เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7 ตามหาความจริง
วันที่เผยแพร่:
2026-08-13 13:46:40“ถึงท่านจะผิดสัญญา...ข้าก็ยังฆ่าท่านไม่ได้อยู่ดี...” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ ลมหายใจกลายเป็นไอขาวจางๆ ก่อนเลือนหายไปกับอากาศหนาว นางเกลียดตนเองนัก เกลียดที่หัวใจยังอ่อนแอ เกลียดที่เพียงนึกว่า คมมีดแทงลงบนร่างของหลี่จิ้งเหยียน นางกลับรู้สึกเจ็บยิ่งกว่าตอนปิ่นหงส์จ่ออยู่ตรงคอของตนเองเสียอีก
เมื่อคืนเขาตบนาง เขาไม่เชื่อนาง เขาพาสตรีอีกคนเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางถึงตำหนักจี้เห่อ แต่เมื่อมีคนบอกให้ฆ่าเขาเสีย...คนแรกที่นางอยากปกป้องกลับยังคงเป็นเขา ช่างน่าสมเพชเสียจริงๆ
เซี่ยเยว่หลันแค่นหัวเราะให้ตนเอง
“เหนียงเหนียง...” เสียงนางกำนัลดังขึ้นจากด้านหลัง เซี่ยเยว่หลันไม่ได้หันกลับไป ชิงหลัวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนคลี่เสื้อคลุมให้กระชับรอบร่างของผู้เป็นนาย
“เหตุใดออกมายืนรับลมแต่เช้าเพคะ แผลที่พระศอเพิ่งใส่ยา หากต้องลมหนาวมากเกินไป...”
“ชิงหลัว...” เธอเอ่ยเรียกบ่าวคนสนิทด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
“เพคะ?”
“เมื่อคืน...” เซี่ยเยว่หลันหยุดไปครู่หนึ่ง
“มีผู้ใดเห็นอ๋องเจ็ดเข้ามาในตำหนักหรือไม่” ชิงหลัวชะงัก ก่อนรีบมองซ้ายขวา
“บ่าวสั่งคนของเราให้ปิดปากเงียบแล้วเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมา
“หมายความว่ามีคนเห็น”
“มีเพียงบ่าวกับขันทีเฝ้าประตูสองคนเพคะ แต่ทั้งสองเป็นคนเก่าที่ติดตามเหนียงเหนียงมาตั้งแต่จวนสกุลเซี่ย บ่าวกำชับแล้วว่า หากเรื่องเมื่อคืนหลุดออกไป...” ชิงหลัวเม้มริมฝีปาก
“พวกเขารู้ดีว่าผลจะเป็นเช่นไร” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า การที่อ๋องผู้หนึ่งลอบเข้าตำหนักกุ้ยเฟยกลางดึก หากแพร่ออกไป ต่อให้ระหว่างนางกับหลี่เซวียนไม่มีสิ่งใดเกี่ยวพัน คนในวังก็สามารถเปลี่ยนเรื่องขาวให้เป็นดำได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน
โดยเฉพาะตอนนี้...มีคนกำลังรอให้นางพลาดอยู่แล้ว เมื่อคิดถึงตรงนั้น คำของหลี่เซวียนเมื่อคืนก็กลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง
‘หากเจ้าตายในคืนนี้ พรุ่งนี้คนทั้งวังจะกล่าวเช่นไร เจ้าคิดบ้างหรือไม่’
‘พวกเขาจะกล่าวว่า เซี่ยกุ้ยเฟยริษยาสนมคนใหม่ วางยาทำร้ายนาง เมื่อถูกเปิดโปงจึงอับอายจนฆ่าตัวตายหนีความผิด’ เซี่ยเยว่หลันกำชายเสื้อคลุมแน่น คำพูดของอ๋องเจ็ดเหมือนมืดบางที่บาดลึกลงในอกของนาง
‘คนตายพูดได้หรือ’ ประโยคนั้น...นางเกลียดมัน แต่ยิ่งเกลียดเท่าใด กลับยิ่งรู้ว่าหลี่เซวียนพูดถูก หากเมื่อคืนเขาไม่เข้ามา หากปิ่นหงส์แทงลึกลงไปอีกเพียงชุ่นเดียว
เช้าวันนี้เซี่ยเยว่หลันคงกลายเป็นศพเย็นชืดอยู่ภายในตำหนัก แล้วเรื่องกำไล,,,ใครจะตามหาความจริงให้นาง ผู้ใดจะสนใจว่า ก่อนตายนางเคยกล่าวว่าตนไม่ได้ทำ หลี่จิ้งเหยียนงั้นเหรอ...เมื่อนึกถึงชื่อนั้น หัวใจพลันปวดแปลบ นางไม่อยากคิดคำตอบเพราะหากเมื่อคืนเขาเชื่อนางสักนิด...เรื่องทุกอย่างก็คงไม่มาถึงจุดนี้ตั้งแต่แรก
