บทที่ 2 คุณเพียง

น่านน้ำไม่ได้แปลกใจที่อีกฝ่ายจะคิดแบบนั้น เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่ขยับแว่นสายตาที่คาดอยู่บนหัวลงมาสวมเพื่อให้ดูเป็นงานเป็นการขึ้น แต่มันก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เมื่อเพียงพรรณพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางนวดขมับตัวเองเหมือนคนที่เริ่มจะปวดหัว

“กรมฯ ส่งคนแบบนี้มาดูแลโครงการใหญ่ขนาดนี้เนี่ยนะ เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานจะรับผิดชอบงานแบบนี้ได้เหรอ?”

เพียงพรรณพึมพำกับตัวเอง แต่จงใจให้คนตรงหน้าได้ยิน

“ทั้งสไตล์การแต่งตัว...แล้วไหนจะหูที่เจาะพรุนนั่นอีก ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่ามาตรฐานของภาครัฐในการรับคนเข้าทำงานมันลดต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจน่านน้ำ นิสัยไม่ยอมคนที่ฝังลึกอยู่ภายในเริ่มทำงานทันที เธอข่มอารมณ์กรุ่นๆ ไว้ภายใต้รอยยิ้มยียวนก่อนจะเอ่ยตอบ

“ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นเด็กจบใหม่ คุณคิดผิดแล้ว”

“หมายความว่าไง?”

“ฉันไม่ได้เพิ่งทำงานเมื่อวานค่ะ ฉันอายุสามสิบแล้ว และตำแหน่งงานระดับชำนาญการก็น่าจะเป็นหลักประกันได้ว่า ฉันสามารถดูแลโครงการนี้ได้ค่ะ”

“ห้ะ? เธอเนี่ยนะสามสิบ”

เพียงพรรณถามย้ำอีกครั้ง คิ้วสวยขมวดกันแน่นมากกว่าเดิม

“ใช่ค่ะ อยากดูบัตรประชาชนมั้ยล่ะคะ”

“ไม่จำเป็น!” เจ้าของสถานที่รีบแย้ง

“อ้อ แล้วก็อีกอย่าง เรื่องการเจาะหู หรือภาพลักษณ์ภายนอกน่ะ มันไม่ได้ส่งผลเสียต่ออะตอมในดินหรือเซลล์พืชที่กำลังจะเติบโตหรอกค่ะ...คุณเพียง”

 เพียงพรรณเลิกคิ้วมองเด็กอวดดีตรงหน้า ยิ่งอีกฝ่ายเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ พร้อมกับการยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอก็ยิ่งหงุดหงิด

“เก็บความมั่นใจของเธอเอาไว้เถอะ ที่นี่ไม่ได้ต้องการคนมั่น หรือคนที่เอาแต่ส่องกระจกรถเสริมสวย”

น่านถึงกับถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างที่บรรยากาศกำลังมาคุถึงขีดสุด สายตาของน่านน้ำที่ชอบสังเกตสิ่งแวดล้อมโดยสัญชาตญาณก็เหลือบไปเห็นกระถางไม้ประดับพันธุ์โบราณที่วางอยู่บนม้านั่งหินอ่อนหน้าทางเข้าบ้าน มันคือต้น แก้วแคระ ที่ทรงพุ่มเริ่มเหี่ยวเฉา ใบมีจุดสีน้ำตาลไหม้กระจายอยู่ประปราย

น่านเดินดุ่มๆ เข้าไปใกล้กระถางนั้นทันที เพียงพรรณขมวดคิ้วมองตามด้วยความไม่พอใจ

“นี่! เธอจะทำอะไร”

“คุณช่วยเงียบก่อนได้มั้ย”

น่านหันมาสั่งเสียงเรียบจนอีกฝ่ายชะงัก เธอโน้มตัวลงไปเด็ดใบที่ใกล้จะร่วงขึ้นมาส่องกับแสงแดดอย่างละเอียด นิ้วเรียวคลำไปตามก้านใบและผิวดิน

“ต้นโปรดของคุณเหรอคะต้นนี้ กระถางไม้ประดับแบบนี้ฉันไม่ค่อยเห็น แถมยังตัดแต่งกิ่งซะดิบดี”

เพียงพรรณมองอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสัย ไม่เข้าใจว่าคนเด็กกว่าถามไปเพื่ออะไร แต่ก็ยินดีตอบ

