ตอนที่20 แฝดนรกเป็นเพียงเด็กสาววัยเยาว์

เช้าวันต่อมาเมื่อแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณกระทบยังขอบฟ้า เสียงนกเสียงกาเริ่มขับขานเป็นสัญญาณว่าวันใหม่ได้มาเยือนอีกครั้ง ชาวบ้านหมู่บ้านเฉินอันที่เมื่อวานกลับมาบ้านพร้อมไข่ทองคำคนละลูกสองลูก พอมาวันนี้พวกเขาก็รีบตื่นนอนกันแต่เช้า บางคนแทบไม่ได้นอนเพราะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ บางคนกังวลว่าหากนอนแล้วอาจจะตื่นสาย แล้วไปไม่ทันคนอื่นจึงไม่กล้านอน สภาพเช้านี้ของทุกคนจึงอิดโรยเหมือนไม่ได้นอนกันแทบทุกคน

หนิงอันและหนิงฮวาลุกขึ้นมาต้มโจ๊กหม้อใหญ่ไว้รอพวกเขา เพราะคาดเดาว่าพวกเขาคงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับอย่างแน่นอน อีกทั้งหนิงอันและหนิงฮวายังช่วยส่งพลังไปที่หม้อต้มโจ๊ก เพื่อให้ทุกคนได้กินแล้วมีพลังในการทำงาน

  หนิงอันสอบถามบิดาเรื่องไข่ทองคำว่า เขาเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นใช่หรือไม่ แต่เขาก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนทำ หนิงอันจึงครุ่นคิดหากว่าเขาไม่ได้ทำก็อาจจะเป็นสวรรค์ที่ประทานโชคมาให้ทุกคน

เมื่อทุกคนมาถึงก็รับรู้ถึงกลิ่นหอมของอาหาร ที่ลอยคลุ้งอยู่ในชั้นบรรยากาศ ทุกคนหลับตาพร้อมสูดกลิ่นเข้าไปอย่างลืมตัว กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวมันทำให้พวกเขารู้สึกหิวขึ้นมาทันที โครกคราก! เสียงท้องของพวกเขาร้องดังขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ยืนต่อแถวเลยเจ้าค่ะโจ๊กเสร็จแล้ว วันนี้ปาท่องโก๋ทอดด้วยเจ้าค่ะ”

หนิงอันเป็นคนตักโจ๊กหนิงฮวาหยิบปาท่องโก๋ทอดให้คนละสองชิ้น ทุกคนเดินมารับอาหารด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขอย่างไม่อาจปิดบัง ไม่อยากเชื่อว่าพวกนางจะทำอาหารเช้าไว้รอ นายจ้างแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว ต่อไปพวกเขาต้องให้ความเคารพต่อพวกนางให้มาก ๆ

เมื่อทุกคนกินกันจนอิ่มแล้วก็พากันเดินมาที่หนิงอันและหนิงฮวา ก่อนทุกคนจะโค้งขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนายหญิงทั้งสอง” หนิงอันและหนิงฮวาหันไปมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพราะเดาว่าพวกเขาคงตัดสินใจที่จะเรียกเช่นนี้เพื่อเป็นการให้เกียรติพวกนาง

“พร้อมหรือยังเจ้าคะ”

“พร้อมขอรับ”

วันนี้หนิงอันบอกให้ทุกคนขุดแบบเรียงหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ นางเองก็ช่วยขุดด้วยเช่นกัน ทุกคนมีสีหน้ามุ่งมั่นตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยม เพราะคาดวังว่าจะได้พบกับไข่ทองคำอย่างเช่นเมื่อวาน แต่ว่าพอเวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปก็ยังไม่มีอะไรเกิด ทุกคนหันมามองหน้ากันอย่างผิดหวังและแปลกใจ หรือว่าจะไม่มีแล้ว!

