Home / รักโบราณ / หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ / บทที่ 226 จดหมายปริศนาที่ถูกส่งมาเตือน

Share

บทที่ 226 จดหมายปริศนาที่ถูกส่งมาเตือน

last update publish date: 2026-10-02 23:17:10

เซี่ยเยว่หลันเงียบ ลมเย็นพัดผ่านลานหน้าจวน กระดาษในมือสั่นไหวเบาๆ นางยังคงจ้องข้อความบ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 316 ข้าขออภัย...ที่ปล่อยให้เจ้าต้องรอความจริงมานาน

    ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระอนุชานิ่งนาน “ลงโทษเขาตามความผิด แต่อย่าใช้ความแค้นเป็นเหตุให้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เจ้าต้องทำให้คนทั้งแผ่นดินเห็นว่า ความยุติธรรมยังมีอยู่จริง” หลี่เซวียนทรงค้อมพระเศียร “ข้าจะจดจำไว้พ่ะย่ะค่ะ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากนอกประตู ตามด้วยเสียงขันทีที่ประกาศอย่างรีบร้อน “กุ้ยเฟยเสด็จ!” ทุกสายตาภายในห้องพลันหันไปทางประตู บานประตูถูกผลักเปิดออก เซี่ยเยว่หลันก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางสวมชุดสีอ่อน ใบหน้าซีดเซียวราวกับเพิ่งผ่านการเดินทางที่ยาวนาน ดวงตาคู่งามแดงก่ำ เมื่อเห็นฮ่องเต้ประทับอยู่บนพระแท่น นางก็ชะงักฝีเท้าทันที ภาพตรงหน้าต่างจากความทรงจำของนางอย่างสิ้นเชิง หลี่จิ้งเหยียนที่เคยประทับอย่างสง่างามเหนือผู้คน บัดนี้กลับผ่ายผอมจนเห็นได้ชัด พระพักตร์ซีดขาว พระเกศายุ่งเล็กน้อย และแม้แต่การทอดพระเนตรมาที่นางยังต้องใช้เรี่ยวแรงอย่างมาก เซี่ยเยว่หลันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ก่อนหน้านี้นางเพิ่งได้ยินข่าวว่าฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะทรงมีพระอาการถึงเพียงนี้

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 315 นาง...ยังไม่มาอีกหรือ

    หลี่จิ้งเหยียนทรงจับพระหัตถ์ของไทเฮาไว้แน่น ก่อนจะหันพระพักตร์ไปทางหลี่เซวียน ดวงพระเนตรที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้กลับหม่นหมอง ราวกับคนที่แบกรับความลับมานานหลายปีจนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะปกปิดมันอีกต่อไป “เซวียนเอ๋อร์...หากข้าต้องจากไป เจ้าต้องช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จได้หรือไม่?” หลี่เซวียนทรงขยับเข้าไปใกล้พระแท่น “เสด็จพี่โปรดรับสั่งมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะทำให้สำเร็จ” หลี่จิ้งเหยียนทรงพยักพระพักตร์อย่างช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “นำหลักฐานทั้งหมดออกมาเปิดเผยต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก อย่าปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องแบกรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่ออีกต่อไป ไม่ว่าเบื้องหลังจะเกี่ยวข้องกับผู้ใดก็ตาม...เจ้าต้องทำให้ความจริงปรากฏ” “พ่ะย่ะค่ะ ข้ารับปาก” “หากหลักฐานเหล่านั้นสามารถเอาผิดเซี่ยหมิงเต๋อได้ ก็จงดำเนินการตามกฎหมาย อย่าให้เขามีโอกาสทำลายหลักฐานหรือหลบหนีไปได้อีก เขาทำร้ายผู้คนมามากเกินไปแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อนี้ แววพระเนตรของหลี่เซวียนพลันเย็นเยียบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยหมิงเต๋ออ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 314 คำพูดของฝ่าบาท

    หลี่เซวียนทรงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ หากหีบใบนั้นบรรจุหลักฐานเกี่ยวกับคดีแม่ทัพเซี่ยจริง เราจำเป็นต้องหามันให้พบก่อนที่คนของเซี่ยหมิงเต๋อจะลงมือทำลายหลักฐานที่เหลืออยู่” ไทเฮาทรงพยักพระพักตร์ แต่ยังไม่ทันตรัสสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงขันทีประจำพระองค์ของฮ่องเต้ที่เอ่ยเรียกด้วยความร้อนรน “ทูลไทเฮา! ทูลอ๋องเจ็ด! ฝ่าบาททรงอยากให้ทั้งสองพระองค์เข้าพบเป็นการด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เซวียนหันพระพักตร์ไปทางประตูทันที “เสด็จพี่ทรงมีพระอาการอย่างไร?” ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด “ฝ่าบาททรงประชวรหนักขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่เมื่อครู่พระองค์ทรงไออย่างรุนแรง แม้แต่หมอหลวงก็ยังไม่กล้ารับรองว่าจะทรงประคองพระอาการไปได้นานเพียงใด แต่ฝ่าบาทยังทรงมีพระสติ และทรงยืนยันว่าจะต้องพบไทเฮากับอ๋องเจ็ดให้ได้พ่ะย่ะค่ะ” พระหัตถ์ของไทเฮาที่วางอยู่บนโต๊ะพลันชะงัก พระนางทรงลุกขึ้นโดยไม่รอให้ขันทีเข้ามาประคอง “รีบไป!” หลี่เซวียนทรงก้าวตามพระมารดาไปอย่างรวดเร็ว ภายในพระทัยเกิดความรู้ส