“ไม่ใช่ต้นโปรดของฉัน แต่เป็นต้นที่พ่อฉันรักน่ะ ท่านเสียไปแล้ว ฉันเลยดูแลมันต่อ ช่วงนี้ใบเหี่ยว ๆ คนงานบอกว่ามันน่าจะขาดน้ำ”

“เหอะ” น่านหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “คนงานคุณมั่วแล้วค่ะ”

น่านน้ำเงยหน้าขึ้น สบตาเจ้าของไร่อย่างมั่นใจ

“แบบนี้เค้าไม่เรียกว่าขาดน้ำค่ะ แต่เป็นโรคแอนแทรคโนสในไม้ประดับ ดูที่แผลวงกลมซ้อนๆ กันนี่สิ ถ้ายิ่งรดน้ำเข้าไป สปอร์เชื้อราก็จะยิ่งกระจายไปต้นอื่นในไร่ส้มคุณด้วย ทางแก้ไม่ใช่แค่รดน้ำ แต่ต้องตัดส่วนที่เป็นโรคทิ้ง เผาทำลาย และปรับสมดุลความชื้นใหม่ค่ะ”

เพียงพรรณนิ่งไป เธอเดินเข้ามาใกล้เพื่อมองตามที่น่านน้ำชี้ แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่น้ำเสียงที่เคยดูยียวนกลับดูมีความรู้และมั่นคงขึ้นมาถนัดตา ราวกับเป็นคนละคน

“แน่ใจเหรอ เธอไม่ได้พูดมั่วใช่มั้ย”

น่านน้ำลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดมือกับขากางเกงเบาๆ พลางส่ายหน้า

“ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันจะบังคับอะไรคุณได้ ต่อให้ฉันยื่นบัตรข้าราชการให้ดู คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นบัตรปลอมก็ได้ ในเมื่อใจคุณมันไม่เชื่อตั้งแต่แรกที่เห็นหน้าฉันแล้ว ใช่มั้ยคะ...คุณเพียง”

และเป็นอีกครั้งที่น่านเรียกชื่ออีกฝ่ายแบบเน้นย้ำ และมองกันด้วยสายตายียวนยิ่งกว่าเดิม

“ก็ดูสภาพก่อนเถอะ เชื่อถือได้ที่ไหน” เพียงพรรณยืนกอดอก เบี่ยงหน้าออกไปมองต้นส้มที่ยืนต้นเรียงรายในไร่ของเธอ

“แล้วคุณจะเอาไง ถ้าไม่อยากร่วมงานกันฉันจะได้กลับ แล้วจะแจ้งให้กรมส่งคนอื่นมาแทน”

น่านจ้องตาเพียงพรรณอย่างท้าทายแล้วพูดต่อ

“แต่ขอบอกไว้ก่อนว่า ฉันอยากให้คุณคิดดี ๆ ค่ะ เพราะถ้าฉันกลับไป คุณอาจจะถูกมองว่าเป็นเจ้าของไร่เรื่องเยอะและดูวุ่นวายจนอาจจะทำให้ไม่มีใครอยากร่วมงานด้วยนะคะ...คุณเพียง”

เพียงพรรณหันขวับมามองหน้าคนเด็กกว่า เธอกำมือแน่น จิ๊ปากเบา ๆ พร้อมคิ้วโก่งบนใบหน้าที่ขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิม

“พูดจบรึยัง?”

เจ้าของไร่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นลงกว่าเดิม

“จบแล้วค่ะ”

น่านยักคิ้วเบา ๆ พร้อมท่าทีกอดอกเช่นกัน

“ถ้าจบแล้วก็ย้ายรถเธอไปจอดที่ลานจอดรถคนงานในไร่ แล้วไปเจอฉันที่ห้องทำงาน...อย่ามัวโอ้เอ้ยืดยาด เข้าใจมั้ย”

“ฮ่า ๆ” น่านหัวเราะร่วนจนไหล่สั่น “โอ้เอ้ยืดยาด ใช้คำแก่มากกกก”

คำกล่าวนั้นทำเอาเพียงพรรณถลึงตาใส่อีกฝ่ายทันที

“นี่! อย่ามาล้อเลียนนะ รีบเอารถไปเก็บเลยไป”

“ฮ่า ๆ เอารถไปเก็บ? มันเก็บได้ที่ไหนล่ะคุณเพียง เค้าเรียกว่าเอารถไปจอดค่ะ...คุณเพียง”

ดูเหมือนน่านน้ำชักจะสนุกกับการได้เรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำ ๆ ภาพจินตนาการในหัวก่อนจะมาถึงที่นี่ในแบบที่เธอคิดไว้หายไปหมดสิ้นเมื่อได้มาเจอคุณเพียงพรรณตัวจริง

