บทที่ 2 องค์หญิงเสด็จ

ตั้งแต่เกิดมากระทั่งอายุสิบเจ็ดปีนอกจากบิดาที่นางพบหน้าบ่อยครั้งแล้วบุรุษอื่นอันซูเซี่ยก็แทบไม่เคยเห็น ในขณะที่คนที่รายล้อมรอบเกี้ยวของนางในยามนี้ก็ล้วนแต่เป็นองครักษ์หญิงที่เก่งกาจ

เพราะขบวนใหญ่จำเป็นต้องใช้เวลาถึงสองเดือนจึงจะถึงเมืองหลวงแคว้นเหมิง อันซูเซี่ยไม่เคยเดินทางไกลทั้งขณะเดินทางนางยังต้องอยู่ในรถม้าที่โคลงเคลงจึงทำให้นางรู้สึกวิงเวียนตลอดเส้นทางสองเดือนมานี้จึงกินได้น้อยและเอาแต่อาเจียน

ดังนั้นจึงทำให้น้ำหนักของนางลดและร่างกายผ่ายผอมจนแม่นมเผิงเป็นกังวลคิดว่าหากเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นเหมิงเมื่อใดคงต้องบำรุงร่างกายกันยกใหญ่เพื่อไม่ให้ผู้ใดดูถูกว่าองค์หญิงแดนสู่ไยจึงได้ผ่ายผอมเพียงนี้

หลังจากล้างหน้าถูฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว อันซูเซี่ยก็รับประทานอาหารเช้าง่าย ๆ ซึ่งก็คือโจ้กผักที่นางชื่นชอบนั่นเอง

นางเป็นสตรีเรียบง่ายทั้งยังอ่อนน้อม นั่นก็เพราะได้รับการฝึกฝนนิสัยมาจากสำนักชีตั้งแต่เด็ก เพราะอันซูเซี่ยเป็นเช่นนี้แม่นมเผิงจึงเป็นกังวลยิ่งนัก

ที่แคว้นเหมิงนั้นแม้อันซูเซี่ยจะแต่งเข้าในฐานะฮองเฮา ทว่าเพราะนางอ่อนแอบอบบางเพียงนี้กลัวว่าพระสนมพวกนั้นจะทำร้ายนางเอาได้

จึงได้แต่หวังว่านางจะได้รับความเอ็นดูจากฝ่าบาทเพื่อให้คนผู้นั้นคอยปกป้องคุ้มครองไม่ให้นางถูกรังแก

และสิ่งที่แม่นมเผิงเป็นกังวลก็เริ่มต้นขึ้นเมื่ออันซูเซี่ยเดินทางเข้าวังหลวง

ฮ่องเต้ต้าหลงกลับเมินเฉย มิได้ออกมาต้อนรับนาง เขาเพียงแต่ส่งอำมาตย์ผู้หนึ่งเข้ามาคารวะและต้อนรับนางแทน

มหาอำมาตย์ผู้นั้นแม้ว่าภายนอกจะดูนอบน้อมแต่แววตานั้นช่างเย่อหยิ่งและเย็นชายิ่งนัก เขาไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของอันซูเซี่ยนั่นเป็นเพราะว่านางใช้ผ้าคาดหน้าปกปิดเอาไว้ตามธรรมเนียมของสตรีสูงศักดิ์ที่ยังมิได้ออกเรือน

แม่นมเผิงรู้สึกโกรธและขุ่นเคืองแต่ก็ไม่อาจแสดงออกได้ยังคิดจะส่งรายงานเรื่องนี้กลับไปที่แดนสู่คอยดูเถิดว่านายเหนือหัวของนางจะจัดการฝ่าบาทแคว้นเหมิงเช่นไรที่ไม่ไว้หน้าคนเช่นนี้

ทว่าอันซูเซี่ยกลับรู้ทันแม่นมของตนเอง นางไม่ต้องการให้บิดามารดาต้องมาห่วงใย แค่เสียหน้าเล็กน้อยเท่านี้นางย่อมทนได้จึงได้เอ่ยปากห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน

“ทูลองค์หญิงบัดนี้ฝ่าบาทติดราชกิจสำคัญจึงไม่อาจมาต้อนรับได้ กระหม่อมในฐานะหนึ่งคือผู้สำเร็จราชการจึงมาต้อนรับองค์หญิงแทน หวังว่าองค์หญิงคงไม่ถือสาพ่ะย่ะค่ะ”

อันซูเซี่ยยามนี้ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาทั้งยังไม่ได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสจึงต้องอยู่ที่ตำหนักรับรองชั่วคราวเสียก่อน

