LOGIN“ลงลายมือชื่อและประทับรอยนิ้วมือลงในใบสารภาพนี้เสีย! ยอมรับมาว่าเจ้าแอบขโมยปิ่นหยกของข้าไป แล้วข้าจะเมตตาไม่หักขาเจ้า!”
เสียงห้าวแหบตวาดก้องพร้อมแรงกระแทกแผ่นกระดาษคำสารภาพลงบนโต๊ะไม้จนสะเทือน
เช้าวันต่อมา ลมหนาวพัดกรรโชกพารอยเกล็ดน้ำแข็งปลิวว่อน แม่นมจางเดินก้าวอาดๆ เข้ามาในเรือนไผ่ร้าง ใบหน้าเหี่ยวย่นมันเยิ้ม บนมวยผมยังคงปัก ‘ปิ่นหยกเมฆาหงส์’ ของมารดามู่อวิ๋นไว้อย่างย่ามใจ
ด้านหลังของนางมีบ่าวหญิงร่างยักษ์สองคนยืนถือไม้พายคุมเชิง
แม่นมจางต้องการฮุบปิ่นหยกมรกตน้ำงามมูลค่าหลายร้อยตำลึงไปเป็นกรรมสิทธิ์ของตนเองอย่างสมบูรณ์ จึงร่างหนังสือคำสารภาพเท็จขึ้นมา เพื่อบีบให้มู่อวิ๋นยอมรับว่าเป็นหัวขโมย
หากมีลายเซ็นและรอยนิ้วมือนี้ ต่อให้ภายหลังมู่อวิ๋นคิดจะทวงปิ่นคืน นางก็สามารถใช้เอกสารนี้ลากตัวมู่อวิ๋นไปโบยจนตายได้ทันที
มู่อวิ๋นนั่งนิ่งอยู่ริมตั่งไม้เก่า สองมือพันผ้าดิบหนาเตอะสีขาวที่ซึมรอยเลือดจางๆ แนบอยู่บนตัก โดยมีอาชิงยืนก้มหน้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
“แม่นมจาง ปิ่นหยกนั้นเป็นของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้า ข้าจะยอมรับว่าเป็นขโมยได้อย่างไรกันเจ้าคะ” มู่อวิ๋นแสร้งเปล่งเสียงสั่นเครือ แววตาคลอเคล้าด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง
“หุบปากนังเด็กเหลือขอ!” แม่นมจางแสยะยิ้มอำมหิต ก้าวพรวดเข้ามาคว้าข้อมือขวาของมู่อวิ๋น บิดกระชากอย่างรุนแรงจนผ้าพันแผลแทบปริขาด
นางลากมือของมู่อวิ๋นกดลงบนแท่นหมึกชาดสีแดงสดอย่างป่าเถื่อน
“ในจวนเซี่ยแห่งนี้ คำพูดของข้าผู้คุมกฎคือประกาศิต หากเจ้าไม่ยอมประทับรอยนิ้วมือลงบนใบสารภาพนี้แต่โดยดี วันนี้ข้าจะสั่งให้บ่าวชายลากคอนังใบ้นี่ไปกดน้ำในบ่อท้ายจวนให้ขาดใจตายต่อหน้าเจ้า!”
ช่างเป็นตรรกะอันวิปริตและไร้ยางอายสิ้นดี
มู่อวิ๋นสะกดกลั้นประกายตาสังหาร นางมิได้ดิ้นรนขัดขืน ปล่อยให้ปลายนิ้วเปื้อนหมึกชาดแตะเฉียดขอบกระดาษอย่างแผ่วเบา
นางคำนวณเวลาในใจอย่างแม่นยำ ป่านนี้ข่าวลือที่นางสั่งให้อาชิงส่งผ่านท่อไม้ไผ่ลับไปให้หลินเฟิงจัดการเมื่อเช้ามืด คงกำลังระเบิดขึ้นที่เรือนใหญ่แล้ว
และแล้ว เสียงฝีเท้าอันเร่งร้อนของบ่าวหญิงจากเรือนหน้าก็ดังแว่วเข้ามาตามระเบียงไม้
สาวใช้คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือนไผ่ร้าง ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
“แม่นมจาง เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินเอกกำลังพิโรธหนัก สั่งเรียกรวมพลบ่าวไพร่และผู้คุมกฎทุกคนไปที่ลานเรือนใหญ่เดี๋ยวนี้!”