“ข้าเจอแล้วเจ้าค่ะแต่ว่าไม่ใช่ทองคำแต่เป็นไข่สีเงิน” หนิงอันหยิบไข่ออกมาจากดินแล้วใช้มือปัดดินออกไป ทุกคนรีบเข้ามามุงดูด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรีบกลับไปขุดดินอย่างฮึกเหิมอีกครั้ง เมื่อวานเป็นทองวันนี้เป็นเงินสินะไม่เป็นไรอย่างน้อยมันก็มีค่าเหมือนกัน 

“ข้าเจอแล้วเป็นไข่เงินอะวันนี้ ข้าว่าเมื่อวานเป็นทองวันนี้คงเป็นเงิน เร็วเข้าพวกเรารีบทำเวลาเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน” ทุกคนได้ฟังกำลังใจก็เริ่มมาจึงรีบขุดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะความหวังกลับมาอีกครั้ง

“ท่านลุงจางท่านก็พาทุกคนขุดเลยนะเจ้าคะ ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระต้องทำเจ้าค่ะ”หนิงอันรีบเอ่ยบอกจางมู่ซวน

“ได้ ๆ เดี๋ยวทางนี้ข้าดูแลให้เอง”

หนิงอันที่ขอตัวกลับมาเพราะนางต้องการกลับมาออกแบบสวนดอกไม้ที่นางเคยเห็นในยุคปัจจุบัน เพราะนางต้องการสร้างมันขึ้นมาที่นี่ นางจะทำที่พักให้กับนักท่องเที่ยวคล้าย ๆ กับบังกะโล ให้นักท่องเที่ยวมีที่พักท่ามกลางสวนดอกไม้ มีอาหารให้บริการในจุดที่ขายอาหารและมีรถม้ารับส่งถึงที่พัก ให้ลูกค้ารู้สึกถึงความพิเศษเมื่อได้มาพักผ่อนหย่อนใจที่นี่

แต่ว่าพอนางนั่งวาดไปได้ไม่นาน จางมู่ซวนก็เดินมาหานางที่กระโจมด้วยสีหน้าลำบากใจ หนิงอันเงยหน้าจากแผ่นกระดาษตรงหน้าอย่างแปลกใจ

“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“เอ่อ…คือว่า…หนิงอันเจ้าช่วยกลับไปอยู่ตรงที่พวกเขาขุดพลิกหน้าดินได้หรือไม่?” จางมู่ซวนที่เป็นตัวแทนหมู่บ้านมาเอ่ยขอร้องหนิงอัน เพราะหลังจากนางที่จากมาพวกเขาก็ขุดไม่พบเจออะไรเลย จนมีชาวบ้านผู้หนึ่งบอกว่าต้องเป็นเพราะบารมีของหนิงอันแน่ ที่บันดาลให้มีทรัพย์สมบัติ 

พอชายผู้นั้นพูดออกมาเช่นนั้นชาวบ้านหลายคนก็เริ่มเห็นด้วย จึงไหว้วานให้จางมู่ซวนที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน มาลองขอร้องหนิงอันให้ไปอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง หนิงอันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่ก็พยักหน้ารับแต่โดยดี

เมื่อนางเดินมาพร้อมกับจางมู่ซวน ชาวบ้านที่หันมาเห็นก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นก็หันกลับไปขุดดินต่ออย่างทะมัดทะแมงและกระฉับกระเฉง หนิงอันหันมามองจางมู่ซวนด้วยสายตามีคำถาม เพราะทุกอย่างก็ดูปกติดีแล้วจะให้นางมาทำไม

“เจอแล้ว!”

“ข้าก็เจอ!”

“ข้าก็เจอด้วยเจ้าค่ะ” ฮุ่ยอิงเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น หนิงอันยกยิ้มดีใจกับพวกเขาที่โชคดี นางจึงเตรียมจะหมุนตัวเดินกลับไปที่กระโจม แต่ว่าชาวบ้านกลับวิ่งมาคุกเข่าตรงหน้าหนิงอันเสียก่อน แล้วมองนางด้วยสายตาแห่งความหวังและเทิดทูนอย่างไม่ปิดบัง

“นายหญิงหากว่าท่านกลับไปพวกข้าจะขุดไม่พบอะไรแน่ พวกข้าได้พิสูจน์แล้วว่าท่านคือตัวนำโชคจริง ๆ ขอรับ ขอร้องละนายหญิงท่านมานั่งดูพวกข้าขุดดินด้วยเถิดขอรับ”

“ข้อร้องละนายหญิง” ชาวบ้านทุกคนรีบเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียง 

“ได้ ๆ เดี๋ยวข้ากลับไปเอาของก่อน”

