تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 6 ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน
تاريخ النشر:
2026-08-12 12:56:30“และตระกูลเซี่ยของบิดาเจ้า...จะต้องรับความอัปยศนั้นไปพร้อมกับเจ้า”
“อย่าเอ่ยถึงบิดาข้า!” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นทันที ประกายโกรธปรากฏขึ้นในดวงตาที่เมื่อครู่ยังไร้ชีวิต หลี่เซวียนเห็นมันชัดเจนและเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตำหนักนี้ที่แววตาของเขาคลายความเย็นเยียบลงเพียงเล็กน้อย
“ในที่สุดก็โกรธเป็นแล้ว” เซี่ยเยว่หลันชะงัก
“นี่ท่าน...”
“ดี” เขาวางปิ่นหงส์ฟ้าลงบนโต๊ะ
“ในเมื่อยังโกรธเป็น ก็แปลว่า ยังไม่ควรตาย”
“อ๋องเจ็ด!”
“หากอยากตายจริง ข้าจะไม่ห้าม” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ หลี่เซวียนกลับเดินไปนั่งลงบนตั่งที่หลี่จิ้งเหยียนเคยนั่งเป็นประจำ รินชาที่เย็นชืดแล้วลงถ้วยอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“แต่ก่อนตาย เจ้าต้องทำสามอย่าง”
“ท่านกำลังเล่นอะไร”
“หนึ่ง” เขายกถ้วยชาขึ้น
“หาคนที่ใส่กำมะถันในกำไลให้พบ” เซี่ยเยว่หลันนิ่ง
“สอง คืนศักดิ์ศรีให้ตนเองต่อหน้าคนทั้งวัง” ดวงตาของนางเริ่มไหว
“และสาม...” หลี่เซวียนเงยหน้าขึ้นสบตานาง
“เอาสิ่งที่หลี่จิ้งเหยียนติดค้างเจ้ากลับคืนมาให้หมด” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะอย่างขมขื่น
“สิ่งที่เขาติดค้างข้ารึ?”
“ใช่”
“ความรักน่ะหรือ”
“ไม่” คำตอบนั้นรวดเร็วเสียจนนางชะงัก หลี่เซวียนวางถ้วยชาลง
“ความรักที่ต้องร้องขอจากคนที่ไม่ได้รัก เจ้ายังอยากได้มันกลับมาทำไม” เซี่ยเยว่หลันเหมือนถูกตบซ้ำอีกครั้ง ทว่าแปลกนัก...แต่ครั้งนี้นางกลับไม่ร้องไห้
“แล้วสิ่งใดเล่า” หลี่เซวียนมองปิ่นหงส์ฟ้าบนโต๊ะ
“คำสัญญา...” หัวใจของนางกระตุก
“ท่านรู้เรื่องปิ่นนี่รึเพคะ?” หลี่เซวียนเงียบไปเพียงเสี้ยวหนึ่งพลางยกยิ้ม
“เคยได้ยิน...” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ
“เขาเคยสัญญาว่า...จะให้เจ้าเป็นฮองเฮามิใช่หรือ” เซี่ยเยว่หลันไม่ตอบ สายตาหลุบลงมองปิ่นหงส์
“คำสัญญาของฮ่องเต้...เปลี่ยนแปลงได้เสมอ”
“แต่เจ้าก็รอมันมาหลายปีมิใช่หรือ?”
“แล้วอย่างไร” นางหัวเราะ
“วันนี้ท่านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ ว่าข้าได้อะไรจากการรอ”
“เช่นนั้นก็จงเลิกรอเสีย” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น หลี่เซวียนสบตานางตรงๆ
“หากสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ยอมมาหาเจ้า...” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย
“ก็แย่งมันมา...” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปหลายอึดใจ
“ท่านกำลังยุให้ข้าช่วงชิงตำแหน่งฮองเฮา?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องยุ” หลี่เซวียนลุกขึ้น ชายอาภรณ์ดำทอดผ่านพื้นหิน
“เพราะข้าจะช่วยเจ้า” เซี่ยเยว่หลันมองเขาราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
“นี่ท่าน?”
