บทที่ 6 ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน

            “และตระกูลเซี่ยของบิดาเจ้า...จะต้องรับความอัปยศนั้นไปพร้อมกับเจ้า”

            “อย่าเอ่ยถึงบิดาข้า!” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นทันที ประกายโกรธปรากฏขึ้นในดวงตาที่เมื่อครู่ยังไร้ชีวิต หลี่เซวียนเห็นมันชัดเจนและเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตำหนักนี้ที่แววตาของเขาคลายความเย็นเยียบลงเพียงเล็กน้อย

            “ในที่สุดก็โกรธเป็นแล้ว” เซี่ยเยว่หลันชะงัก

            “นี่ท่าน...”

            “ดี” เขาวางปิ่นหงส์ฟ้าลงบนโต๊ะ

            “ในเมื่อยังโกรธเป็น ก็แปลว่า ยังไม่ควรตาย”

            “อ๋องเจ็ด!”

            “หากอยากตายจริง ข้าจะไม่ห้าม” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ หลี่เซวียนกลับเดินไปนั่งลงบนตั่งที่หลี่จิ้งเหยียนเคยนั่งเป็นประจำ รินชาที่เย็นชืดแล้วลงถ้วยอย่างไม่ทุกข์ร้อน

            “แต่ก่อนตาย เจ้าต้องทำสามอย่าง”

            “ท่านกำลังเล่นอะไร”

            “หนึ่ง” เขายกถ้วยชาขึ้น

            “หาคนที่ใส่กำมะถันในกำไลให้พบ” เซี่ยเยว่หลันนิ่ง

            “สอง คืนศักดิ์ศรีให้ตนเองต่อหน้าคนทั้งวัง” ดวงตาของนางเริ่มไหว

            “และสาม...” หลี่เซวียนเงยหน้าขึ้นสบตานาง

            “เอาสิ่งที่หลี่จิ้งเหยียนติดค้างเจ้ากลับคืนมาให้หมด” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะอย่างขมขื่น

            “สิ่งที่เขาติดค้างข้ารึ?”

            “ใช่”

            “ความรักน่ะหรือ”

            “ไม่” คำตอบนั้นรวดเร็วเสียจนนางชะงัก หลี่เซวียนวางถ้วยชาลง

            “ความรักที่ต้องร้องขอจากคนที่ไม่ได้รัก เจ้ายังอยากได้มันกลับมาทำไม” เซี่ยเยว่หลันเหมือนถูกตบซ้ำอีกครั้ง ทว่าแปลกนัก...แต่ครั้งนี้นางกลับไม่ร้องไห้

           “แล้วสิ่งใดเล่า” หลี่เซวียนมองปิ่นหงส์ฟ้าบนโต๊ะ

           “คำสัญญา...” หัวใจของนางกระตุก

           “ท่านรู้เรื่องปิ่นนี่รึเพคะ?” หลี่เซวียนเงียบไปเพียงเสี้ยวหนึ่งพลางยกยิ้ม

           “เคยได้ยิน...” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

           “เขาเคยสัญญาว่า...จะให้เจ้าเป็นฮองเฮามิใช่หรือ” เซี่ยเยว่หลันไม่ตอบ สายตาหลุบลงมองปิ่นหงส์

           “คำสัญญาของฮ่องเต้...เปลี่ยนแปลงได้เสมอ”

           “แต่เจ้าก็รอมันมาหลายปีมิใช่หรือ?”

           “แล้วอย่างไร” นางหัวเราะ

           “วันนี้ท่านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ ว่าข้าได้อะไรจากการรอ”

           “เช่นนั้นก็จงเลิกรอเสีย” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น หลี่เซวียนสบตานางตรงๆ

           “หากสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ยอมมาหาเจ้า...” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย

           “ก็แย่งมันมา...” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปหลายอึดใจ

            “ท่านกำลังยุให้ข้าช่วงชิงตำแหน่งฮองเฮา?”

            “ข้าไม่จำเป็นต้องยุ” หลี่เซวียนลุกขึ้น ชายอาภรณ์ดำทอดผ่านพื้นหิน

            “เพราะข้าจะช่วยเจ้า” เซี่ยเยว่หลันมองเขาราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

            “นี่ท่าน?”

            “มีปัญหาหรือ”

            “เพราะเหตุใด” คำถามนั้นทำให้เขาหยุด

            “เหตุใดอ๋องเจ็ดจึงต้องช่วยข้า” ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง หลี่เซวียนมองนางมีถ้อยคำนับไม่ถ้วนซ่อนอยู่หลังดวงตาคู่นั้นแต่ท้ายที่สุดเขากลับกล่าวเพียงว่า

            “เพราะข้าต้องการบางสิ่งจากเจ้าเช่นกัน” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว

            “สิ่งใด”

            “ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าต้องกล่าว”

            “หากท่านไม่บอก ข้าก็ไม่ตกลง” หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ

            “เมื่อครู่ยังอยากตายอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับรู้จักต่อรองเสียแล้ว”

             “หลี่เซวียนอ๋อง!” พระนามของเขาหลุดออกจากปากนางด้วยความโมโห ชายหนุ่มนิ่งไป ดวงตาที่เย็นชามาตลอดกลับอ่อนลงชั่วขณะ นานมากแล้ว...ที่ไม่ได้ยินนางเรียกชื่อเขาเช่นนี้แต่เซี่ยเยว่หลันไม่ทันสังเกต

             “ท่านบุกรุกตำหนักข้ายามวิกาล แย่งปิ่นจากมือข้า แล้วยังพูดจาคลุมเครือ หากไม่บอกว่าต้องการสิ่งใด ข้าจะ...”