หนิงอันกลับไปเอาร่ม กระดาษ และดินสอแล้วมานั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ นางปูผ้าลงกับพื้นแล้วนั่งลงเตรียมวาดแบบสวนดอกไม้ในความฝันของนาง หนิงฮวารีบกลับไปหยิบขนมและน้ำดื่มเข้ามานั่งด้วย โดยมีฮุ่ยอิงตามเข้ามานั่งด้วยเช่นกัน

“หนิงอันคราวนี้ชาวบ้านเลิกมองเจ้าเป็นตัวอัปมงคลแล้วละ”

“ใช่เจ้ากลายเป็นดาวนำโชคของทุกคนไปแล้ว” หนิงฮวาและฮุ่ยอิงขยับเข้ามาแล้วจับมือหนิงอันไปกุมไว้ด้วยความดีใจ หนิงอันระบายยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย นางมองออกไปยังคนงานที่พากันขุดพลิกหน้าดินกันอย่างขะมักเขม้น เสียงร้องเฮดังไม่ขาดสายนางเห็นแล้วก็มีความสุขกับพวกเขาไปด้วย หนิงอันยกมือขึ้นมาพนมก่อนจะเอ่ยขึ้นในใจ

  “ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาข้าสองคนพี่น้อง ข้าสัญญาว่าในชาตินี้ข้าจะใช้ความรู้ความสามารถช่วยเหลือผู้คนอย่างสุดความสามารถ”

พอนางเอ่ยจบดอกไม้เล็ก ๆ สีขาวและสีชมพูก็ร่วงลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย คล้ายดั่งหิมะตกลงมาก็ไม่ปาน ชาวบ้านที่กำลังขุดดินพากันปรบมือด้วยความดีใจ เพราะยามนี้พวกเขาเชื่อว่าหนิงอันเป็นเทพเซียนมาจุติ หนิงฮวาและฮุ่ยอิงตรงเข้าไปสวมกอดหนิงอันด้วยความปลื้มปิติยินดี

เมืองหลวงแคว้นต่วน

ณ วังหลวงตำหนักองค์รัชทายาทอู๋ชิงเทียน ยามนี้องค์ไท่จื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากเขาได้รับข่าวรายงานจากนายอำเภอชุนลี่ถังว่า จ้าวลัทธิขอไปสังหารองค์ชายห้าด้วยตนเอง แต่ไม่สำเร็จเพราะองค์ชายห้ามีแฝดนรกคอยคุ้มครองอยู่ นายอำเภอชุ่นลี่ถังบอกว่ากำลังตามสืบว่าแฝดนรกเป็นใคร และเมื่อรู้ความจริงจะรีบส่งข่าวมาทันที แต่ว่าภายในใจของเขาตอนนี้คงรอไม่ไหว คงต้องส่งคนไปสืบข่าวด้วยตนเอง

“หานไจ๋เจ้าไปเมืองตงซิ่วไปสืบดูให้กระจ่างว่าแฝดนรกนั่นเป็นใคร หากมีโอกาสก็ลงมือจัดการได้เลย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ไท่จื่อ ชื่อเสียงในด้านวรยุทธของจ้าวลัทธิเป็นที่เลื่องลือ แต่กลับไม่สามารถเอาชนะคนขององค์ชายห้าได้ แฝดนรกผู้นี้ฝีมือคงไม่ธรรมดา หากว่าพวกเราผลีผลามลงมืออาจเสียกำลังคนโดยใช่เหตุพ่ะย่ะค่ะ” หลิงกงกงขันทีคนสนิทของไท่จื่อรีบเอ่ยแนะขึ้นมา เพราะกลัวว่ารีบร้อนเกินไปจะเสียการใหญ่

ไท่จื่อครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับหลิวกงกง รีบร้อนเกินไปใช่ว่าจะเป็นผลดีให้หานไจ๋ไปสืบข่าวให้แน่ชัดว่าแฝดนรกเป็นใคร จากนั้นค่อยวางแผนจัดการก็ยังไม่สาย แต่แล้วองครักษ์ลับก็รีบเข้ามารายงาน เพราะเพิ่งได้ข้อความฉบับใหม่จากนายอำเภอชุนลี่ถัง

