ตอนที่11 ทำดีต้องไม่หวาดกลัวสิ่งใด

หนิงอันมาถึงบ้านก็ยามใกล้ค่ำ วันนี้นางได้ซื้อรถม้ามาสองคันและซื้อข้าวของเครื่องใช้มาเต็มรถเกวียน นางซื้อเสื้อผ้ามาหลายชุด นางให้ฮุ่ยอิงเลือกได้ตามใจชอบ หนิงอันเลือกเสื้อผ้ามาให้ฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ยคนละสามชุดเพื่อให้พวกเขาใส่ไปก่อน แล้วค่อยให้พวกเขาไปเลือกที่อยากได้คราวหลัง ส่วนนางเลือกมาทั้งหมดเจ็ดชุด และเลือกให้พี่สาวนางอีกเจ็ดชุด 

ฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ยตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นพวกนางกลับมาพร้อมข้าวของมากมายอีกทั้งมีรถม้าอีกสองคัน หนิงฮวารีบวิ่งออกมาช่วยขนของเข้าบ้านด้วยสีหน้าเบิกบานอย่างมีความสุข นางไม่คาดคิดว่าตายไปแล้วจะได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แถมมีบิดาที่เป็นเทพมังกรดำและน้องสาวที่มาจากอีกยุค ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสอีกครั้ง ข้าสัญญาว่าจะใช้ชีวิตให้ดีและทำความดีช่วยเหลือผู้คนให้มาก ๆ

หลังจากรับอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อย หนิงอันก็บอกทุกคนให้มานั่งล้อมวงเพื่อพูดคุยสนทนาเพราะนางอยากบอกถึงแผนการในวันข้างหน้าว่านางคิดจะทำอะไรบ้าง 

“พ่อบุญธรรมเรื่องช่างก่อสร้างว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

“จางมู่ซวนพาข้าไปคุยกับช่างเรียบร้อยแล้ว ข้าบอกช่างว่าให้มาคุยกันที่นี่พรุ่งนี้ซึ่งเขาก็ไม่มีปัญหาอะไร”

“แล้วการซื้อที่ดินละเจ้าคะ?”

“ทางการจะนำโฉนดที่ดินมาที่นี่พรุ่งนี้เช่นกัน เพราะเขาอยากรู้ว่าเจ้าต้องการซื้อมากน้อยเพียงใด เจ้าหน้าที่จึงต้องมาดูด้วยตัวเอง” หนิงอันพยักหน้ารับรู้

“แล้วเจ้าละขายสมุนไพรเป็นอย่างไรบ้างคงจะรวยเลยสินะ” เขาเอ่ยเย้านางขึ้นมา

“แน่นอนเจ้าค่ะ” กล่าวจบหนิงอันก็หยิบเอาตั๋วเงินออกมา

 “อันนี้ข้าให้พ่อบุญธรรม5พันตำลึง อันนี้ของท่านแม่5พันตำลึง ส่วนนี่ของฮุ่ยอิง2พันตำลึง และสุดท้ายของพี่หนิงฮวา2พันตำลึง ทุกคนห้ามปฏิเสธแล้วฟังข้าเจ้าค่ะ ทุกคนต้องมีเงินไว้ใช้ส่วนตัว ส่วนเงินทำบ้าน เงินซื้อที่ดินอยู่กับข้าทั้งหมด ทุกคนไม่ต้องกังวลข้ามีเพียงพออย่างแน่นอน ต่อไปพวกเราก็จะได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขกันแล้วเจ้าค่ะ”

“หนิงอันขอบใจเจ้ามาก มาให้แม่กอดเจ้าหน่อย” ฮุ่ยเหม่ยดึงหนิงอันไปกอดเอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกตื้นตันใจและแสนจะภาคภูมิใจในตัวนาง

“ท่านพ่อนั่งเงียบเลยคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

“ข้ากำลังคิดถึงเรื่ององค์ชายและพระสนม”

“ทำไมหรือเจ้าคะ?” ต้าหลงถอนใจออกมา

“ข้าเห็นเจ้าวางแผนการใช้ชีวิตให้มีความสุข แต่ข้าว่าเจ้าควรจะต้องเตรียมตัวและเตรียมใจไว้บ้าง ยุ่งเกี่ยวกับคนของราชวงศ์เจ้าต้องเดือดร้อนแน่”

“เหตุใดท่านพ่อถึงคิดเช่นนั้นละเจ้าคะ?”