แม่นมจางชะงักมือ ขมวดคิ้วแน่น ตวาดถามอย่างหัวเสีย “เกิดเรื่องบัดซบอะไรขึ้น เหตุใดฮูหยินเอกถึงต้องโมโหแต่เช้าตรู่เช่นนี้”
“มีข่าวลือสะพัดไปทั่วตลาดทิศตะวันออกเจ้าค่ะ” สาวใช้หอบหายใจตัวโยน “มีคนเห็นว่ามีคนในจวนเซี่ยแอบนำ ‘กำไลปะการังเลือดทะเลใต้’ ของฮูหยินเอกที่หายไปเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน ออกมาเร่ขายที่โรงรับจำนำนอกเมืองเจ้าค่ะ ฮูหยินเอกรู้เรื่องเข้าจึงสั่งปิดประตูจวน ค้นห้องพักทุกคนในเรือนหลังเดี๋ยวนี้!”
คำว่า ‘กำไลปะการังเลือดทะเลใต้’ ดั่งอัสนีบาตฟาดลงกลางใจของแม่นมจาง
ร่างอ้วนท้วนสะดุ้งสุดตัว หน้าถอดสีจนขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ
กำไลปะการังเลือดวงนั้น... ซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้กระดานในห้องนอนของนางจริงๆ
หากฮูหยินเอกส่งคนไปค้นห้องพักของนางตอนนี้ มีหวังความลับเรื่องการลักขโมยสมบัติเจ้านายตลอดสิบปีต้องถูกเปิดโปง และนางจะต้องถูกโบยจนตายคาลานเรือนอย่างแน่นอน
ความตื่นตระหนกบดบังสติสัมปชัญญะ แม่นมจางรีบปล่อยมือจากมู่อวิ๋น ดวงตาฝ้าฟางกลอกไปมาอย่างลนลาน แผนชั่วร้ายพลันผุดขึ้นในหัวทันที
ในเมื่อจะมีการตรวจค้นครั้งใหญ่ นางก็ต้องหาแพะรับบาปมารับเคราะห์แทน
และคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนังลูกพลับนิ่มตรงหน้านี้
แม่นมจางแสร้งทำเป็นเดินตรวจดูความเรียบร้อยรอบตั่งไม้ มือขวาของนางแอบล้วงเข้าไปในอกเสื้อ ดึง ‘ก้อนเงินตำลึงของกองกลาง’ ที่นางแอบยักยอกมาสองก้อน ยัดสอดเข้าไปใต้หมอนผ้าฝ้ายเก่าๆ ของมู่อวิ๋นอย่างรวดเร็ว
นางแสยะยิ้มชั่วร้ายในใจ คิดว่าตนเองวางแผนได้อย่างไร้รอยต่อ
“นังมู่ตาน วันนี้เจ้าไม่รอดแน่ คอยดูเถอะว่าฮูหยินเอกจะจัดการหัวขโมยอย่างเจ้าอย่างไร”
แม่นมจางเก็บกระดาษคำสารภาพยัดเข้าอกเสื้อ รีบหมุนตัวสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินนำบ่าวหญิงออกไปจากเรือนไผ่ร้าง มุ่งหน้าไปยังลานเรือนหน้าอย่างเร่งรีบ
มู่อวิ๋นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก
นางก้าวไปเปิดหน้าต่างบานเก่า มองตามแผ่นหลังอ้วนท้วนของแม่นมจางที่กำลังวิ่งเข้าสู่ลานประหารด้วยขาของตนเอง
“อาชิง เตรียมตัวเถิด... ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นของขบวนคนนับสิบก็ดังใกล้เข้ามา
ฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยในชุดผ้าไหมสีแดงเข้มเดินนำขบวนมาด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับนางพญาเสือ โดยมีเซี่ยเวยจี๋ในชุดขุนนางทหารเดินขนาบข้างมาด้วยความสงบ
และที่ด้านหน้าขบวน แม่นมจางกำลังคุกเข่าชี้นิ้วมายังเรือนไผ่ร้าง ร้องป่าวประกาศลั่นลานเรือนว่าหัวขโมยที่ขโมยกำไลปะการังเลือดของฮูหยินเอกกบดานอยู่ที่นี่