“ชิงหลัว”
“เพคะ”
“กำไลวงนั้น...” ชิงหลัวเงยหน้าขึ้น
“กำไลที่ส่งไปตำหนักฉ่งอ้าย ข้าเป็นผู้เลือกออกมาจากคลังด้วยตนเองใช่หรือไม่”
“เพคะ” ชิงหลัวก้มหน้านิ่งพลางตอบเสียงแผ่ว
“ก่อนส่งออกไป มีผู้ใดแตะต้องมันบ้าง” ชิงหลัวนิ่งคิด
“หลังจากเหนียงเหนียงเลือกแล้ว บ่าวนำไปให้เม่ยจิงเช็ดทำความสะอาด จากนั้นจึงใส่ลงในหีบเครื่องประดับพร้อมของพระราชทานชิ้นอื่น แล้วให้ขันทีจากสำนักวังหลังนำไปส่งที่ตำหนักฉ่งอ้ายเพคะ”
“แล้วระหว่างนั้นเล่า”
“เพคะ?” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมา ดวงตาที่เคยแดงช้ำและไร้ชีวิตเมื่อคืน บัดนี้กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป
“ตั้งแต่กำไลออกจากมือข้า จนถึงตอนที่ซูหว่านหนิงสวมมัน มีผู้ใดสามารถแตะต้องหีบใบนั้นได้บ้าง” ชิงหลัวชะงัก
“เหนียงเหนียงกำลังสงสัยว่า...”
“กำมะถันไม่ได้งอกออกมาจากหยกเองได้” เซี่ยเยว่หลันตอบ น้ำเสียงสงบ
“ในเมื่อข้าไม่ได้ใส่มันลงไป ก็ย่อมมีคนอื่นใส่” ชิงหลัวเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อคืนผู้เป็นนายยังร้องไห้จนแทบขาดใจยังนั่งกอดปิ่นหงส์อยู่บนพื้น ยังมองทุกสิ่งรอบกายราวกับไม่มีเหตุผลให้มีชีวิตต่อ
แต่เช้าวันนี้...แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แม้ดวงตายังบวมแดงจากการร้องไห้ ทว่าบางสิ่งในแววตากลับเปลี่ยนไปแล้ว
“ไปเอารายชื่อมาให้ข้า”
“รายชื่อหรือเพคะ” เซี่ยเยว่หลันพงักหน้ารับ
“ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับของพระราชทานเมื่อวาน” เซี่ยเยว่หลันกล่าว
“ตั้งแต่คนเปิดคลัง คนยกหีบ คนเช็ดเครื่องประดับ ขันทีที่นำออกจากตำหนักจี้เห่อ ไปจนถึงคนของตำหนักฉ่งอ้ายที่รับของไป...ห้ามตกหล่นแม้แต่คนเดียว” ชิงหลัวรีบย่อตัว
“เพคะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”
“เดี๋ยวก่อน” ชิงหลัวหยุด เซี่ยเยว่หลันมองนาง
“อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าข้ากำลังตรวจสอบ”
“แม้แต่คนในตำหนักหรือเพคะ” ชิงหลัวถามซ้ำอีกครั้ง
“ใช่...โดยเฉพาะคนในตำหนัก” ชิงหลัวหน้าถอดสีเล็กน้อย
“เหนียงเหนียงทรงสงสัยคนของเราหรือ” เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที สายตาหันกลับไปมองตำหนักจี้เห่อ สถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ที่นางคิดว่าปลอดภัยที่สุดในวังหลวง ทุกคนที่อยู่ที่นี่ผ่านการคัดเลือกจากนาง บางคนติดตามมาตั้งแต่จวนสกุลเซี่ย บางคนอยู่รับใช้นางมาตั้งแต่วันที่เข้าตำหนักบูรพา
นางเชื่อใจพวกเขาเหมือนที่เคยเชื่อใจหลี่จิ้งเหยียน
แต่เมื่อคืน...นางเพิ่งเรียนรู้ว่า ความเชื่อใจไม่อาจใช้เป็นหลักฐานว่าผู้ใดจะไม่มีวันทรยศโดยเฉพาะชีวิตในวังหลวง ในวันที่นางมีฐานะสูงส่งอย่างตอนนี้
“ข้าไม่ได้สงสัยผู้ใด” เซี่ยเยว่หลันกล่าวช้าๆ
“เพียงแต่ตั้งแต่นี้ไป...ข้าจะไม่เชื่อผู้ใดโดยไม่มีหลักฐานอีกแล้ว” ชิงหลัวมองนางก่อนก้มศีรษะลง
บทล่าสุด
