ตอนที่18 ต้องเป็นผีที่ไปสิงธนู

หนิงอันเดินกลับมาที่กระโจมที่ทำขึ้นมาเพื่อให้เด็ก ๆ ได้อยู่ ยามนี้มีเด็กสาวรวมแล้วสามสิบคน พวกนางกำลังนั่งหัดเขียนอักษร หากให้เดาคงเป็นบิดาของนางที่สอนให้พวกนางหัดเขียนเป็นแน่ แบบนี้ก็ดีเติบโตไปจะได้อ่านออกเขียนได้ พอคิดมาถึงตรงนี้หนิงอันก็คิดว่าทุกหมู่บ้านควรมีโรงเรียนประจำหมู่บ้าน เพื่อให้เด็ก ๆ ทุกคนได้เรียนหนังสือ นางต้องปรึกษาเรื่องนี้กับองค์ชายห้า เพราะการศึกษาเป็นเรื่องสำคัญมาก 

ยุคนี้จะเน้นให้เด็กผู้ชายได้เรียนหนังสือมากกว่าเด็กผู้หญิง แต่นางคิดว่าทุกคนควรมีสิทธิ์ได้เรียนหนังสือเท่าเทียมกัน นางจะทำให้ทุกหมู่บ้านมีการศึกษาที่ดี เพื่อลดการเหลื่อมล้ำของชนชั้น ทุกครอบครัวมีรายได้อยู่ดีกินดี นางจะทำให้เมืองตงซิ่วเจริญรุ่งเรืองและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ใคร ๆ ก็อยากมาเที่ยวชม

ยามนี้องค์ชายห้าขาหายดีแล้ว เมื่อเขาก้าวเข้ามาดูแลเมืองตงซิ่วอย่างจริงจังและมีนางคอยให้คำแนะนำ นางเชื่อว่าทุกอย่างต้องไปได้ดีอย่างแน่นอน

หนิงอันเดินมาทรุดนั่งข้างหนิงฮวา ที่กำลังช่วยหัดให้เด็กน้อยเขียนตัวอักษร ส่วนบิดานั่งจิบชาอย่างผ่อนคลาย

“เมื่อกี้มีคนอยากมาลองดีเจ้าค่ะคงอยากทดสอบข้า พี่หญิงตอนนี้เรามีศัตรูเพิ่มมาอีกแล้วท่านกลัวหรือไม่?”

“เจ้าไม่กลัวข้าก็ไม่กลัว”หนิงฮวาตอบออกมาอย่างมั่นใจ

“หมายความว่าอย่างไรมีศัตรูเพิ่ม?” ต้าหลงได้ฟังก็นึกสงสัยขึ้นมา เพราะจากที่ฟังพวกนางเล่าก็น่าจะมีเพียงศัตรูที่มาสังหารองค์ชายห้าไม่ใช่หรือ?

“ท่านพ่อข้าลืมเล่าให้ท่านฟังเสนาหนิงเฉิง เขาได้ส่งคนมาจัดการข้าเจ้าค่ะ”ต้าหลงพอเขาได้ฟังความโกรธก็ปะทุขึ้นมาทันที

“เจ้าคนชั่ว! สารเลว! พ่อจะไปจัดการเขาเดี๋ยวนี้”

“ท่านพ่อข้ามีแผนที่ดีกว่านั้นเจ้าค่ะ” หนิงอันเอื้อมมือไปแตะแขนของเขาเอาไว้เบา ๆ เพื่อให้เขาคลายโทสะลง

“อย่างไร?”

“ในเมื่อเขาไม่คิดว่าข้าเป็นลูก ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเคารพและเกรงใจเขาอีกต่อไป ข้าจะทำให้เขาเจ็บปวดใจกับดาวหายนะเช่นข้าไปตลอดชีวิต แต่ว่ากลุ่มคนที่มาเมื่อสักครู่ข้าไม่รู้ว่าเป็นคนของผู้ใดเจ้าค่ะ”

ต้าหลงมองบุตรสาวในชาตินี้ด้วยความรู้สึกสงสาร เขาอยากไปจัดการคนที่คิดจะมาทำร้ายบุตรสาวของเขา แต่ในเมื่อนางมีแผนการของนางแล้ว เขาก็จะคอยช่วยยามที่พวกนางต้องการความช่วยเหลือก็แล้วกัน