“มีข้อความส่งมาจากนายอำเภอพ่ะย่ะค่ะ” หลิวกงกงรีบเดินไปหยิบจดหมายจากมือขององครักษ์ลับ แล้วนำมาถวายให้กับไท่จื่อ เขารีบรับมาเปิดอ่านอย่างร้อนใจ แต่ว่าพออ่านจบคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

“แฝดนรกเป็นเพียงดรุณีน้อยวัยเยาว์และเป็นบุตรสาวชาวบ้านนามว่า หนิงอันและหนิงฮวา นี่มันเรื่องบ้าบัดซบอะไรกัน! ข้าไม่เชื่อ หานไจ๋เจ้ารีบไปสืบข่าวให้ละเอียดเดี๋ยวนี้ ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลิวกงกงรับกระดาษมาอ่านเพื่อทบทวนอีกครั้ง ก่อนจะครุ่นคิดว่าข่าวนี้มีความเป็นจริงมากน้อยเพียงใด แฝดนรกเป็นเพียงเด็กสาววัยเยาว์ นายอำเภอชุนลี่ถังคงไม่แจ้งข่าวเท็จเป็นแน่ แต่หากว่าพวกนางมีฝีมือในวัยเพียงเท่านี้ก็นับว่าไม่ธรรมดา ขนาดจ้าวลัทธิยังไม่สามารถเอาชนะได้ เรื่องนี้เขาคงต้องวางแผนให้รอบคอบ

ในเมื่อเขาลงทุนปลอมตัวมาเป็นขันที เพื่อดูแลองค์ไท่จื่อตั้งแต่เล็ก ๆ เขาผู้เป็นบิดาแท้ ๆ ของเขา ต้องยอมอดทนกล้ำกลืนสวมชุดขันที เพื่อให้ได้อยู่ข้างกายบุตรชายและเพื่อปกปิดความจริงที่เขาได้วางแผนกับฮองเฮา

ฮ่องเต้อู๋หมิงหยวนมีสนมมากมาย เพราะเหล่าขุนนางเสนอบุตรสาวของตนให้เข้ามาเป็นสนมเพื่อถวายตัว ฮ่องเต้แม้จะไม่ชอบใจนักแต่เพื่อความมั่นคงของบัลลังก์ เขาจำต้องรับสนมเข้ามาคนแล้วคนเล่า ยิ่งสนมเยอะก็ยิ่งไม่มีเวลาให้กับฮองเฮาที่ต้องการมีโอรสให้เร็วที่สุด เพราะหากมีโอรสตำแหน่งของนางก็จะยิ่งมั่นคงยิ่งขึ้น

เพราะต้องการมีโอรสดังนั้นแผนการชั่วช้าของฮองเฮาจึงเกิดขึ้น นางได้ให้หลิวป๋อเหวินเข้ามาเป็นขันทีในวัง โดยมีฮองเฮารู้เห็นกับหัวหน้าขันทีที่เห็นแก่เงิน จนยอมปิดหูปิดตาให้เขาเข้ามาเป็นขันทีข้างกายฮองเฮา โดยที่เขาไม่ได้ผ่านการตรวจร่างกายแต่อย่างใด

เมื่อฮ่องเต้เสด็จมาค้างคืนกับฮองเฮา หลังจากทรงเสด็จกลับ ขันทีหลิวก็จะต้องรีบมีอะไรกับฮองเฮาต่อทันที เพื่อให้แน่ใจว่านางต้องตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ

หลังจากให้กำเนิดโอรส ฮองเฮาก็ให้ขันทีหลิวย้ายมาดูแลองค์ไท่จื่ออย่างเต็มตัว และยังเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นหลิวกงกง จากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ดูแลอบรมสั่งสอนไท่จื่อ เพื่อให้เขาพร้อมที่ก้าวขึ้นบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง

หลิวกงกงพอใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ในคราบขันทีเพื่อที่จะได้ดูแลบุตรชายของตนอย่างใกล้ชิด ทุกอย่างดำเนินไปตามที่เขาและฮองเฮาอยากให้เป็น แต่แล้วก็ต้องมาสะดุดเพราะ ดันมามีองค์ชายห้าผู้มีความสามารถโดดเด่น จนกลายมาเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ จนเขาและฮองเฮาต้องรีบลงมือไม่ให้เขาเดินได้อีกต่อไป