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 387 คุณหนูฟ่านเข้าเฝ้าฝ่าบาทด้วยเรื่องใด
เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่ในตำหนักของสกุลเซี่ย ท่ามกลางความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ ทว่าตั้งแต่กลับจากเมืองชิงเหอมา นางกลับรู้สึกว่าตนเองมีเรื่องให้ขบคิดอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะข่าวเรื่ององค์หญิงอู่หนาน แม้จื่อจิ่วหลินจะเคยยืนยันว่าเรื่องอภิเษกไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลี่เซวียน แต่ก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแก่ตน อีกทั้งเซี่ยอวี้หลิงก็ยังปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าอะไรสักคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรอบตัวนางมีความลับกันไปหมด “คุณหนูเจ้าคะ ชาร้อนเจ้าค่ะ” ชิงหลัวยกถ้วยชามาวางตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองผ้าแพรที่วางอยู่บนโต๊ะ “ท่าน...ปักผ้าผืนนี้มาหลายวันแล้วนะเพคะ เหตุใดจึงยังไม่เสร็จเสียที?” เซี่ยเยว่หลันก้มมองผ้าในมือ บนผืนผ้ามีลายดอกเหมยที่ปักผิดไปหลายจุด นางถอนหายใจเบาๆ “ข้าคงไม่มีสมาธิกระมัง” “คุณหนูกำลังคิดถึงฝ่าบาทหรือเจ้าคะ?” “ใครว่ากัน?” ชิงหลัวยิ้มบางๆ “บ่าวยังไม่ได้เอ่ยว่า คุณหนูคิดถึงฝ่าบาทด้วยเรื่องใดเลยนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะวางเข็มลงทันที “เจ้าช่างพูดมากขึ้นทุกวันแล้ว” “บ่าวเพียงเห็นว่าตั้งแต่กลั
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 386 บุรุษในราชวงศ์
หลี่เซวียนประทับอยู่ที่ศาลาริมน้ำอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสเรียกเซี่ยอวี้หลิงให้ตามไปหารือเรื่องการจัดส่งเสบียงกลับเมืองหลวง ส่วนเซี่ยเยว่หลันก็ถือโอกาสพาจื่อจิ่วหลินไปตรวจดูพื้นที่พักฟื้นของผู้ป่วยที่เพิ่งหายจากโรค ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะเดินพ้นศาลา จื่อจิ่วหลินกลับหันไปมองเซี่ยอวี้หลิงอีกครั้ง “ท่านแม่ทัพ อย่าลืมสิ่งที่รับปากข้าไว้ด้วยเล่า” เซี่ยอวี้หลิงชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “ข้าไม่เคยลืม” “ดีมาก เช่นนั้นข้าจะรอ” คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้เซี่ยเยว่หลันหันมองน้องชายอย่างสงสัย แต่เมื่อเห็นใบหูของเซี่ยอวี้หลิงแดงขึ้นเล็กน้อย นางก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองคงพลาดเรื่องสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว “อวี้หลิง” “ขอรับพี่หญิง?” “เจ้ากับองค์หญิงจิ่วหลินมีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่?” เซี่ยอวี้หลิงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะประสานมือคำนับ “เมื่อถึงเวลา พี่หญิงจะทราบเองขอรับ” “แม้แต่เจ้าก็พูดเช่นนี้อีกคน” เสียงหัวเราะของจื่อจิ่วหลินดังขึ้นเบาๆ ก่อนนางจะเดินตามเซี่ยเยว่หลันไปอย่างอารมณ์ดี ทางด้านหลี่เซวียน เมื่อเห็นท
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 385 คิดเองเออเอง
