บทที่ 1 ออกจาก Comfort Zone

หลังจากเห็นภาพถ่ายใบหน้าเจ้าของสวนส้ม คำตอบที่เคยบอกหัวหน้าไปครั้งก่อนก็เปลี่ยนไป และกลายเป็นว่าน่านตอบรับการดูแลโครงการนี้ด้วยตัวเอง

หนึ่งเดือนต่อมา ก็ถึงเวลาที่เธอต้องย้ายสถานที่ทำงานชั่วคราว...

เสียงรูดซิปกระเป๋าเดินทางสีเทาเข้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของคอนโดมิเนียมย่านใจกลางเมืองเชียงใหม่ น่านถอนหายใจยาวเป็นรอบที่สิบในเช้ามืดวันจันทร์ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เธอรักที่สุด

เตียงนอนขนาดห้าฟุตที่เพิ่งเปลี่ยนผ้าปูสีน้ำเงินเข้มหอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม กองหนังสือการ์ตูนและนิยายแปลที่วางซ้อนกันเป็นตั้งชวนให้หยิบขึ้นมาเปิดอ่าน และจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ที่ยังคงมีคราบรอยนิ้วมือจางๆ จากการนั่งดูซีรีส์จนโต้รุ่งเมื่อวันหยุดที่ผ่านมา ทุกอย่างในห้องนี้คือพื้นที่ปลอดภัยที่น่านสร้างให้ตัวเอง

แต่วันนี้ เธอต้องทิ้งมันไปเพื่อมุ่งหน้าสู่อำเภอฝาง ดินแดนที่ขึ้นชื่อเรื่องดอยสูงและอากาศที่หนาวจับขั้วหัวใจ และคนอย่างน่านน้ำก็ดันไม่ชอบอากาศหนาวเอาซะเลย แต่จะเปลี่ยนคำตอบตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

“ให้ตายเหอะ ตอนนั้นอะไรดลใจให้ฉันไปเปลี่ยนคำตอบกับพี่ภัทรกันนะ”

“ก็แค่ดูน่าสนใจ...แต่ก็ไม่เห็นจะต้องไปอยู่ตั้งหกเดือน เห้อ น่านเอ๊ยยยย คิดเร็วทำเร็วแล้วเป็นงี้ทุกที”

ถึงแม้ตอนที่เห็นรูปถ่ายใบนั้น คนในรูปจะน่าสนใจไม่น้อย แต่เมื่อถึงวันต้องไปทำความรู้จักจริง ๆ น่านกลับประหม่าขึ้นมาซะอย่างนั้น

“ไปก็ไป...หกเดือนแป๊บเดียวเอง”

น่านดึงหูจับของกระเป๋าเดินทางขึ้นสูง แล้วลากกระเป๋าใบใหญ่ออกไปจากห้องพักด้วยสายตาละห้อย ความสะดวกสบายที่คุ้นชิน หลังจากนี้คงอีกนานกว่าจะได้กลับมาที่นี่อีก

จังหวะที่กำลังจะปิดประตูห้อง สายตาของน่านเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเจ้าของสวนส้มที่พี่ภัทรให้เธอมา น่านตั้งไว้บนโต๊ะวางของจนลืมไปแล้ว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็น มือที่กำลังจะปิดประตูก็ชะงัก

สองเท้าของเจ้าของห้องก้าวฉับ ๆ เข้าไปด้านในแล้วหยิบรูปใบนั้นติดมือมา สายตาของน่านน้ำจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่มีไฝใต้ต้าเป็นเสน่ห์ดึงดูด

“คุณเพียงพรรณ ตัวจริงจะสวยเท่าในรูปมั้ยนะ”

ประตูห้องปิดลงพร้อมเสียงลากกระเป๋า และไม่รู้เลยว่านับจากนี้น่านน้ำจะต้องเจอกับเหตุการณ์อะไรบ้าง...

รถเก๋งสีดำคู่ใจของน่านเลี้ยวออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้าไปตามทางหลวงหมายเลข 107 ถนนเริ่มไต่ระดับความสูงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่น่านน้ำบังคับพวงมาลัยผ่านโค้งแล้วโค้งเล่า ยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย ทัศนียภาพสองข้างทางก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นยางนาสูงใหญ่ถูกแทนที่ด้วยทิวเขาหินปูนสลับซับซ้อน และอากาศที่เคยร้อนระอุในตัวเมืองก็เริ่มถูกเจือด้วยความเย็นเยือกที่ลอดผ่านช่องแอร์เข้ามา

ทว่าตลอดเวลาที่น่านขับรถ ในหัวของเธอไม่ได้มีแค่เรื่องงาน แต่กลับนึกถึงคุณเพียง หญิงสาวที่เธอจะต้องร่วมงานด้วยและเจอหน้าอีกหลายครั้งนับจากนี้