ทว่าตำหนักรับรองนี้กลับทำให้แม่นมเผิงรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งนัก แม้ว่าจะได้รับการทำความสะอาดอย่างดีแต่เห็นได้ชัดว่าเป็นตำหนักรับรองที่เก่าทั้งยังคับแคบยิ่งหากเทียบกับฐานะอันสูงส่งขององค์หญิงมิหนำซ้ำยังเป็นตำหนักที่ห่างไกลผู้คนตั้งอยู่บริเวณท้ายวังหลวงอันกว้างใหญ่

นี่มิเท่าว่านำองค์หญิงของนางมาขังเอาไว้หรือ ถูกลบหลู่ดูหมิ่นเช่นนี้แม่นมเผิงรู้สึกโกรธยิ่งนักอย่างไรก็จะพาองค์หญิงกลับแดนสู่ให้ได้

อันซูเซี่ยกลับแสนดียิ่ง นางเกรงว่าด้วยเรื่องนี้จะทำให้เสด็จพ่อของนางไม่พอใจ และอาจเกิดปัญหายิ่งใหญ่ตามมา

“อย่าถือเอาความเลย ที่นี่ถึงจะเล็กแต่ก็ไม่ได้แย่เท่าใดมิใช่หรือ ตอนที่ข้าอยู่สำนักชียังต้องนอนห้องเล็กแคบเก่า ๆ เพื่อฝึกฝนจิตใจอยู่หลายปี หากเทียบกันแล้วที่นี่ประดุจแดนสวรรค์เลยก็ว่าได้”

“องค์หญิงเพคะ ไม่อาจเปรียบเทียบกันได้นะเพคะ ยามนั้นเพราะองค์หญิงต้องบำเพ็ญธรรมจึงต้องปฏิบัติเช่นนั้น ทว่ายามนี้องค์หญิงมาที่นี่ในฐานะฮองเฮา ฝ่าบาทไม่มาต้อนรับด้วยตนเอง อำมาตย์ผู้นั้นยังให้องค์หญิงมาอยู่ที่นี่จึงนับว่าดูแคลนกันยิ่งนัก หม่อมฉันอย่างไรก็ต้องส่งจดหมายถึงท่านอ๋องแล้ว”

แต่อย่างไรองค์หญิงน้อยก็เด็ดเดี่ยวยิ่งนัก

“เอาเถิด ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ยังไม่ได้แต่งเป็นฮองเฮาทั้งยังไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วง ท่านก็อย่าส่งจดหมายแจ้งข่าวเลยนะข้าไม่อยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นกังวล ท่านอาจารย์สอนว่าเราไม่อาจตัดสินสิ่งใดเพียงเพราะได้เห็นเพียงครั้งเดียว ข้ายังไม่ได้พบฝ่าบาทเลยด้วยซ้ำ หากพบแล้วพระองค์ไม่ดีต่อข้าจริง ๆ ยามนั้นข้าจะฟังความแม่นมได้หรือไม่”

ใจหนึ่งนั่นเป็นเพราะว่าองค์หญิงน้อยเกรงว่าตนเองจะเป็นตัวก่อหายนะระหว่างสองแคว้นทำให้ประชาชนเดือดร้อน

อีกใจหนึ่งหากฝ่าบาทเมินเฉยต่อนางก็นับเป็นเรื่องดี นั่นเป็นเพราะว่านางยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับผู้ใดจริง ๆ ขอเพียงเขาปล่อยนางเอาไว้เช่นนี้ไปอีกสักหน่อยนางก็รู้สึกดียิ่งแล้ว

แม่นมเผิงรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนักแต่ในเมื่อองค์หญิงของนางเป็นคนดื้อรั้นเช่นนี้ก็ได้แต่อดทนเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

หลังจากนั้นไม่นานกูกูผู้หนึ่งก็ได้นำนางกำนัลมาถวายการปรนนิบัติว่าที่ฮองเฮาอีกสองคน ทั้งหมดล้วนเป็นนางกำนัลคนใหม่ไร้ประสบการณ์การทำงานในวังหลวง

อันซูเซี่ยที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นเอ่ยเบา ๆ กับแม่นมของตนเอง

“เห็นหรือไม่ว่าอย่างไรฝ่าบาทก็มิได้ทอดทิ้งข้าเสียหน่อย”

แม่นมเผิงกลับยิ่งไม่พอใจ กล่าวเสียงดังขึ้นว่า

“องค์หญิงของข้ามาที่นี่ในฐานะพระคู่หมั้น อีกไม่นานก็จะอภิเษกเป็นฮองเฮา ทว่ากลับส่งนางกำนัลไร้ประสบการณ์มาถวายการรับใช้ มิใช่ว่าเป็นการดูหมิ่นหรือ”