Masuk“พังพินาศหรือ? ฮ่าๆๆ! นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้ามาข่ม
“คนบ้านนอกอย่างเจ้า จะไปมีความรู้อะไรเรื่องบ้านเมือง การค้าขายสินค้าก็เป็นเพียงอาชีพชั้นต่ำที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดินเท่านั้น!”เสียงแผดตวาดอันเกรี้ยวกราวดังขึ้นขัดจังหวะความชื่นชมในสวนบุปผาหลวงฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยที่ทนเห็นมู่อวิ๋นได้รับเกียรติยศและกำไลหยกพระราชทานไม่ได้ พลันแผดเสียงเหน็บแนมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งนางก้าวออกมายืนกลางลานหินอ่อน แสร้งทำทีเป็นกราบทูลองค์หญิงใหญ่ด้วยสีหน้าขึงขัง“ทูลองค์หญิงใหญ่ สตรีผู้นี้แม้จะดีดพิณได้ไพเราะ แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงลูกสาวพ่อค้าวาณิชที่เห็นแก่เงินทอง ตระกูลพ่อค้าชั้นต่ำเช่นนี้ มีแต่จะคอยกักตุนสินค้าขูดรีดราษฎร มิได้สร้างประโยชน์อันใดให้แก่แผ่นดินเลยแม้แต่น้อย เพคะ!”คำเหยียดหยามพ่นออกมาเพื่อหวังลดทอนคุณค่าของมู่อวิ๋นลงในสายตาของเชื้อพระวงศ์เหล่าคุณหนูที่อิจฉาริษยาต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง หวังเห็นมู่อวิ๋นถูกลดชั้นลงเป็นเพียงหญิงไร้ค่าทว่ามู่อวิ๋นกลับมิได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มสงบนิ่งนางก้าวคุกเข่าลงต่อหน้าพระพักตร์องค์หญิงใหญ่ ท่วงท่านอบ
“ในเมื่อเจ้าอ้างว่าเป็นลูกสาวพ่อค้าที่มีการศึกษา เช่นนั้นก็จงดีดพิณโบราณถวายองค์หญิงใหญ่เสียสิ หากดีดผิดแม้แต่ครึ่งตัวโน้ต ข้าจะสั่งโบยเจ้าให้หลังลาย!”เสียงแผดตวาดอันเย้ยหยันของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังกึกก้องไปทั่วสวนบุปผาหลวงของตำหนักใหญ่สายตานับร้อยคู่ของเหล่าฮูหยินตราตั้งและคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงต่างพากันจับจ้องมายังมู่อวิ๋นเป็นจุดเดียวฮูหยินเอกโบกมือสั่งให้บ่าวชายยก พิณโบราณเจ็ดสาย ที่ทำจากไม้ชิงชันดำมะเมื่อมออกมาวางบนโต๊ะไม้กลางลานหินอ่อนพิณตัวนี้มีสายพิณทำจากลวดเหล็กกล้าขึงตึงเปรี๊ยะจนแทบปริขาด หากผู้ดีดมิได้มีกำลังภายในอันลึกล้ำ ปลายนิ้วย่อมถูกสายเหล็กบาดจนเนื้อฉีกเลือดอาบตั้งแต่โน้ตแรกเยี่ยนหนานเฝยแสยะยิ้มอำมหิต นางจงใจนำพิณพิฆาตตัวนี้มาเพื่อบีบให้มู่อวิ๋นต้องนิ้วขาดเลือดสาดและขายหน้าต่อหน้าเบื้องพระพักตร์เหล่าคุณหนูชนชั้นสูงต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ป้องปากกระซิบกระซาบดูถูกลูกสาวพ่อค้าบ้านนอกคอกนา จะไปมีปัญญาดีดพิณชั้นสูงของราชสำนักได้อย่างไรทว่าท่ามกลางสายตาเย้ยหยัน มู่อวิ๋นกลับก้าวเดินไปข
“กุลสตรีชั้นสูงเขามาเสวนาบทกวีกัน สตรีชั้นต่ำลูกพ่อค้าบ้านนอกอย่างเจ้า กล้าดียังไงมาชูคอเสนอหน้าในตำหนักองค์หญิงใหญ่!”เสียงแหลมสูงเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยามของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังขึ้นกลางสวนบุปผาหลวงแสงแดดยามสายสาดส่องลงบนดอกเหมยและดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วตำหนักอันหรูหราอลังการงานเลี้ยงชมบุปผาขององค์หญิงใหญ่ในวันนี้คึกคักยิ่งนัก เหล่าฮูหยินตราตั้งและคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงนับร้อยคนต่างสวมชุดผ้าไหมแพรพรรณงดงาม ประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาและปิ่นทองคำระยิบระยับ ประชันโฉมกันอย่างไม่มีใครยอมใครบนแท่นประทับสูงตระหง่าน องค์หญิงใหญ่ในชุดคลุมหงส์ทองคำประทับนั่งอย่างสง่างาม ทรงทอดพระเนตรการประชันบทกวีและเสียงดนตรีของเหล่ากุลสตรีด้วยสายพระเนตรเฉียบคมฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยแม้ใบหน้าจะยังมีรอยฟกช้ำที่โบกแป้งหนาเตอะทับไว้ แต่นางก็ยังคงพยายามเชิดหน้าวางอำนาจดั่งพญาหงส์ปลอมนางจงใจกลั่นแกล้งมู่อวิ๋นตั้งแต่ก่อนออกจากจวน โดยตัดชุดผ้าป่านหยาบสีขาวหม่นไร้ลวดลายมาบังคับให้นางสวมใส่ และห้ามมิให้นางสวมเ
“ไปทุบป้ายวิญญาณของนังมู่ตานกับแม่ของมันให้แหลกเป็นผุยผง เผาบ้านเก่าสกุลหลี่ให้วอดวาย อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!”เสียงกรีดร้องคลุ้มคลั่งดั่งสัตว์ป่าบาดเจ็บของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังก้องเรือนใหญ่ของจวนเซี่ยสภาพของนางในยามนี้ดูน่าสังเวชยิ่งนัก ใบหน้าข้างหนึ่งบวมช้ำจนเขียวคล้ำ ริมฝีปากที่ไร้ฟันหน้าส่งเสียงพูดไม่ชัดเจน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แววตาเต็มไปด้วยเพลิงแค้นชิงชังที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้นหลังจากตระกูลเยี่ยนประกาศตัดขาดและราชครูหวังส่งคนมาทวงถามหนี้สินสามแสนตำลึงทองคืน ฮูหยินเอกก็ตกอยู่ในสภาพหลังชนฝาอำนาจในเรือนหลังหลุดลอย เงินทองร่อยหรอจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษตำลึง บ่าวไพร่ที่เคยประจบสอพลอต่างพากันหลบหน้าและแอบหัวเราะเยาะเหยียดหยามความเคียดแค้นที่ไม่อาจทำลายมู่อวิ๋นได้ ทำให้นางหันไปลงกับคนตายอย่างบ้าคลั่งฮูหยินเอกสั่งการบ่าวชายใจเหี้ยมกลุ่มสุดท้ายห้าคน ลอบเดินทางไปยังเมืองชิงโจว เพื่อจุดไฟเผาบ้านเก่าของตระกูลหลี่ และทุบทำลายป้ายวิญญาณของมู่ตานกับมารดาให้แหลกละเอียด หวังเหยียบย่ำดวงวิญญาณให้แหลกลาญเพื่อระบายโทสะที่สุมอก
“นังสารเลวเยี่ยนหนานเฝย! เจ้าส่งลูกสาวแท้ๆ ของข้ามาให้ตาเฒ่าวิปริตย่ำยีได้อย่างไร ข้าจะฆ่าเจ้า!”เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของเยี่ยนเจิ้งดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านทั่วห้องหอของคฤหาสน์ตระกูลหวังดวงตาของบุรุษวัยกลางคนแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนดั่งไฟประลัยกัลป์ เขาสาวเท้าพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของเยี่ยนหนานเฝย สองมือบีบคอฮูหยินเอกแน่นจนใบหน้าของนางเขียวคล้ำ ลิ้นจุกปาก ดวงตาเหลือกโปนแทบสิ้นใจ เส้นเลือดบนลำคอปูดโปนด้วยความเจ็บปวดทรมาน“พะ... พี่ใหญ่ ปล่อยข้าก่อน ข้าไม่ได้ทำ ข้าส่งนังมู่ตานมาจริงๆ นะ!”ฮูหยินเอกละล่ำละลักร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกต้องพายุร้าย“ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ คนที่นอนแหลกลาญอยู่บนเตียงคือซูซูลูกสาวข้า นังน้องสารเลว เจ้าหลอกเอาเงินสินสอดสามแสนตำลึงทอง แต่กลับผลักลูกสาวข้าลงนรก!”เยี่ยนเจิ้งแผดเสียงตวาดลั่นจนน้ำลายแตกฟอง ยกฝ่ามือขึ้นฟาดเข้าใส่ใบหน้าของฮูหยินเอกอย่างรุนแรงสุดกำลังเพียะ!แรงตบสะท้านโลกส่งร่างของเยี่ยนหนานเฝยกระเด็นไปกระแทกตั่งไม้อย่า
“พังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้! มีโจรลักพาตัวสตรีบริสุทธิ์เข้ามากักขังในคฤหาสน์ตระกูลหวัง ใครกล้าขัดขวางถือเป็นกบฏ!”เสียงคำรามทุ้มต่ำทรงอำนาจของเซี่ยเวยจี๋ดังกึกก้องกัมปนาทแหวกม่านหมอกยามรุ่งสางแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า หิมะที่เคยตกหนักเริ่มซาลง เหลือเพียงความเย็นเยือกที่เกาะกุมทั่วทุกอณู ทหารเกราะดำห้าร้อยนายในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬถือทวนยาวและดาบวงเดือนเข้าปิดล้อมคฤหาสน์ตระกูลหวังไว้อย่างแน่นหนาทุกทิศทางหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ รถม้าคันหรูของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยและเยี่ยนเจิ้งพี่ชายเพิ่งเคลื่อนตัวมาถึงด้วยความรีบร้อนพวกมันเดินทางมาตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมรอยยิ้มกระหยิ่มใจ หวังมารับตั๋วเงินสินสอดส่วนที่เหลืออีกสองแสนตำลึงทอง และตั้งใจพาบ่าวไพร่มามุงดูสภาพอันน่าเวทนาของมู่อวิ๋นในห้องหอ เพื่อจะได้เหยียบย่ำซ้ำเติมให้สะใจสมกับความแค้นที่สุมอกทว่าเมื่อก้าวลงจากรถม้า ภาพที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักงันทหารหลวงนับร้อยนายยืนคุมเชิงด้วยแววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวศึก คมดาบสะท้อนแสงแดดยามเช้าเปล่งประกายเย็นเยียบฮูหยินเอกแสร้งทำเป



![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