“ลูกรักเจ้าฟังพ่อนะ พ่ออยู่มาหลายพันปีเห็นผู้คนมามากมาย ไม่ว่าจะคนธรรมดาหรือแม้แต่เทพเซียน ทุกคนต่างมีความโลภ โกรธ หลง ด้วยกันทุกคน ดูอย่างพ่อสิบ้าสะสมสมบัติจนไม่สนใจลูกเมีย ทุกคนมีข้อเสียด้วยกันทั้งนั้น อยู่ที่ว่าจะน้อยจะมากเพียงใด"

“ในกรณีของราชวงศ์มักจะเป็นเรื่องแก่งแย่งอำนาจเพื่อให้ได้มาซึ่งบัลลังก์ หากฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับโอรสองค์ใดองค์หนึ่งเป็นพิเศษ แน่น่อนว่าองค์ชายที่เหลือจะไม่พอใจ และต้องหาทางกำจัดเขาทันที องค์ชายห้าถูกพิษจนขาพิการเดินไม่ได้ พระสนมยังมาถูกวางยาพิษอีก หากเจ้าช่วยพวกเขาก็เท่ากับตั้งตนเป็นศัตรูกับฝ่ายที่ไม่ชอบองค์ชายห้า”

“แต่ข้ารับเงินเขามาแล้วนะเจ้าคะ?” หนิงอันมีสีหน้าลำบากใจ จะเอาอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

“ข้าเอาไปคืนเขาดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ที่ข้าพูดไม่ได้หมายถึงให้เจ้าเอาเงินไปคืนเขา เพราะในเมื่อได้ยื่นมือไปช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด แต่ว่าหลังจากเจ้าช่วยแล้ว หากมีปัญหาตามมา เจ้าพร้อมจะรับมือกับมันหรือไม่? เป็นคนดีนะมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะลูกรัก”

หนิงอันถอนใจออกมา ในตอนนั้นก็คิดเพียงแค่จะหาเงินและการช่วยเหลือคนเพื่อทำให้นางมีพลังเพิ่มขึ้น นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่ถามว่าหากนางรู้เช่นนี้แล้ว นางยังอยากจะช่วยเขาอยู่หรือไม่? นางก็คงต้องตอบว่า ก็ต้องช่วยอยู่ดีเพราะในเมื่อมีความสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ นางจะนิ่งดูดายไม่สนใจได้อย่างไร 

ขนาดตอนที่นางลำบาก นางเองก็ยังนึกอยากให้มีใครสักคนมาช่วยให้รอดพ้นกับปัญหา เขาเองก็คงคิดแบบนั้นเช่นเดียวกันและยิ่งขาทั้งสองข้างเดินไม่ได้ เขาต้องเจ็บปวดและต้องทุกข์ทนมากเพียงใด เอาเถอะหนิงอันเรามันเลือดนักสู้ เคยตายไปแล้วไม่รู้กี่ชาติ ชาตินี้มีตัวช่วยมากมาย เจ้าจะต้องไปหวาดกลัวสิ่งใด อย่างน้อยหากต้องตายเพราะช่วยเหลือคน มันก็น่าภูมิใจอยู่ไม่น้อยเลยนะ

“ท่านพ่อข้าตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะข้าพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น หากเราหวาดกลัวที่จะช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนเราก็จะเป็นคนไร้ค่าผู้หนึ่ง สวรรค์ประทานความสามารถให้ข้าถึงเพียงนี้ ข้าต้องใช้ให้มันมีประโยชน์อย่างสูงสุด และเพื่อตอบแทนที่สวรรค์มอบชีวิตให้พี่หนิงฮวาและข้า” 

“อีกอย่างข้าต้องทำให้ผู้คนเห็นว่าคนที่เกิดมาในวันสุริยคราส ไม่ใช่ตัวหายนะหรือตัวอัปมงคลแต่อย่างใดเจ้าค่ะ”

“ดี! สายเลือดมังกรทำดีย่อมต้องไม่หวาดกลัวสิ่งใด พ่อจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่ เอาละนี่เป็นมุกมังกรเจ้าสองคนมารับไป เมื่อเจ้ากลืนกินมันเข้าไปจะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งและมีพลังอย่างมหาศาล ส่วนเจ้าหนิงฮวามารับกำไลมิติไปด้วย เจ้าสองคนเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน ข้าเชื่อว่าพลังและความสามารถของพวกเจ้าจะเชื่อมถึงกันได้”

หนิงฮวารับกำไลมาสวมใส่ก่อนจะหยิบมุกมังกรมาใส่ปากแล้วกลืนลงไป หนิงอันก็ทำไม่ต่างกันกับนาง จากนั้นแสงสีทองเปล่งประกายก็ปรากฏขึ้นที่ท้องของพวกนางก่อนจะเลือนหายไป 

“ท่านพ่อบุญธรรม ท่านแม่ ฮุ่ยอิงก็มีกำไลมิติหากว่าท่านต้องการเก็บของสำคัญ สามารถเก็บไว้ที่นางได้นะเจ้าคะ” หนิงอันหันไปบอกกับเหม่ยอิงกับฮุ่ยหมิ่น

 “นางก็มีของวิเศษกับเขาด้วยหรือ” ฮุ่ยเหม่ยเอ่ยด้วยสีหน้าดีใจ คาดไม่ถึงว่าบุตรสาวของนางจะได้กับเขาด้วย