  “หนิงอันงานถางหญ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะมีคนมาทำงานกันเยอะสองวันนี้งานจึงเสร็จเร็ว เจ้ามีงานอย่างอื่นให้ทำอีกหรือไม่?” จางมู่ซวนเข้ามาถามหนิงอันในกระโจม เพราะตอนนี้งานถางหญ้าเสร็จแล้ว หากมีงานอย่างอื่นอีกทุกคนจะได้ลงมือทำต่อเลย

หนิงอันลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปยังด้านนอก ที่มีคนงานในหมู่บ้านยืนอยู่นับร้อยคน นางจึงหันมาเอ่ยกับจางมู่ซวน“ท่านลุงจางวันนี้ข้าอยากจะพูดอะไรสักหน่อย ค่าแรงวันนี้ข้าจะจ่ายให้เต็มวัน ให้ทุกคนไปนั่งใต้ต้นไม้ตรงนั้นเถิดเจ้าค่ะ” เมื่อทุกคนมานั่งใต้ร่มไม้กันหมดทุกคนแล้ว หนิงอันก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง 

“ท่านลุงจางชาวบ้านหมู่บ้านเฉินอันส่วนใหญ่ทำอาชีพอะไรกันหรือเจ้าคะ?”

“ก็ปลูกผัก ปลูกข้าว เก็บของป่าไปขาย แล้วก็รับจ้างทั่วไป ถามทำไมหรือ?”

“ข้าอยากจะทำให้หมู่บ้านเฉินอัน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ใคร ๆ ก็อยากมาเที่ยวชม ไม่ใช่แต่หมู่บ้านเฉินอันเท่านั้น หมู่บ้านอื่น ๆ ข้าก็ช่วยด้วยเช่นกัน แต่ข้าจะเริ่มทำที่หมู่บ้านเฉินอันก่อนเจ้าค่ะ หมู่บ้านอื่นจะได้เห็นเป็นตัวอย่าง”

“ทำหมู่บ้านเฉินอันให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวหรือ แต่ข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรน่ามาเที่ยวชมเลยนะสิ ” จางมู่ซวนถอนใจออกมา ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับหัวหน้าหมู่บ้าน หนิงอันจึงยกยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ก็ข้าบอกว่าจะทำนั้นหมายถึงเราจะทำมันขึ้นมาเจ้าค่ะ”

“ทำมันขึ้นมา”

“ใช่เจ้าค่ะ ตอนนี้ทุกคนอาจจะยังมองไม่เห็นภาพ แต่อีกหน่อยทุกคนจะเห็นเองเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ามีงานใหม่นั่นก็คือเตรียมพลิกหน้าดิน ข้าจะจ้างทุกคนทำงานเหมือนเดิม แต่หากว่าใครอยากจะเป็นลูกจ้างประจำก็สามารถลงชื่อได้เลยเจ้าค่ะ ลูกจ้างประจำจะได้เงินเดือนทุกเดือน หากขัดสนก็สามารถเบิกล่วงหน้าได้ ปกติได้วันละ70อีแปะ แต่ลูกจ้างประจำจะได้เงินเต็ม30วัน ในเจ็ดวันจะมีวันหยุดให้สองวันทำงานจริงคือห้าวัน”

“ข้าขอลงชื่อเป็นลูกจ้างประจำขอรับ” ชายผู้หนึ่งที่นั่งคำนวณอย่างถี่ถ้วนดีแล้ว ก็รีบผลุนผลันลุกขึ้นขอลงชื่อก่อนเป็นคนแรก เพราะเขาไม่มีที่ไม่มีทาง หากมีงานประจำก็ดีสำหรับเขาและครอบครัวไม่น้อย

“ข้าก็จะลงเป็นลูกจ้างประจำเช่นกันขอรับ”

“ข้าด้วย”

คราวนี้ทุกคนพร้อมใจกันลงชื่อเพราะคิดไปคิดมา วิธีที่นางเสนอมานั้นดีมากจริง ๆ ทำงานแถมมีวันหยุดอีกทั้งได้เงินเป็นใครจะไม่เอา 

"ข้ายังพูดไม่จบเจ้าค่ะยังมีอีก หากว่าใครพอใจที่ทำงานในวันหยุดของตัวเองโดยไม่หยุดพัก จะได้ค่าแรงเพิ่มอีกเท่าในวันนั้นเจ้าค่ะ"พวกเขาได้ฟัง ใจก็พองโตขึ้นมาด้วยความดีใจ ยิ่งฟังยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ

“หนิงอันยังอีกนานกว่าจะค่ำข้าว่าไปขุดดินกันเลยเถอะ ในเมื่อเจ้าเป็นนายจ้างที่ดี พวกข้าก็พร้อมทำงานให้อย่างเต็มที่”