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแบบไหนกันนะ

จะเป็นนักธุรกิจหน้าเลือดที่ระเบียบจัด และบางทีอาจจะเอาแต่เรียกใช้เธอจนแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน

หรือถ้าแย่กว่านั้น ก็คงไม่เหมือนคนในรูปเลย อาจจะไม่ได้ดูใจดีแบบที่เห็น หรือสวยดึงดูดมากขนาดนั้น

น่านน้ำได้แต่คิดไปต่าง ๆ นานา รู้ตัวอีกทีเธอก็ขับรถมาถึงจุดหมายแล้ว

รถเลี้ยวเข้าสู่เขต ไร่ส้มเกื้อวรากุล ป้ายไม้สักขนาดใหญ่สลักชื่อไว้อย่างประณีต สองข้างทางคือต้นส้มสายน้ำผึ้งที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกส้มที่กำลังบานสะพรั่งผสมกับกลิ่นดินเปียกชื้นโชยเข้าจมูกทันทีที่น่านลดกระจกลง

เธอจอดรถหน้าบ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินสูง น่านก้าวลงจากรถพร้อมแฟ้มเอกสารและอุปกรณ์ตรวจวัด ความเย็นของดอยฝางทำให้ผิวของเธอขนลุกชัน เธอปรับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนให้เรียบกริบ จัดการมัดผมใหม่ให้เรียบร้อย เนื่องจากมันฟูฟ่องเพราะแรงลมระหว่างทาง

น่านหันหลังส่องใบหน้าตัวเองกับกระจกรถ ใบหูที่เจาะหูสามรู เส้นผมที่ทำสีน้ำตาล และแว่นสายตาที่คาดไว้บนศีรษะ ดูรวม ๆ แล้วเธออาจจะดูเหมือนนักท่องเที่ยวมากกว่าข้าราชการตำแหน่งนักวิชาการที่มาทำงานที่นี่เสียอีก

แต่เรื่องนั้น...น่านสนใจซะที่ไหนล่ะ

ระหว่างที่น่านกำลังเช็กความเรียบร้อยกับกระจกรถ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของสวนส้มก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ และเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงบางเบา

“คุณ ตรงนั้นจอดรถไม่ได้ค่ะ”

น่านชะงัก...มือที่กำลังเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลของตัวเองค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความประหม่าเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหน้าแตกอย่างแรง เธอรีบหันขวับไปตามเสียงนิ่งเรียบนั้นทันที

และในวินาทีที่ได้สบสายตา น่านน้ำก็ได้เข้าใจว่าคำว่าโลกหยุดหมุนเป็นยังไง

ผู้หญิงที่กำลังใช้สายตาแกมดุจ้องมองมาที่เธอตอนนี้ดูแพงกว่าในรูปหลายเท่า

เพียงพรรณในชีวิตจริงสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมที่รีดจนเนียนกริบ กางเกงสแล็คสีดำขลับส่งให้ช่วงขาดูเพรียวยาวและสง่างาม ใบหน้าที่เคยเห็นผ่านภาพถ่ายตอนนี้ดูมีมิติและทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า

ไฝเสน่ห์ใต้หางตาซ้ายนั้นชัดเจนเสียจนน่านน้ำเผลอจ้องมองเนิ่นนาน แต่สิ่งที่กระแทกใจที่สุดคือ แววตาคมกริบที่กำลังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังขา

“ถ้าจะมาเที่ยวคาเฟ่ ต้องขับตรงไปอีกค่ะ”

เพียงพรรณย้ำอีกครั้ง คราวนี้มีรอยขมวดคิ้วจางๆ บนด้ามจมูกโด่งรั้น

น่านได้สติ เธอรีบคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้

“ฉันไม่ใช่นักท่องเที่ยวค่ะ ฉันชื่อน่านน้ำ นักวิชาการจากกรมการเกษตรที่จะมาดูแลโครงการรับรองมาตรฐานส่งออกให้สวนของคุณไงคะ”

เพียงพรรณนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยมองคนนับร้อยในไร่กวาดมองร่างสูงตรงหน้าอีกรอบอย่างไม่เชื่อสายตา

“คุณเนี่ยนะ นักวิชาการ?”

“ใช่ค่ะ มีตรงไหนที่ฉันดูไม่เหมือนนักวิชาการเหรอคะ...คุณเพียง”

น่านขยับก้าวไปข้างหน้าสามก้าว จนระยะห่างระหว่างเธอกับอีกฝ่ายเหลือน้อยลง ยิ่งได้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าในระยะใกล้ น่านก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงคำว่าสวยในแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน

“ก็ทุกตรงนั่นแหละ”