“มีปัญหาหรือ”
“เพราะเหตุใด” คำถามนั้นทำให้เขาหยุด
“เหตุใดอ๋องเจ็ดจึงต้องช่วยข้า” ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง หลี่เซวียนมองนางมีถ้อยคำนับไม่ถ้วนซ่อนอยู่หลังดวงตาคู่นั้นแต่ท้ายที่สุดเขากลับกล่าวเพียงว่า
“เพราะข้าต้องการบางสิ่งจากเจ้าเช่นกัน” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว
“สิ่งใด”
“ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าต้องกล่าว”
“หากท่านไม่บอก ข้าก็ไม่ตกลง” หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ
“เมื่อครู่ยังอยากตายอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับรู้จักต่อรองเสียแล้ว”
“หลี่เซวียนอ๋อง!” พระนามของเขาหลุดออกจากปากนางด้วยความโมโห ชายหนุ่มนิ่งไป ดวงตาที่เย็นชามาตลอดกลับอ่อนลงชั่วขณะ นานมากแล้ว...ที่ไม่ได้ยินนางเรียกชื่อเขาเช่นนี้แต่เซี่ยเยว่หลันไม่ทันสังเกต
“ท่านบุกรุกตำหนักข้ายามวิกาล แย่งปิ่นจากมือข้า แล้วยังพูดจาคลุมเครือ หากไม่บอกว่าต้องการสิ่งใด ข้าจะ...”
“ชีวิตของฮ่องเต้” ทุกอย่างเงียบลงเซี่ยเยว่หลันคิดว่าตนฟังผิด
“อะไรนะเพคะ” หลี่เซวียนก้าวเข้ามาหานาง ครั้งนี้ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการหยอกเย้าเหลือเพียงสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่เย็นเยียบราวกับตัดสินใจเรื่องนี้มานานแล้ว
“ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮองเฮา” หัวใจของเซี่ยเยว่หลันเต้นแรง
“แต่เมื่อถึงวันนั้น...” เขาหยิบปิ่นหงส์ฟ้าขึ้นมาพลางวางมันลงบนฝ่ามือนาง แล้วค่อยๆ หุบนิ้วของนางให้กำปิ่นนั้นไว้
“เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยสิ่งหนึ่ง” เซี่ยเยว่หลันมองเขา
“สิ่งใดกัน” สายตาของหลี่เซวียนเลื่อนลงมายังปิ่นหงส์ก่อนกลับขึ้นสบดวงตานาง
“ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน” เซี่ยเยว่หลันตัวแข็งทื่อ
หิมะนอกตำหนักยังคงโปรยปรายทว่าในวินาทีนั้น นางกลับรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะ หลี่เซวียนโน้มตัวลงเล็กน้อยกล่าวคำสุดท้ายชิดกับนางด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล
“ช่วยข้าฆ่าฮ่องเต้เสีย...”
หิมะแรกเมื่อคืนยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ทั่วสวนหน้าตำหนักจี้เห่อ พื้นหินสีเทาที่เคยทอดยาวจากบันไดตำหนักไปจนถึงศาลาริมสระถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน กิ่งเหมยหลายต้นโน้มต่ำลงเพราะรับน้ำหนักของเกล็ดน้ำแข็งไม่ไหว แม้ดวงอาทิตย์ยามเช้าจะเริ่มโผล่พ้นแนวกำแพงวัง หากแต่ไอหนาวเย็นกลับยังเกาะอยู่ตามชายคาและยอดหญ้าราวกับราตรีที่ผ่านมาไม่เคยสิ้นสุดลง
เซี่ยเยว่หลันยืนอยู่ใต้ต้นเหมยเพียงลำพัง อาภรณ์สีขาวนวลคลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเดียวกัน เรือนผมดำขลับถูกเกล้าไว้อย่างเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับหรูหราอย่างที่เซี่ยกุ้ยเฟยควรมีและไม่มีปิ่นหงส์ฟ้า
ปลายผ้าพันแผลสีขาวเล็กๆ โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ปิดบังบาดแผลที่เกือบพรากชีวิตนางไปเมื่อคืนส่วนรอยฝ่ามือบนแก้มซ้าย...แม้ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วก็ยังคงปรากฏเป็นรอยแดงจางๆ ให้เห็น เซี่ยเยว่หลันยกมือขึ้นรองรับเกล็ดหิมะที่ร่วงจากกิ่งเหมย
ความเย็นซึมผ่านปลายนิ้ว นางมองมันที่กำลังละลายอยู่บนฝ่ามืออย่างเลื่อนลอย หิมะนี้ช่างดูคล้ายความรักของนางที่เพิ่งมลายหายไปเมื่อคืนเสียจริง
ตลอดทั้งคืน นางแทบไม่ได้นอน ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพเดิมจะย้อนกลับมาไม่รู้จบ เสียงประทัดมงคล เกี้ยวสีแดง ซูหว่านหนิงที่ยืนเคียงข้างเขา ฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของนางอย่างไร้ปราณี ปิ่นหงส์ฟ้าที่จ่ออยู่ตรงลำคอและ...
‘ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮองเฮา’
เสียงของหลี่เซวียนอ๋องยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำและความรู้สึก
‘แต่เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยสิ่งหนึ่ง’ เซี่ยเยว่หลันหลับตาลงก่อนคำสุดท้ายจะดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
‘ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน’ นิ้วมือพลันกำเข้าหากัน เกล็ดหิมะที่ยังละลายไม่หมดถูกบดอยู่กลางฝ่ามือ เมื่อคืนหลังจากได้ยินประโยคนั้น นางไม่ได้ตอบเขา
ไม่สิ...นางตอบไม่ได้ต่างหาก แค่เพียงคิดถึงคำว่า ฆ่า กับชื่อของหลี่จิ้งเหยียน หัวใจของนางก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเสียจนหายใจไม่ออก นางรักชายผู้นั้นมานานเกินไป...นานเสียจนจำไม่ได้ นางจำได้เพียงว่า ตั้งแต่เริ่มรู้จักคำว่ารัก คนที่อยู่ในหัวใจก็คือเขา
أحدث فصل
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 389 เจ้าเปลี่ยนไป
เซี่ยเยว่หลันกอดหมอนอิงอยู่นาน จนกระทั่งชิงหลัวนำยาทาแผลมาให้ นางจึงยอมยื่นมือออกไปอย่างไม่เต็มใจ “คุณหนูเจ้าคะ ยื่นมือมาเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะทายาให้” “แผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทายาก็ได้” “หากฝ่าบาททรงเห็นว่าคุณหนูมีแผล พระองค์คงทรงถามไม่หยุดแน่เจ้าค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะรีบยื่นมือออกไป “เช่นนั้นก็รีบทาเถิด” ชิงหลัวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม นางไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะเสียอาการได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่เอ่ยถึงฝ่าบาทก็ยอมทำตามแต่โดยดี “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวขอถามสักเรื่องได้หรือไม่?” “ว่ามาสิ” “หากฝ่าบาททรงมีสตรีอื่นจริงๆ คุณหนูจะทำอย่างไรเจ้าคะ?” เซี่ยเยว่หลันเงียบไปทันที “ข้าคง...” นางหยุดคิด ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่รู้” “คุณหนูไม่คิดจะถามฝ่าบาทให้ชัดเจนหรือเจ้าคะ?” “ข้าจะถามอย่างไรเล่า? หรือจะเดินไปถามพระองค์ว่า วันนี้ทรงพบคุณหนูฟ่านแล้วรู้สึกพอพระทัยหรือไม่?” “หากคุณหนูอยากถามเช่นนั้น บ่าวก็คิดว่าไม่เสียหายอะไรนะเจ้าคะ อย่างไรเสียฝ่าบา
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 388 ข้าไม่ได้หึง
เซี่ยเยว่หลันเดินเล่นอยู่ในสวนอีกครู่หนึ่ง แต่ไม่ว่าจะมองดอกไม้หรือฟังเสียงนกร้อง นางก็ไม่อาจสงบจิตใจลงได้เสียที ยิ่งคิดถึงภาพฟ่านจื่อเหยาถือกล่องขนมไปเข้าเฝ้าหลี่เซวียน นางก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ขนมที่พระองค์โปรดปราน...นางรู้ดีว่าพระองค์ชอบรสชาติแบบใด ไม่ชอบสิ่งใด แม้กระทั่งเวลาที่พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยจากราชกิจ ก็มักจะต้องการชารสอ่อนกับขนมหวานเพียงเล็กน้อย แต่เพราะหลี่เซวียนเคยตรัสว่าไม่ชอบให้ใครเอาใจด้วยเรื่องเล็กน้อย นางจึงไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้มากนัก แล้วเหตุใดฟ่านจื่อเหยาจึงรู้หรือว่าช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ในวัง อีกฝ่ายได้เข้าไปใกล้ชิดพระองค์มากถึงเพียงนั้น “คุณหนูเจ้าคะ ระวัง!” เสียงชิงหลัวดังขึ้นกะทันหัน เซี่ยเยว่หลันสะดุ้ง หันกลับมามองก็พบว่าตนเองเกือบเดินชนกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากข้างทาง “ข้าไม่เป็นไร” “คุณหนูทรงเหม่อลอยมาครู่ใหญ่แล้วนะเจ้าคะ หรือจะกลับไปพักก่อนดีหรือไม่?” “ไม่ต้อง ข้าเพียงคิดเรื่องอื่นอยู่เท่านั้น” “เรื่องคุณหนูฟ่านหรือเจ้าคะ?” เซี่ยเยว่หลันหันขวับไปมอ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 387 คุณหนูฟ่านเข้าเฝ้าฝ่าบาทด้วยเรื่องใด
เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่ในตำหนักของสกุลเซี่ย ท่ามกลางความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ ทว่าตั้งแต่กลับจากเมืองชิงเหอมา นางกลับรู้สึกว่าตนเองมีเรื่องให้ขบคิดอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะข่าวเรื่ององค์หญิงอู่หนาน แม้จื่อจิ่วหลินจะเคยยืนยันว่าเรื่องอภิเษกไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลี่เซวียน แต่ก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแก่ตน อีกทั้งเซี่ยอวี้หลิงก็ยังปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าอะไรสักคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรอบตัวนางมีความลับกันไปหมด “คุณหนูเจ้าคะ ชาร้อนเจ้าค่ะ” ชิงหลัวยกถ้วยชามาวางตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองผ้าแพรที่วางอยู่บนโต๊ะ “ท่าน...ปักผ้าผืนนี้มาหลายวันแล้วนะเพคะ เหตุใดจึงยังไม่เสร็จเสียที?” เซี่ยเยว่หลันก้มมองผ้าในมือ บนผืนผ้ามีลายดอกเหมยที่ปักผิดไปหลายจุด นางถอนหายใจเบาๆ “ข้าคงไม่มีสมาธิกระมัง” “คุณหนูกำลังคิดถึงฝ่าบาทหรือเจ้าคะ?” “ใครว่ากัน?” ชิงหลัวยิ้มบางๆ “บ่าวยังไม่ได้เอ่ยว่า คุณหนูคิดถึงฝ่าบาทด้วยเรื่องใดเลยนะเจ้าคะ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ก่อนจะวางเข็มลงทันที “เจ้าช่างพูดมากขึ้นทุกวันแล้ว” “บ่าวเพียงเห็นว่าตั้งแต่กลั
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 386 บุรุษในราชวงศ์
หลี่เซวียนประทับอยู่ที่ศาลาริมน้ำอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสเรียกเซี่ยอวี้หลิงให้ตามไปหารือเรื่องการจัดส่งเสบียงกลับเมืองหลวง ส่วนเซี่ยเยว่หลันก็ถือโอกาสพาจื่อจิ่วหลินไปตรวจดูพื้นที่พักฟื้นของผู้ป่วยที่เพิ่งหายจากโรค ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะเดินพ้นศาลา จื่อจิ่วหลินกลับหันไปมองเซี่ยอวี้หลิงอีกครั้ง “ท่านแม่ทัพ อย่าลืมสิ่งที่รับปากข้าไว้ด้วยเล่า” เซี่ยอวี้หลิงชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “ข้าไม่เคยลืม” “ดีมาก เช่นนั้นข้าจะรอ” คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้เซี่ยเยว่หลันหันมองน้องชายอย่างสงสัย แต่เมื่อเห็นใบหูของเซี่ยอวี้หลิงแดงขึ้นเล็กน้อย นางก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองคงพลาดเรื่องสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว “อวี้หลิง” “ขอรับพี่หญิง?” “เจ้ากับองค์หญิงจิ่วหลินมีเรื่องใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่?” เซี่ยอวี้หลิงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะประสานมือคำนับ “เมื่อถึงเวลา พี่หญิงจะทราบเองขอรับ” “แม้แต่เจ้าก็พูดเช่นนี้อีกคน” เสียงหัวเราะของจื่อจิ่วหลินดังขึ้นเบาๆ ก่อนนางจะเดินตามเซี่ยเยว่หลันไปอย่างอารมณ์ดี ทางด้านหลี่เซวียน เมื่อเห็นท
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 385 คิดเองเออเอง
“เรื่องอภิเษกที่ท่านกำลังคิดถึง ไม่ใช่เรื่องของฝ่าบาทกับข้า และก็ไม่ใช่เรื่องของอวี้หลิงกับข้าด้วย” เซี่ยเยว่หลันชะงัก “แล้วเป็นเรื่องของผู้ใดกัน?” จื่อจิ่วหลินมองเซี่ยอวี้หลิง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เรื่องนี้นั้น...” “องค์หญิงจิ่วหลิน” เซี่ยอวี้หลิงเรียกนางด้วยน้ำเสียงเตือนแต่ดูเหมือนองค์หญิงจะไม่คิดหยุดง่ายๆ “ท่านหญิงอยากรู้จริงๆ หรือเจ้าคะ?” “แน่นอนสิองค์หญิง ข้าย่อมอยากรู้ถึงงานอภิเษกที่จะเกิดขึ้น” จื่อจิ่วหลินกำลังจะตอบ ทว่าเซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือไปปิดปากนางเสียก่อน “เรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาพูดขอรับพี่หญิง” จื่อจิ่วหลินดึงมือเขาออก ก่อนจะทำแก้มพอง “ท่านนี่ช่างใจร้ายจริงๆ ท่านแม่ทัพ...” “ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านพูดเรื่องที่ยังไม่ควรพูดองค์หญิง” เซี่ยเยว่หลันมองทั้งสองคนแล้วถอนหายใจ “เอาเถิด หากเป็นความลับในราชสำนักขนาดนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงไม่อยากให้พวกเจ้าต้องปิดบังกันจนเกิดความเข้าใจผิด” “ท่านหญิงวางใจได้...เพราะว่า...” จื่อจิ่วหลินยิ้มหวาน “หากถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะบอกท่านทุกอย่างแ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 384 เรื่องอภิเษก
เซี่ยเยว่หลันเดินออกจากเรือนพักด้วยสีหน้าครุ่นคิด นางตั้งใจจะไปตรวจสอบพื้นที่รักษาผู้ป่วย แต่เมื่อเดินผ่านสวนด้านข้างกลับได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากศาลาริมน้ำ “ท่านเดินทางมาตั้งไกล เพื่อจะมานั่งพักที่นี่หรือ?” เป็นเสียงของจื่อจิ่วหลิน “ข้าเพิ่งกลับจากตรวจเส้นทางขนส่งเสบียง จะให้ไปทำงานต่อโดยไม่พักเลยหรือ?” เสียงของเซี่ยอวี้หลิงตอบกลับมา เซี่ยเยว่หลันชะลอฝีเท้าก่อนจะมองเข้าไปในศาลา จื่อจิ่วหลินกำลังนั่งอยู่ข้างเซี่ยอวี้หลิง บนโต๊ะมีขนมและชาร้อนวางอยู่หลายจาน นางกำลังยื่นขนมชิ้นหนึ่งไปตรงหน้าบุรุษหนุ่ม ขณะที่เขาก้มหน้าลงกัดขนมจากมือของนางอย่างเป็นธรรมชาติ “อร่อยหรือไม่?” “พอใช้ได้” “พอใช้ได้หรือ? เช่นนั้นคืนมาให้ข้า” จื่อจิ่วหลินทำท่าจะดึงจานขนมกลับ แต่เซี่ยอวี้หลิงกลับยื่นมือมาจับข้อมือนางไว้ “ข้าเพียงล้อเจ้าเล่นเท่านั้น” “ท่านนี่ช่างเอาใจยากจริงๆ” “เช่นนั้นแล้วเจ้ายังจะถามข้าอีกหรือ?” จื่อจิ่วหลินหัวเราะ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเศษขนมที่ติดอยู่ตรงมุมปากของเซี่ยอวี้หลิง “อยู่นิ่งๆ สิ” เซี่ยอวี้หลิงไม่ได้หลบ
قد تعجبك أيضًا
หวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.9K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K وجهات النظرวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.4K وجهات النظرคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.9K وجهات النظرเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายของท่านโหวธงแดง
หวงตี้ny163 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma108 وجهات النظرชะตาร้ายลวงรัก
ต้ายวี่323 وجهات النظرทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
ทรายแมว178 وجهات النظر