“ใช่ ๆ เริ่มงานกันเลยเถอะ”

“ในเมื่อทุกคนต้องการเช่นนี้ก็ลุยเลยเจ้าค่ะ”

“พวกเจ้ารีบกลับไปเข้าจอบ” จางมู่ซวนรีบหันสั่งลูกบ้านทันที

“ขอรับ”

หนิงอันเดินไปคว้าจอบมาถือไว้ หนิงฮวาเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปหยิบจอบเช่นกัน ฮุ่ยอิงไม่รอช้ารีบวิ่งไปหยิบเสียมมาช่วยอีกแรง หนิงอัน หนิงฮวา ฮุ่ยอิง เดินนำหน้าและมีชาวบ้านนับร้อยคนเดินตามหลัง ท่าท่างของพวกเขาฮึกเหิมเหมือนกำลังจะออกไปรบอย่างไรอย่างนั้น 

เมื่อมาถึงพื้นที่ที่ถูกถางหญ้าเรียบร้อยแล้ว หนิงอันก็เริ่มขุดดินก่อนเป็นคนแรก จากนั้นทุกคนก็เริ่มลงมือขุดดินตามหนิงอันทันที เสียงพูดคุยหยอกล้อในระหว่างทำงานเป็นไปอย่างสนุกสนาน แต่แล้วหนิงอันที่ขุดดินอยู่ดี ๆ ก็กรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ “กรี๊ดด ข้าเจอไข่ทองคำทุกคนมาดูเร็วเจ้าค่ะ” หนิงอันร้องออกมาสุดเสียงด้วยความตื่นเต้นที่เห็นไข่ทองคำฝั่งอยู่ใต้ดิน

ทุกคนเมื่อได้ยินว่านางเจอไข่ทองคำก็รีบวางจอบแล้ววิ่งมาดูด้วยความตื่นเต้น พอเห็นว่าเป็นไข่ทองคำจริง ๆ ก็รีบวิ่งกลับไปขุดดินต่ออย่างเอาเป็นเอาตาย “โอ๊ะข้าก็เจอไข่ทองคำแต่ว่าขนาดเล็กกว่าของหนิงอัน”

ชายผู้หนึ่งชูไข่ทองคำที่มีขนาดเล็กเท่าไข่นกกระทาขึ้นมาอวดทุกคน คราวนี้ชาวบ้านทุกคนตาเบิกกว้างรีบหันกลับไป แล้วตั้งหน้าตั้งตาขุดดินอีกครั้ง

“สวรรค์ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ข้าก็พบไข่ทองทำเหมือนกัน” จางมู่ซวนรีบหยิบไข่ทองคำที่มีขนาดไม่เล็กและไม่ใหญ่ขึ้นมาอวดทุกคน คราวนี้ไม่มีใครสนใจเพราะมัวแต่ตั้งอกตั้งใจขุดดิน “เจอแล้ว ๆ” เสียงของใครหลาย ๆ พากันร้องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นอย่างไม่อาจข่มความดีใจเอาไว้ได้

“ข้าก็ด้วย เย้ ๆ” ชายผู้หนึ่งกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หนิงอัน หนิงฮวา ฮุ่ยอิง ยิ้มออกมาด้วยความดีใจกับความโชคดีของพวกเขา แต่ว่าหนิงอันกลับครุ่นคิดด้วยความสงสัยและแปลกใจว่า เหตุใดไข่ทองคำถึงมาอยู่ในดินมากมายเช่นนี้ อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของเทพมังกรดำ 

เสียงร้องยังคงเฮดังไม่ขาดสาย ทุกคนลงมือขุดดินกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพราะเป้าหมายคือไข่ทองคำที่ฝั่งอยู่ในดิน

“โอ๊ย..ฟ้าจะมืดแล้วข้ายังไม่พบไข่ทองคำกับเขาเลย” ชายผู้หนึ่งบ่นขึ้นมาอย่างเริ่มท้อใจเพราะยังไม่พบไข่ทองคำสักที 

“ท่านลุงหากท่านไม่พบไข่เลยเดี๋ยวข้าให้ของข้าเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้หรอกไข่ทองคำของเจ้าดูเหมือนจะใบใหญ่กว่าใคร ข้าจะเอาเปรียบเจ้าได้อย่างไร ข้าจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ข้าจะขุดมันต่อไป แต่แล้วแสงบางอย่างก็มากระทบที่ตาของเขา “ข้าเจอแล้ว! ข้าเจอแล้ว!” ด้วยความดีใจสุดขีดทำให้เขาถึงกับหมดสติไปทันที หนิงอันหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ดีใจจนหมดสตินั้นมีอยู่จริง ปกติเคยแต่ได้ยินว่าตกใจจนสิ้นสติ