ถึงแม้จะสวยกว่าในรูป แต่เมื่อได้พูดจาทักทายกันแล้ว ผู้หญิงคนนี้กลับดูน่าแกล้งซะเหลือเกินในสายตาเธอ ยิ่งในตอนที่อีกฝ่ายจิ๊ปากหงุดหงิดเธอ น่านกลับชอบ...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบท่าทีนั้นจังเลย

“ฉันจะเรียกอะไรมันก็เรื่องของฉัน แล้วเธอก็หยุดเรียกชื่อฉันบ่อย ๆ ได้แล้ว กลัวจำชื่อฉันไม่ได้รึไง?”

“เปล่าค่ะ” น่านยักไหล่เบา ๆ “ไม่ได้กลัวจำไม่ได้ แต่ถ้าไม่ให้เรียกคุณเพียงจะให้เรียกอะไรคะ คุณน้าเหรอ?”

คำว่าคุณน้าทำเอาเพียงพรรณตาแทบถลน เธออยากจะฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนอีกฝ่ายสักป๊าบ แต่ก็ยั้งมือตัวเองเอาไว้

“นี่! เรียกพี่ก็พอ ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น”

“จริงเหรอคะ ที่ว่าไม่แก่เนี่ย อายุเท่าไหร่กันน๊า”

น่านน้ำขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมแล้วหลุบสายตาลงต่ำมองใบหน้าอีกฝ่ายที่ส่วนสูงอยู่ในระดับไหล่ของเธอ

“สี่สิบแปด” เพียงพรรณพึมพำเบา ๆ

“ห้ะ? ถามจริง”

น่านอุทานเสียงดังจนอีกฝ่ายอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

“ฉันจะบอกครั้งเดียว ไม่เชื่อก็ตามใจ”

“โห สี่สิบแปดนี่ไม่ใช่แค่เรียกน้าได้นะคะ แต่บางที เป็นแม่ก็อาจจะได้เลยนะเนี่ย”

“นี่เธอ! เกินไปแล้วนะ เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่ได้ยังไง”

น่านถึงกับหลุดขำออกมาอีกครั้ง เธอล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย ๆ พร้อมกับยกสองมือขึ้นราวกับยอมแพ้แล้ว

“ขอโทษค่ะขอโทษ น่านไม่พูดแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งเจอแต่ศัพท์เก่าๆ แต่ก็หายสงสัยแล้วค่ะ อายุขนาดนี้แล้วเนอะ...”

เพียงพรรณกำมือแน่นอีกครั้ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการเจอกับเด็กคนนี้ทำให้เธอหงุดหงิดเป็นบ้า

“จบเรื่องอายุของฉันได้รึยัง?”

เมื่อเห็นแววตาดุ ๆ รอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้าของน่านก็หายไป

“จบแล้วค่ะจบแล้ว คุณเพียงโกรธน่านเหรอคะ อันที่จริง เรายังต้องเจอกันอีกนาน สานสัมพันธ์ให้สนิทกันเร็วๆ  ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ มันดี หากเราสนิทกันเร็ว และฉันก็อยากให้งานนี้เสร็จเร็ว ๆ เหมือนกัน เธอจะได้กลับไปสักที”

น่านยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง “แหม เพิ่งจะเจอกันวันแรก ไล่กันแล้วเหรอคะ...ใจร้ายจัง”

“แล้วใครบอกเธอว่าฉันใจดี? หรือถ้าเธอเข้าใจแบบนั้นก็รู้ไว้เลยว่าคิดผิดแล้ว...”

พูดจบ เจ้าของไร่สาวใหญ่ก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงที่ฟุ้งอยู่ในอากาศ

น่านน้ำลอบถอนหายใจยาวเหยียด หัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นกลับมาทำงานหนักอีกครั้ง เธอทรุดตัวพิงกับประตูรถกระบะพลางบ่นอุบอิบ

“รุ่นนี้ดูท่าจะดุเอาเรื่อง...แต่ก็ถือว่าดี ดูมีอะไรให้น่าค้นหา การทำงานที่นี่คงไม่น่าเบื่อเกินไปแล้วล่ะ”

บ่นกับตัวเองจบ น่านก็รีบขับรถไปจอดยังที่จอดรถคนงาน และหอบหิ้วสัมภาระไปยังบ้านหลังใหญ่ที่เป็นจุดเด่นของที่นี่