“เรื่องอภิเษกที่ท่านกำลังคิดถึง ไม่ใช่เรื่องของฝ่าบาทกับข้า และก็ไม่ใช่เรื่องของอวี้หลิงกับข้าด้วย” เซี่ยเยว่หลันชะงัก “แล้วเป็นเรื่องของผู้ใดกัน?” จื่อจิ่วหลินมองเซี่ยอวี้หลิง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เรื่องนี้นั้น...” “องค์หญิงจิ่วหลิน” เซี่ยอวี้หลิงเรียกนางด้วยน้ำเสียงเตือนแต่ดูเหมือนองค์หญิงจะไม่คิดหยุดง่ายๆ “ท่านหญิงอยากรู้จริงๆ หรือเจ้าคะ?” “แน่นอนสิองค์หญิง ข้าย่อมอยากรู้ถึงงานอภิเษกที่จะเกิดขึ้น” จื่อจิ่วหลินกำลังจะตอบ ทว่าเซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือไปปิดปากนางเสียก่อน “เรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาพูดขอรับพี่หญิง” จื่อจิ่วหลินดึงมือเขาออก ก่อนจะทำแก้มพอง “ท่านนี่ช่างใจร้ายจริงๆ ท่านแม่ทัพ...” “ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านพูดเรื่องที่ยังไม่ควรพูดองค์หญิง” เซี่ยเยว่หลันมองทั้งสองคนแล้วถอนหายใจ “เอาเถิด หากเป็นความลับในราชสำนักขนาดนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงไม่อยากให้พวกเจ้าต้องปิดบังกันจนเกิดความเข้าใจผิด” “ท่านหญิงวางใจได้...เพราะว่า...” จื่อจิ่วหลินยิ้มหวาน “หากถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะบอกท่านทุกอย่างแ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 384 เรื่องอภิเษก
เซี่ยเยว่หลันเดินออกจากเรือนพักด้วยสีหน้าครุ่นคิด นางตั้งใจจะไปตรวจสอบพื้นที่รักษาผู้ป่วย แต่เมื่อเดินผ่านสวนด้านข้างกลับได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากศาลาริมน้ำ “ท่านเดินทางมาตั้งไกล เพื่อจะมานั่งพักที่นี่หรือ?” เป็นเสียงของจื่อจิ่วหลิน “ข้าเพิ่งกลับจากตรวจเส้นทางขนส่งเสบียง จะให้ไปทำงานต่อโดยไม่พักเลยหรือ?” เสียงของเซี่ยอวี้หลิงตอบกลับมา เซี่ยเยว่หลันชะลอฝีเท้าก่อนจะมองเข้าไปในศาลา จื่อจิ่วหลินกำลังนั่งอยู่ข้างเซี่ยอวี้หลิง บนโต๊ะมีขนมและชาร้อนวางอยู่หลายจาน นางกำลังยื่นขนมชิ้นหนึ่งไปตรงหน้าบุรุษหนุ่ม ขณะที่เขาก้มหน้าลงกัดขนมจากมือของนางอย่างเป็นธรรมชาติ “อร่อยหรือไม่?” “พอใช้ได้” “พอใช้ได้หรือ? เช่นนั้นคืนมาให้ข้า” จื่อจิ่วหลินทำท่าจะดึงจานขนมกลับ แต่เซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือมาจับข้อมือนางไว้ “ข้าเพียงล้อเจ้าเล่นเท่านั้น” “ท่านนี่ช่างเอาใจยากจริงๆ” “เช่นนั้นแล้วเจ้ายังจะถามข้าอีกหรือ?” จื่อจิ่วหลินหัวเราะ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเศษขนมที่ติดอยู่ตรงมุมปากของเซี่ยอวี้หลิง “อยู่นิ่งๆ สิ” เซี่ยอวี้หลิงไม่ได้หลบ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 383 ความมั่นคงของสองแคว้น