“ท่านพ่อท่านทนนอนกับพื้นไปก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปนำที่นอนมาปูให้ ข้ารู้ว่าท่านสามารถเนรมิตให้มีเตียงหรืออะไรก็ได้ แต่ว่าหากท่านจะเป็นคนธรรมดา ก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป เพื่อเรียนรู้รสชาติของชีวิตเจ้าค่ะ”

“ได้”

ต้าหลงไม่ใช้คนเรื่องมากเขานอนที่ไหนก็นอนได้ สิ่งสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือเขาได้พบเจอบุตรสาวทั้งสองคน ต่อจากนี้ไปเขาจะดูแลและปกป้องพวกนางอย่างดี เพื่อชดเชยกับความผิดที่เขาเคยทำไว้เมื่อหลายพันปีก่อน

วังเหมันต์ เรือนหมอหลวง

 ชายชุดดำสามคนอำพรางใบหน้าใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เป้าหมายของพวกเขาคือสมุนไพรหายากที่ทางวังเหมันต์รับซื้อในวันนี้ ทหารองครักษ์ห้าคนถูกลูกดอกยาสลบนอนแน่นิ่ง พวกเขาจึงรีบตรงเขาไปค้นหาสมุนไพรอย่างเร่งรีบ 

“พี่ใหญ่ดูเหมือนจะไม่อยู่ที่นี่”

“มันน่าเจ็บใจนัก! ไม่คิดว่าพวกเขาจะฉลาดรีบเก็บซ่อนสมุนไพรเอาไว้อย่างมิดชิด”

“มันก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะทำอย่างนั้น เพราะสมุนไพรล้ำค่าถึงเพียงนี้พวกเขาก็ต้องเก็บซ่อนให้ดี”

“เอาอย่างไรต่อดี?”

“กลับกันก่อน” จากนั้นชายชุดดำสามคนก็กระโดดหายไปกับความมืดอย่างรวดเร็ว ลี่หยางที่ยืนแอบดูอยู่มุมหนึ่งแสยะยิ้มออกมา เจ้าพวกโง่ใครจะบ้าเก็บของล้ำค่าให้โจรอย่างพวกเจ้ามาขโมยกันได้ง่าย ๆ 

ทางด้านร้านขายยาและสมุนไพร ยามนี้ต่างพากันตื่นเต้นและอิจฉาเป็นอย่างมาก เมื่อมีคนมาแจ้งข่าวว่ามีคนนำสมุนไพรหายากไปขายให้กับวังเหมันต์ ซึ่งรายชื่อของสมุนไพรที่คนมาแจ้งข่าวมานั้นเป็นสมุนไพรที่หายากจริง ๆ ซึ่งพวกเขาฟังแล้วก็ได้แต่อิจฉา

เหตุใดเด็กคนนั้นถึงรู้เรื่องสมุนไพร แล้วนางไปพบสมุนไพรหายากนั้นได้อย่างไร แล้วเหตุใดนางถึงนำไปขายให้วังเหมันต์แทนที่จะมาขายให้ร้านขายสมุนไพร คำถามมากมายผุดขึ้นมากับร้านขายยาและสมุนไพร พวกเขานึกเสียดายผลกำไรที่จะได้รับ หากนางนำมาขายให้พวกเขาและเขานำไปขายต่อคงจะได้กำไรไม่น้อย เพราะสมุนไพรหายากไม่มีใครกล้าปฎิเสธ ราคาไหนคนก็ยอมจ่ายเพราะอยากได้ไปครอบครอง

ทางด้านจวนนายอำเภอประจำเมืองตงซิ่ว ชุนลี่ถังนั่งรอฟังข่าวจากคนที่เขาส่งไปที่วังเหมันต์ เพื่อให้ไปขโมยสมุนไพรล้ำค่าที่ทางวังเหมันต์รับซื้อมาในวันนี้ องค์รัชทายาทบอกเขาให้คอยจับตาดูวังเหมันต์ และให้เขาทำทุกวิถีทางไม่ให้หมอหลวงคิดสูตรยารักษาขาขององค์ชายห้าได้สำเร็จ 

พอเขาทราบข่าวว่าทางวังเหมันต์รับซื้อสมุนไพรหายากในวันนี้ เขาจึงรีบส่งคนไปขโมยในทันที หนึ่งก็เพื่อยับยั้งการรักษาองค์ชายห้า สองเขาต้องการครอบครองสมุนไพรหายากเอาไว้เอง หากเขาส่งสมุนไพรไปขายยังเมืองหลวงเขาจะทำเงินได้อย่างมากมาย

ทางด้านฮองเฮายามนี้ภายในใจเริ่มวิตกกังวลจนนั่งแทบไม่ติด วังเหมันต์รับซื้อสมุนไพรหายากมาหลายชนิด พวกเขาต้องพยายามคิดค้นสูตรยา เพื่อรักษาขาขององค์ชายห้าเป็นแน่ ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนพบสมุนไพรที่แทบจะหายสาบสูญไปแล้ว อย่างเช่นหญ้าเรียกวิญญาณหรือแม้แต่โสมคนพันปี หวังว่าคนของนางจะรีบจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว