจะดึงมือชายใหญ่ให้ลุกออกจากเตียงเธอ แต่เรี่ยวแรงเธอน้อยนิด ไม่กระทบกระเทือนเขาเลยแม้แต่น้อยกลับเป็นเธอเองที่ต้องเหนื่อย

"ข้าจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าเจ้าจะยอมมานอนดี ๆ "สุวรรณกายต่อรอง เพียงแค่กระตุกมือเพียงนิดเดียวร่างบางก็เซถลามาซบอกแกร่งทันที

"จะนอนดี ๆ หรือต้องให้บังคับ"นี่เขาเป็นใครถึงกล้ามาสั่งเธอ ลาวัลย์ดิ้นขลุกขลัก ๆ ในอ้อมแขน ง่วงก็ง่วง สาวเจ้าอ้าปากหาวอีกรอบก่อนจะหยุดดิ้นในที่สุด เธอเองก็เหนื่อยที่จะสู้แล้วเหมือนกัน

หญิงสาวกรอกตาไปมาอยู่สักพักก่อนจะม่อยหลับไปในที่สุด สุวรรณกายกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ยกผ้าห่มมาห่มให้กับเธอ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอหลับไปแล้ว สุวรรณกายจึงหยัดกายลุกขึ้น เป่าบริกรรมคาถาป้องกันภัยให้หญิงสาวก่อนจะสยายปีกแล้วบินหายไปลับฟ้า