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เซี่ยเยว่หลันยังคงทำงานช่วยเหลือชาวเมืองชิงเหออย่างต่อเนื่อง แม้สถานการณ์โรคระบาดจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังมีผู้ป่วยบางส่วนที่ต้องได้รับการดูแล นางจึงไม่อาจละทิ้งหน้าที่ไปได้ ทว่าในใจกลับมีเรื่องหนึ่งที่คอยรบกวนอยู่เสมอ เรื่ององค์หญิงแห่งอู่หนาน นับตั้งแต่ได้รับจดหมายจากเมืองหลวง นางก็อดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ยิ่งจื่อจิ่วหลินพูดจาคลุมเครือมากเท่าใด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าการเดินทางมาขององค์หญิงผู้นั้นคงไม่ใช่เพียงการเจรจาสัมพันธไมตรีธรรมดา อีกทั้งจื่อจิ่วหลินยังเป็นองค์หญิงแห่งอู่หนาน นางย่อมทราบเรื่องภายในราชวงศ์ของตนเองดีกว่าผู้อื่น หากนางพูดว่ามาเพื่ออภิเษกที่จะเกิดขึ้น นั่นก็หมายความว่าราชสำนักทั้งสองฝ่ายอาจกำลังเตรียมการอยู่จริงๆ เซี่ยเยว่หลันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดเอกสารในมือ “คุณหนู เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” ชิงหลัวที่กำลังจัดยาอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถาม “ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย” “เช่นนั้นพักสักครู่เถิดเจ้าค่ะ ฝ่าบาททรงกำชับไว้แล้ว หากท่านยังฝืนทำงานอีก ข้าน้อยคงต้องไปทูลฟ้องพระองค์จริงๆ” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะเบาๆ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 382 แม่ทัพเซี่ยและองค์หญิงจากอู่หนาน
เมืองชิงเหอมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมมาก หลังจากฝนตกติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส แสงแดดอ่อนส่องผ่านหลังคาเรือนลงมายังลานกว้างซึ่งถูกจัดเป็นจุดแจกจ่ายเสบียง เซี่ยเยว่หลันกำลังตรวจสอบรายงานการส่งยาไปยังหมู่บ้านรอบนอก ขณะที่ชิงหลัวยกน้ำชามาวางให้ “คุณหนูเจ้าคะ เมื่อคืนท่านแทบไม่ได้นอน วันนี้ยังจะออกไปตรวจหมู่บ้านอีกหรือเจ้าคะ?” “รายงานจากหมู่บ้านทางใต้ยังไม่ครบ ข้าอยากไปดูด้วยตนเองสักครั้ง” “แต่ฝ่าบาททรงกำชับให้ท่านพักผ่อนนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “ข้าจะกลับมาก่อนค่ำ ไม่ต้องกังวลหรอก” นางยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของเซี่ยเสวียนอู่ “ท่านหญิง มีคนเดินทางมาถึงขอรับ” “ผู้ใดหรือ?” “เป็นคุณชายอวี้หลิงกับคุณหนูจื่อจิ่วหลินขอรับ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “อวี้หลิงกับจิ่วหลินหรือ?” ไม่นานนักทั้งสองคนก็เดินเข้ามาในเรือนพัก เซี่ยอวี้หลิงสวมชุดสีเทาเข้ม ท่าทางยังคงสง่างามเช่นเคย ส่วนจื่อจิ่วหลินอยู่ในชุดสีขาว
บางทีคุณอาจจะชอบ
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.8K viewsซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ51.4K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.5K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.7K viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี377 viewsเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า3.7K viewsเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma155 viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล359 views