             “ชีวิตของฮ่องเต้” ทุกอย่างเงียบลงเซี่ยเยว่หลันคิดว่าตนฟังผิด

             “อะไรนะเพคะ” หลี่เซวียนก้าวเข้ามาหานาง ครั้งนี้ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการหยอกเย้าเหลือเพียงสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่เย็นเยียบราวกับตัดสินใจเรื่องนี้มานานแล้ว

             “ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮองเฮา” หัวใจของเซี่ยเยว่หลันเต้นแรง

             “แต่เมื่อถึงวันนั้น...” เขาหยิบปิ่นหงส์ฟ้าขึ้นมาพลางวางมันลงบนฝ่ามือนาง แล้วค่อยๆ หุบนิ้วของนางให้กำปิ่นนั้นไว้

             “เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยสิ่งหนึ่ง” เซี่ยเยว่หลันมองเขา

             “สิ่งใดกัน” สายตาของหลี่เซวียนเลื่อนลงมายังปิ่นหงส์ก่อนกลับขึ้นสบดวงตานาง

             “ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน” เซี่ยเยว่หลันตัวแข็งทื่อ

              หิมะนอกตำหนักยังคงโปรยปรายทว่าในวินาทีนั้น นางกลับรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะ หลี่เซวียนโน้มตัวลงเล็กน้อยกล่าวคำสุดท้ายชิดกับนางด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล

              “ช่วยข้าฆ่าฮ่องเต้เสีย...”

              หิมะแรกเมื่อคืนยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ทั่วสวนหน้าตำหนักจี้เห่อ พื้นหินสีเทาที่เคยทอดยาวจากบันไดตำหนักไปจนถึงศาลาริมสระถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน กิ่งเหมยหลายต้นโน้มต่ำลงเพราะรับน้ำหนักของเกล็ดน้ำแข็งไม่ไหว แม้ดวงอาทิตย์ยามเช้าจะเริ่มโผล่พ้นแนวกำแพงวัง หากแต่ไอหนาวเย็นกลับยังเกาะอยู่ตามชายคาและยอดหญ้าราวกับราตรีที่ผ่านมาไม่เคยสิ้นสุดลง

              เซี่ยเยว่หลันยืนอยู่ใต้ต้นเหมยเพียงลำพัง อาภรณ์สีขาวนวลคลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเดียวกัน เรือนผมดำขลับถูกเกล้าไว้อย่างเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับหรูหราอย่างที่เซี่ยกุ้ยเฟยควรมีและไม่มีปิ่นหงส์ฟ้า

              ปลายผ้าพันแผลสีขาวเล็กๆ โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ปิดบังบาดแผลที่เกือบพรากชีวิตนางไปเมื่อคืนส่วนรอยฝ่ามือบนแก้มซ้าย...แม้ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วก็ยังคงปรากฏเป็นรอยแดงจางๆ ให้เห็น เซี่ยเยว่หลันยกมือขึ้นรองรับเกล็ดหิมะที่ร่วงจากกิ่งเหมย

              ความเย็นซึมผ่านปลายนิ้ว นางมองมันที่กำลังละลายอยู่บนฝ่ามืออย่างเลื่อนลอย หิมะนี้ช่างดูคล้ายความรักของนางที่เพิ่งมลายหายไปเมื่อคืนเสียจริง

              ตลอดทั้งคืน นางแทบไม่ได้นอน ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพเดิมจะย้อนกลับมาไม่รู้จบ เสียงประทัดมงคล เกี้ยวสีแดง ซูหว่านหนิงที่ยืนเคียงข้างเขา ฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของนางอย่างไร้ปราณี ปิ่นหงส์ฟ้าที่จ่ออยู่ตรงลำคอและ...

              ‘ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮองเฮา’

              เสียงของหลี่เซวียนอ๋องยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำและความรู้สึก

              ‘แต่เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยสิ่งหนึ่ง’ เซี่ยเยว่หลันหลับตาลงก่อนคำสุดท้ายจะดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

              ‘ฆ่าหลี่จิ้งเหยียน’ นิ้วมือพลันกำเข้าหากัน เกล็ดหิมะที่ยังละลายไม่หมดถูกบดอยู่กลางฝ่ามือ เมื่อคืนหลังจากได้ยินประโยคนั้น นางไม่ได้ตอบเขา

              ไม่สิ...นางตอบไม่ได้ต่างหาก แค่เพียงคิดถึงคำว่า ฆ่า กับชื่อของหลี่จิ้งเหยียน หัวใจของนางก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเสียจนหายใจไม่ออก นางรักชายผู้นั้นมานานเกินไป...นานเสียจนจำไม่ได้ นางจำได้เพียงว่า ตั้งแต่เริ่มรู้จักคำว่ารัก คนที่อยู่ในหัวใจก็คือเขา