ทุกคนยังคงตั้งหน้าตั้งตาขุนดินต่อไป ขุดพบไข่ทองคำเล็กบ้างใหญ่บ้าง ตามแต่วาสนาของแต่ละคน ยามนี้ฟ้าใกล้มืดลงทุกทีแต่ชาวบ้านก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขุดดินอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หนิงอันข้านอนเฝ้าที่นี่ได้หรือไม่?”ชายผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา

“จะบ้ารึหากเจ้าจะนอนเฝ้าข้าก็จะนอนเช่นกัน”

“ไม่มีใครนอนเฝ้าทั้งนั้นแหละเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มขุดดินกันใหม่”

เมื่อทุกคนได้ยินหนิงอันเอ่ยเช่นนั้นก็เงียบลงทันที พรุ่งนี้พวกเขาจะต้องรีบตื่นแต่เช้าและรีบมาขุดก่อนใคร หนิงอันเหมือนจะรู้เท่าทันความคิดของพวกเขา จึงเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ ว่า

“หากใครรีบมาขุดดินก่อนคนอื่นข้าจะเลิกจ้างงานทันที”

เฮ้อ..พวกเขาถอนใจออกมา นางรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ อุตส่าห์จะตื่นแต่เช้าเพื่อมาขุดหาไข่ทองคำก่อนใคร แต่ว่านางกลับรู้ทันเสียก่อนอดเลยทีนี่

“เอาน่าเริ่มขุดพร้อมกันนะดีที่สุดแล้ว” จางมู่ซวนเอ่ยขึ้นมา เพราะเขาคิดว่าการรีบมาขุดก่อนคนอื่น ดูเหมือนจะเอาเปรียบกันเกินไป 

ทุกคนยกจอบขึ้นมาพาดบ่าแล้วพากันเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข บางคนได้ไข่ทองคำลูกเล็ก ๆ ถึงสามใบ บางคนได้ไข่ทองคำลูกใหญ่ใบเดียว ยามนี้ทุกคนรอแทบไม่ไหวที่จะให้ถึงเวลาเช้าเร็ว ๆ

อี้ไห่และชายฉกรรจ์อีก15ห้าคนวิ่งหนีลูกธนูอย่างไม่คิดไม่คิดชีวิต ไม่รู้ว่าลูกธนูหยุดไล่ตามไปตั้งแต่เมื่อใด ยามนี้พวกเขานั่งเหนื่อยหอบอย่างไร้เรี่ยวแรงและไม่รู้ว่ายามนี้พวกเขามาอยู่ยังที่ใด

อี้ไห่นั่งครุ่นคิดว่านางเป็นคนหรือว่าปีศาจกันแน่ เหตุใดนางถึงบังคับลูกธนูได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ลูกธนูก็เหมือนมีชีวิตจิตใจไล่ตามพวกเขาอย่างไม่ลดละ แต่ว่าเช่นนี้ก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่านางมีพลังยุทธ แต่ว่าจะเป็นพวกนางจริง ๆ หรือที่ประมือกับจ้าวลัทธิ หากเป็นพวกนางจริง ๆ ก็น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“พี่อี้ไห่เราถูกผีหลอกใช่หรือไม่?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” อี้ไห่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไรดีว่าสิ่งที่พบเห็นมันคืออะไร เขารู้สึกงุนงงสับสนไปหมดแล้ว

“ข้าว่าต้องเป็นผีที่ไปสิงลูกธนูแน่ ๆ ดูสิไล่ตามพวกเราอย่างไม่ลดละเลย ข้าวิ่งจนขาล้าไปหมดแล้ว”ชายในกลุ่มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนล้า

อี้ไห่คิดว่าเขาคงต้องจับตามองหนิงอันและหนิงฮวาเอาไว้ หากพวกนางเป็นแฝดนรกจริง ๆ จะได้คิดหาวิธีว่าจะกำจัดนางได้อย่างไร แต่ว่าปัญหาตอนนี้คือพวกเขาจะหาทางออกจากป่านี้ได้ยังไง นี่ก็เริ่มมืดค่ำแล้วคงต้องรอให้เช้าก่อนแล้วค่อยหาวิธีออกไป