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 313 ความแค้นต่อสกุลเซี่ย

    ไทเฮาทรงนิ่งไปนาน ราวกับคำถามของหลี่เซวียนได้ขุดเอาความทรงจำบางอย่างที่พระนางพยายามฝังกลบมานานหลายสิบปีขึ้นมาอีกครั้ง “บางที...อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยมองสกุลเซี่ยเป็นครอบครัวตั้งแต่แรก” หลี่เซวียนเงยพระพักตร์ขึ้นทันที “เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ไทเฮาทรงวางลูกประคำลงบนโต๊ะ เสียงเม็ดไม้กระทบกันเบาๆ กลับชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่เงียบงัน “เซี่ยหมิงเต๋อเติบโตมาในฐานะบุตรชายคนโตของสกุลเซี่ยก็จริง แต่เขารู้ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเองมาตั้งแต่เด็ก เขารู้ว่าตนเป็นพระโอรสของฮ่องเต้องค์ก่อนรู้ว่าตนเคยมีโอกาสได้ครองบัลลังก์มังกร และรู้ว่าตัวเองถูกพรากทุกสิ่งไปเพราะความผิดที่ก่อขึ้นในวัยเยาว์” “แต่ผู้ที่ทำให้เขาสูญเสียตำแหน่งองค์รัชทายาทคือเสด็จปู่ มิใช่สกุลเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ” “ถูกต้อง” ไทเฮาทรงพยักพระพักตร์ “แต่เจ้าคงลืมไปแล้วว่า คนที่ถูกความทะเยอทะยานครอบงำมักไม่ยอมรับความผิดของตนเอง พวกเขาจะหาคนสักคนมาเป็นต้นเหตุของความพ่ายแพ้ และเกลียดชังคนนั้นไปตลอดชีวิต” หลี่เซวียนขมวดพระขนง “เสด็จแม่กำลังจะตรัสว่า เ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 312 ชดเชยความผิดพลาด

    ไทเฮาทอดพระเนตรหลี่เซวียนอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักพระทัย “เสด็จพ่อของเจ้าไม่ได้ไม่สงสัย เพียงแต่พระองค์ทรงเชื่อว่า หากเซี่ยหมิงเต๋อยอมกลับเข้ารับราชการโดยไม่คิดแก้แค้น การพระราชทานตำแหน่งราชครูให้เขาก็อาจเป็นหนทางชดเชยความผิดพลาดในอดีตได้” “ชดเชยความผิดพลาดหรือ?” หลี่เซวียนหัวเราะเสียงต่ำ ทว่าแววพระเนตรกลับเย็นชา “เพียงเพราะเขาเคยเป็นว่าที่องค์รัชทายาท จึงต้องมอบอำนาจให้เขาถึงเพียงนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ? แล้วผู้คนที่ต้องตายเพราะความทะเยอทะยานของเขาเล่า ผู้ใดจะชดเชยให้?” “นั่นเป็นสิ่งที่ข้ากับเสด็จพ่อของเจ้าต่างก็ประเมินผิดไป” ไทเฮาทรงหลุบพระเนตรลงเล็กน้อย “ในเวลานั้น เซี่ยหมิงเต๋อแสดงให้เห็นว่าเขารู้จักยอมถอย รู้จักอดทน และรู้จักทำให้ผู้อื่นเชื่อใจ เขาไม่เคยเอ่ยถึงฐานันดรองค์รัชทายาทอีกเลย แม้แต่ยามที่ขุนนางเก่าบางคนพยายามหยั่งเชิง เขาก็ยังปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่าไม่เคยคิดถึงบัลลังก์มังกร” หลี่เซวียนฟังแล้วกลับยิ่งรู้สึกหนาวเย็นในหัวใจ คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนที่ชักดาบประกาศตนเป็นศัตรูตั้งแต่แรก แต่เป็นคนที่ยอมก้มศีรษะ

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 311 อดีตองค์รัชทายาท

    หลี่เซวียนพลันนิ่งงัน คำถามของไทเฮาราวกับมือที่มองไม่เห็น กดลงบนจุดสำคัญที่สุดในสถานการณ์ตรงหน้า เขามัวแต่จับตาขบวนรถม้าที่ประตูเมือง จนเกือบลืมไปว่า หากเซี่ยหมิงเต๋อวางหมากมานานหลายปีจริง คนที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาอาจเป็นเพียงเหยื่อล่อให้กองกำลังในวังเคลื่อนไหวตามที่อีกฝ่ายต้องการ “เสด็จแม่ทรงหมายความว่า คนของเซี่ยหมิงเต๋ออาจแฝงตัวเข้ามาในวังแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” “เดิมทีข้าควรลบเลือนเรื่องนี้ไปตามกาลเวลาเสีย” ไทเฮาตรัสเสียงเย็น "แต่ลึกๆ ข้าเองก็หวั่นไหวและกังวลกับเรื่องนี้มาตลอด" "เสด็จแม่กำลังหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?" "เซี่ยหมิงเต๋อ...คืออดีตองค์รัชทายาทของฮ่องเต้หลี่เฉียนหยาง เสด็จปู่ของลูก..." ถ้อยคำของไทเฮาทำให้ตำหนักเฉียนชิงตกอยู่ในความเงียบงัน หลี่เซวียนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจับจ้องพระพักตร์ของพระนาง ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน อดีตองค์รัชทายาท? เซี่ยหมิงเต๋อเป็นราชครูผู้ทรงอำนาจในราชสำนักมาหลายสิบปี แม้จะหายตัวไปจากเมืองหลวง แต่ในความทรงจำของขุนนางส่วนใหญ่ เขาก็เป็นเพียงขุน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status