บทที่ 8 ราชองการ

          “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าคะ” นางกำลังจะถอยออกไป แต่เซี่ยเยว่หลันกลับเรียกไว้

         “อีกเรื่อง”

         “เพคะ”

         “เมื่อคืนอ๋องเจ็ด...” คำพูดหยุดลง เซี่ยเยว่หลันเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงปิ่นหงส์ฟ้าที่เกือบใช้มันปลิดชีพตนเอ หลังจากที่หลี่เซวียนยื่นมันคืนให้นาง พร้อมกล่าวข้อแลกเปลี่ยนอันบ้าคลั่งนั้น นางจำได้ว่าตนไม่ได้รับมันกลับมาอีก

        สุดท้ายปิ่นอยู่ที่ใด?

        “เหนียงเหนียง?” ชิงหลัวจ้องมองผู้เป็นนายที่ใบหน้านิ่งเรียบแต่เต็มไปอารมณ์ที่ยากจะเก็บไว้มิด

        “ไม่มีอะไร” เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้า

         “ไปเถิด”

         “เพคะ” ชิงหลัวจากไป เหลือเซี่ยเยว่หลันยืนอยู่กลางสวนเพียงลำพังอีกครั้ง นางมองกิ่งเหมยตรงหน้า เมื่อหลายปีก่อน หลี่จิ้งเหยียนเป็นคนสั่งให้นำต้นเหมยเหล่านี้มาปลูกไว้ที่ตำหนักจี้เห่อเพราะนางเคยบอกว่าชอบดอกเหมย

          เขาจำได้...ครั้งหนึ่งเขาเคยจำทุกอย่างเกี่ยวกับนางได้ ชอบสิ่งใด เกลียดสิ่งใด ชอบกินอะไร กลัวอะไรแม้แต่วันที่นางปวดท้องเพราะระดู เขายังเคยสั่งให้ห้องเครื่องต้มน้ำขิงส่งมาโดยไม่ต้องให้นางเอ่ยปาก แล้วตั้งแต่เมื่อใดกัน...ที่ชายซึ่งเคยรู้จักนางดีที่สุด กลับไม่ลืมเสียแล้วว่านางจะไม่มีวันทำเรื่องเช่นนั้น

         เซี่ยเยว่หลันยื่นมือแตะลำต้นเหมย

         “จิ้งเหยียน...” ชื่อของเขาหลุดออกมาแผ่วเบา

         “ข้ายังรักท่าน” เพียงยอมรับออกมา น้ำตาก็เอ่อขึ้นอีกครั้ง นางไม่ได้ปฏิเสธหัวใจตัวเอง ไม่ได้หลอกว่าความรักหลายปีสามารถหายไปเพราะฝ่ามือเดียว นางยังรัก ยังเจ็บและบางส่วนของหัวใจก็ยังเฝ้าหวังอย่างโง่เขลาว่า ประตูตำหนักจะเปิดออก แล้วชายคนนั้นจะเดินเข้ามาบอกว่า...เมื่อคืนเขาผิดไปแล้ว เขาสืบความจริงแล้ว เขาเชื่อนางหากหลี่จิ้งเหยียนมาจริงๆ

        นางจะทำเช่นไร...เซี่ยเยว่หลันตอบไม่ได้แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางตอบได้แล้ว

        “แต่ข้าจะไม่ตายเพื่อท่านอีก...” เสียงนั้นเบาแต่มั่นคงกว่าทุกคำที่นางพูดกับตนเองเมื่อคืน เซี่ยเยว่หลันเช็ดน้ำตาออก

       “อย่างน้อย...จนกว่าข้าจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ” หากนางผิด นางยอมรับโทษแต่หากนางไม่ผิด...นางจะไม่ยอมให้ใครใช้ความตายของนางเป็นหลักฐานยืนยันคำโกหกอีกและจะไม่ยอมให้ชื่อบิดาต้องมัวหมอง ไม่ยอมให้ซูหว่านหนิงยืนร้องไห้อยู่ข้างกายหลี่จิ้งเหยียน ในขณะที่ทุกคนจดจำเซี่ยเยว่หลันในฐานะหญิงริษยาผู้แพ้

       ‘หากสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ยอมมาหาเจ้า...ก็แย่งมันมา’ คำพูดของหลี่เซวียนดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยเยว่หลันหลับตา

       “อ๋องเจ็ด...ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่” หากเป็นเพียงแค่การก่อกบฏ เหตุใดต้องเป็นนาง หลี่เซวียนมีทหารอยู่ในมือมากมาย มีอำนาจในราชสำนักและเป็นถึงพระอนุชาของฮ่องเต้ หากเขาอยากแย่งชิงบัลลังก์จริง มีหนทางมากมายที่จะจัดการหลี่จิ้งเหยียน เหตุใดจึงต้องช่วยนางเป็นฮองเฮาก่อน เหตุใดต้องให้นางเป็นคนฆ่าเขาและที่สำคัญ...เหตุใดเมื่อคืนเขาจึงอยู่ที่ตำหนักจี้เห่อพอดีในตอนที่เธอกำลังจะปลิดชีพตัวเองด้วย

       ความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวของเซี่ยเยว่หลัน นางเดินไปหยุดที่ต้นเหมยที่หลี่จิ้งเหยียนตั้งใจปลูกให้นางด้วยตนเอง บัดนี้ลำต้นถูกน้ำแข็งกัดจนต้นเหี่ยวเฉาเมื่อมองก็ได้แต่สมเพศในใจกับความรักที่ไม่มีทางไปต่ออีกแล้วของนางและเขา

       “เซี่ยกุ้ยเฟย...รับราชโองการ...”