[แม่นมจางรีบยัดเงินใส่ใต้หมอนโยนความผิดให้มู่อวิ๋นอย่างมั่นหน้าโดยไม่รู้เลยว่าติดกับดักเข้าเต็มเปา คิดว่าตอนโดนตลบหลังแม่นมเฒ่าจะร้องโหยหวนขนาดไหน]
“คนบ้านนอกอย่างเจ้า จะไปมีความรู้อะไรเรื่องบ้านเมือง การค้าขายสินค้าก็เป็นเพียงอาชีพชั้นต่ำที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดินเท่านั้น!”เสียงแผดตวาดอันเกรี้ยวกราวดังขึ้นขัดจังหวะความชื่นชมในสวนบุปผาหลวงฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยที่ทนเห็นมู่อวิ๋นได้รับเกียรติยศและกำไลหยกพระราชทานไม่ได้ พลันแผดเสียงเหน็บแนมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งนางก้าวออกมายืนกลางลานหินอ่อน แสร้งทำทีเป็นกราบทูลองค์หญิงใหญ่ด้วยสีหน้าขึงขัง“ทูลองค์หญิงใหญ่ สตรีผู้นี้แม้จะดีดพิณได้ไพเราะ แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงลูกสาวพ่อค้าวาณิชที่เห็นแก่เงินทอง ตระกูลพ่อค้าชั้นต่ำเช่นนี้ มีแต่จะคอยกักตุนสินค้าขูดรีดราษฎร มิได้สร้างประโยชน์อันใดให้แก่แผ่นดินเลยแม้แต่น้อย เพคะ!”คำเหยียดหยามพ่นออกมาเพื่อหวังลดทอนคุณค่าของมู่อวิ๋นลงในสายตาของเชื้อพระวงศ์เหล่าคุณหนูที่อิจฉาริษยาต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง หวังเห็นมู่อวิ๋นถูกลดชั้นลงเป็นเพียงหญิงไร้ค่าทว่ามู่อวิ๋นกลับมิได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มสงบนิ่งนางก้าวคุกเข่าลงต่อหน้าพระพักตร์องค์หญิงใหญ่ ท่วงท่านอบ
“ในเมื่อเจ้าอ้างว่าเป็นลูกสาวพ่อค้าที่มีการศึกษา เช่นนั้นก็จงดีดพิณโบราณถวายองค์หญิงใหญ่เสียสิ หากดีดผิดแม้แต่ครึ่งตัวโน้ต ข้าจะสั่งโบยเจ้าให้หลังลาย!”เสียงแผดตวาดอันเย้ยหยันของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังกึกก้องไปทั่วสวนบุปผาหลวงของตำหนักใหญ่สายตานับร้อยคู่ของเหล่าฮูหยินตราตั้งและคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงต่างพากันจับจ้องมายังมู่อวิ๋นเป็นจุดเดียวฮูหยินเอกโบกมือสั่งให้บ่าวชายยก พิณโบราณเจ็ดสาย ที่ทำจากไม้ชิงชันดำมะเมื่อมออกมาวางบนโต๊ะไม้กลางลานหินอ่อนพิณตัวนี้มีสายพิณทำจากลวดเหล็กกล้าขึงตึงเปรี๊ยะจนแทบปริขาด หากผู้ดีดมิได้มีกำลังภายในอันลึกล้ำ ปลายนิ้วย่อมถูกสายเหล็กบาดจนเนื้อฉีกเลือดอาบตั้งแต่โน้ตแรกเยี่ยนหนานเฝยแสยะยิ้มอำมหิต นางจงใจนำพิณพิฆาตตัวนี้มาเพื่อบีบให้มู่อวิ๋นต้องนิ้วขาดเลือดสาดและขายหน้าต่อหน้าเบื้องพระพักตร์เหล่าคุณหนูชนชั้นสูงต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ป้องปากกระซิบกระซาบดูถูกลูกสาวพ่อค้าบ้านนอกคอกนา จะไปมีปัญญาดีดพิณชั้นสูงของราชสำนักได้อย่างไรทว่าท่ามกลางสายตาเย้ยหยัน มู่อวิ๋นกลับก้าวเดินไปข