       เสียงแหลมสูงของขันทีดังแทรกความเงียบสงัดของสวนหน้าตำหนักจี้เห่อ เซี่ยเยว่หลันชะงักนางละสายตาจากภาพตรงหน้า มือที่กำลังแตะลำต้นเหมยค่อยๆ ลดลงช้าๆ ลมหนาวพัดผ่านใบหน้าที่ขาวเนียนจนนางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย แต่เวลานี้เพียงแค่ได้ยินคำว่า ราชโองการ หัวใจที่พยายามแข็งขึ้นมาตลอดทั้งเช้ากลับสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่

       ราชโองการ...จากฮ่องเต้งั้นหรือ

       ดวงตาคู่งามหันไปทางประตูตำหนักโดยไม่รู้ตัว ความหวังบางอย่างผุดขึ้นมาอย่างน่าสมเพช หรือเมื่อคืนหลังจากกลับไปแล้ว หลี่จิ้งเหยียนจะตรวจสอบเรื่องกำไลทั้งหมดแล้วและเขาก็พบความจริงที่ว่านางไม่ได้ทำ เซี่ยเยว่หลันเผยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ด้วยความหวังที่เหลืออยู่ บางที...เขาอาจรู้สึกผิดที่ลงมือตบนางโดยไม่ฟังคำอธิบาย

       เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปากแน่นพลางรีบก้าวเท้าไปที่หน้าตำหนักจี้เห่อ ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งบอกตนเองว่าจะไม่ฝากหัวใจไว้กับคำพูดของเขาอีก แต่เพียงมีสิ่งหนึ่งส่งมาจากตำหนักเฉียนชิง หัวใจดวงนี้กลับทรยศนางเสียแล้ว

       ช่างน่าขันนัก...ที่นางยังคงหวังว่าหลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...นางก็ยังกล้าหวังอยู่ได้

       “เหนียงเหนียง!” ชิงหลัวที่เพิ่งออกไปไม่นานรีบย้อนกลับเข้ามาเพื่อมารับเซี่ยกุ้ยเฟยไปที่หน้าตำหนัก

       “ขันทีจากตำหนักเฉียนชิงมาถึงหน้าตำหนักแล้วเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลงพลางเดินรุดไปยังหน้าตำหนัก

       “รีบไปเปิดประตู”

       “เพคะ”

        ประตูใหญ่ของตำหนักจี้เห่อค่อยๆ ถูกเปิดออก ลมหนาวจากด้านนอกพัดเข้ามาพร้อมด้วยขบวนขันทีหลวงหลายคน บุรุษวัยกลางคนผู้เดินนำหน้าถือม้วนราชโองการสีทองไว้ด้วยสองมือ ด้านหลังมีขันทีอีกสี่คนติดตามมาอย่างเป็นระเบียบ เมื่อเห็นเซี่ยเยว่หลันยืนอยู่กลางสวน ขันทีผู้นั้นหยุดฝีเท้า สายตาเหลือบผ่านรอยแดงบนแก้มนางเพียงชั่วครู่ ก่อนรีบก้มลง

       “ถวายพระพรเซี่ยกุ้ยเฟย” เซี่ยเยว่หลันจำเขาได้ เขาคือ เกากงกง ขันทีคนสนิทที่รับใช้หลี่จิ้งเหยียนมาตั้งแต่สมัยยังเป็นองค์ชาย เมื่อก่อนทุกครั้งที่หลี่จิ้งเหยียนมีของพระราชทานมายังตำหนักจี้เห่อ ก็มักเป็นเกากงกงผู้นี้ที่นำมาผ้าไหมจากเจียงหนาน ไข่มุกราตรีจากแดนใต้ หยกขาวจากซีเป่ย ผลลิ้นจี่ที่ส่งม้าด่วนหลายร้อยลี้เพียงเพราะนางเคยบ่นว่าอยากกิน

        ทุกครั้งที่เขามาถึง...เซี่ยเยว่หลันมักเผลอยิ้มก่อนเสียด้วยซ้ำ เพราะรู้ว่าสิ่งที่ตามหลังชายผู้นี้มักเป็นความใส่ใจจากคนที่นางรัก แต่วันนี้...ในมือของเขามีเพียงราชโองการและใบหน้าที่ปกปิดความรู้สึไว้ไม่มิด

        “ฝ่าบาทมีพระบัญชา” ความหวังที่เพิ่งเกิดขึ้นสั่นไหว เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้นหิน หิมะที่ยังละลายไม่หมดซึมผ่านอาภรณ์บริเวณหัวเข่า ความเย็นแล่นเข้ากระดูกแทบจะในทันที ชิงหลัวและคนทั้งตำหนักคุกเข่าตาม

        “หม่อมฉันเซี่ยเยว่หลัน รับราชโองการเพคะ” เกากงกงคลี่ม้วนผ้าไหมสีทองออก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสวนที่เงียบสงัด

        “ด้วยเซี่ยกุ้ยเฟยมีหน้าที่กำกับดูแลกิจการฝ่ายใน สมควรประพฤติตนเป็นแบบอย่างแก่สนมทั้งปวง ทว่าการส่งมอบเครื่องประดับแก่ซูไฉเหรินในครั้งนี้เกิดความผิดพลาด เป็นเหตุให้ซูไฉเหรินได้รับบาดเจ็บ แม้ยังมิอาจสรุปได้ว่าเป็นเจตนาของผู้ใด...” เซี่ยเยว่หลันชะงักกับคำว่า แม้ยังมิอาจสรุปได้ว่าเป็นเจตนาของผู้ใด ถ้อยคำเพียงเท่านั้นทำให้หัวใจนางเต้นแรงขึ้น เขายังไม่ได้ตัดสินว่านางผิดหรือแต่ประโยคถัดมากลับบดขยี้ความหวังนั้นลงอย่างรวดเร็ว