“กุลสตรีชั้นสูงเขามาเสวนาบทกวีกัน สตรีชั้นต่ำลูกพ่อค้าบ้านนอกอย่างเจ้า กล้าดียังไงมาชูคอเสนอหน้าในตำหนักองค์หญิงใหญ่!”เสียงแหลมสูงเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยามของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังขึ้นกลางสวนบุปผาหลวงแสงแดดยามสายสาดส่องลงบนดอกเหมยและดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วตำหนักอันหรูหราอลังการงานเลี้ยงชมบุปผาขององค์หญิงใหญ่ในวันนี้คึกคักยิ่งนัก เหล่าฮูหยินตราตั้งและคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงนับร้อยคนต่างสวมชุดผ้าไหมแพรพรรณงดงาม ประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาและปิ่นทองคำระยิบระยับ ประชันโฉมกันอย่างไม่มีใครยอมใครบนแท่นประทับสูงตระหง่าน องค์หญิงใหญ่ในชุดคลุมหงส์ทองคำประทับนั่งอย่างสง่างาม ทรงทอดพระเนตรการประชันบทกวีและเสียงดนตรีของเหล่ากุลสตรีด้วยสายพระเนตรเฉียบคมฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยแม้ใบหน้าจะยังมีรอยฟกช้ำที่โบกแป้งหนาเตอะทับไว้ แต่นางก็ยังคงพยายามเชิดหน้าวางอำนาจดั่งพญาหงส์ปลอมนางจงใจกลั่นแกล้งมู่อวิ๋นตั้งแต่ก่อนออกจากจวน โดยตัดชุดผ้าป่านหยาบสีขาวหม่นไร้ลวดลายมาบังคับให้นางสวมใส่ และห้ามมิให้นางสวมเ
“ไปทุบป้ายวิญญาณของนังมู่ตานกับแม่ของมันให้แหลกเป็นผุยผง เผาบ้านเก่าสกุลหลี่ให้วอดวาย อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!”เสียงกรีดร้องคลุ้มคลั่งดั่งสัตว์ป่าบาดเจ็บของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยดังก้องเรือนใหญ่ของจวนเซี่ยสภาพของนางในยามนี้ดูน่าสังเวชยิ่งนัก ใบหน้าข้างหนึ่งบวมช้ำจนเขียวคล้ำ ริมฝีปากที่ไร้ฟันหน้าส่งเสียงพูดไม่ชัดเจน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แววตาเต็มไปด้วยเพลิงแค้นชิงชังที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้นหลังจากตระกูลเยี่ยนประกาศตัดขาดและราชครูหวังส่งคนมาทวงถามหนี้สินสามแสนตำลึงทองคืน ฮูหยินเอกก็ตกอยู่ในสภาพหลังชนฝาอำนาจในเรือนหลังหลุดลอย เงินทองร่อยหรอจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษตำลึง บ่าวไพร่ที่เคยประจบสอพลอต่างพากันหลบหน้าและแอบหัวเราะเยาะเหยียดหยามความเคียดแค้นที่ไม่อาจทำลายมู่อวิ๋นได้ ทำให้นางหันไปลงกับคนตายอย่างบ้าคลั่งฮูหยินเอกสั่งการบ่าวชายใจเหี้ยมกลุ่มสุดท้ายห้าคน ลอบเดินทางไปยังเมืองชิงโจว เพื่อจุดไฟเผาบ้านเก่าของตระกูลหลี่ และทุบทำลายป้ายวิญญาณของมู่ตานกับมารดาให้แหลกละเอียด หวังเหยียบย่ำดวงวิญญาณให้แหลกลาญเพื่อระบายโทสะที่สุมอก
“นังสารเลวเยี่ยนหนานเฝย! เจ้าส่งลูกสาวแท้ๆ ของข้ามาให้ตาเฒ่าวิปริตย่ำยีได้อย่างไร ข้าจะฆ่าเจ้า!”เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของเยี่ยนเจิ้งดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านทั่วห้องหอของคฤหาสน์ตระกูลหวังดวงตาของบุรุษวัยกลางคนแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนดั่งไฟประลัยกัลป์ เขาสาวเท้าพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของเยี่ยนหนานเฝย สองมือบีบคอฮูหยินเอกแน่นจนใบหน้าของนางเขียวคล้ำ ลิ้นจุกปาก ดวงตาเหลือกโปนแทบสิ้นใจ เส้นเลือดบนลำคอปูดโปนด้วยความเจ็บปวดทรมาน“พะ... พี่ใหญ่ ปล่อยข้าก่อน ข้าไม่ได้ทำ ข้าส่งนังมู่ตานมาจริงๆ นะ!”ฮูหยินเอกละล่ำละลักร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกต้องพายุร้าย“ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ คนที่นอนแหลกลาญอยู่บนเตียงคือซูซูลูกสาวข้า นังน้องสารเลว เจ้าหลอกเอาเงินสินสอดสามแสนตำลึงทอง แต่กลับผลักลูกสาวข้าลงนรก!”เยี่ยนเจิ้งแผดเสียงตวาดลั่นจนน้ำลายแตกฟอง ยกฝ่ามือขึ้นฟาดเข้าใส่ใบหน้าของฮูหยินเอกอย่างรุนแรงสุดกำลังเพียะ!แรงตบสะท้านโลกส่งร่างของเยี่ยนหนานเฝยกระเด็นไปกระแทกตั่งไม้อย่า
“พังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้! มีโจรลักพาตัวสตรีบริสุทธิ์เข้ามากักขังในคฤหาสน์ตระกูลหวัง ใครกล้าขัดขวางถือเป็นกบฏ!”เสียงคำรามทุ้มต่ำทรงอำนาจของเซี่ยเวยจี๋ดังกึกก้องกัมปนาทแหวกม่านหมอกยามรุ่งสางแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า หิมะที่เคยตกหนักเริ่มซาลง เหลือเพียงความเย็นเยือกที่เกาะกุมทั่วทุกอณู ทหารเกราะดำห้าร้อยนายในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬถือทวนยาวและดาบวงเดือนเข้าปิดล้อมคฤหาสน์ตระกูลหวังไว้อย่างแน่นหนาทุกทิศทางหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ รถม้าคันหรูของฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยและเยี่ยนเจิ้งพี่ชายเพิ่งเคลื่อนตัวมาถึงด้วยความรีบร้อนพวกมันเดินทางมาตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมรอยยิ้มกระหยิ่มใจ หวังมารับตั๋วเงินสินสอดส่วนที่เหลืออีกสองแสนตำลึงทอง และตั้งใจพาบ่าวไพร่มามุงดูสภาพอันน่าเวทนาของมู่อวิ๋นในห้องหอ เพื่อจะได้เหยียบย่ำซ้ำเติมให้สะใจสมกับความแค้นที่สุมอกทว่าเมื่อก้าวลงจากรถม้า ภาพที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักงันทหารหลวงนับร้อยนายยืนคุมเชิงด้วยแววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวศึก คมดาบสะท้อนแสงแดดยามเช้าเปล่งประกายเย็นเยียบฮูหยินเอกแสร้งทำเป