ตอนที่17 นี่มันวิชาบ้าอะไรกัน

โม่โฉวเข็นองค์ชายมายังล้านกว้างกลางวังเหมันต์ โดยมีลี่หยาง หนิงอัน หนิงฮวา และทหารองครักษ์อีก100นาย บนกำแพงมีกลุ่มนักฆ่ายืนอยู่ข้างบนราวยี่สิบคน ทุกคนล้วนสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า จ้าวลัทธิสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าด้วยเช่นกัน เขามององค์ชายห้าด้วยแววตาเย้ยหยันแกมสมเพช ก็แค่คนพิการคนหนึ่งจัดการง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก สององครักษ์ข้างกายองค์ชายฝีมือจะสักเท่าไหร่กันเชียว

“หากองค์ชายยอมสละชีวิต ทุกคนก็จะปลอดภัย”จ้าวลัทธิเอ่ยขึ้นมา องค์ชายห้ายังคงนั่งนิ่งโดยมีโม่โฉวและลี่หยางมายืนประกบซ้ายขวา หนิงอันหันไปมองหนิงฮวาแล้วหันกลับไปมองชายที่ยืนอยู่บนกำแพง จากนั้นพวกนางก็เดินไปอยู่ด้านหน้าขององค์ชายแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจ

“ท่านลุงหากท่านยอมสละชีวิตทุกคนก็จะปลอดภัยเช่นกัน”

“...”

องค์ชายห้ารีบเมินหน้าไปมองที่อื่นเพราะเขาแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ลี่หยางและโม่โฉวก็เช่นกัน พวกเขากลั้นขำจนใบหน้าบิดเบี้ยว หนิงอันตัวน้อยท่าทางและคำพูดของเจ้ามันตลกจริง ๆ

จ้าวลัทธิมองสองดรุณีน้อยวัยเยาว์พลางนึกขัน พวกนางช่างไม่หวาดกลัวอันตรายเลยสักนิด แต่ว่าเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงปราณทิพย์อันบริสุทธิ์ นางสองคนเป็นใครกัน? เหตุใดถึงมีปราณบริสุทธิ์ที่นับว่าหาได้ยาก หากได้หัวใจของพวกนางทั้งสองคนก็ไม่จำเป็นต้องเอาหัวใจของเด็กคนอื่น ๆ อีกแล้ว โชคดีจริงๆ ที่ได้พบเจอพวกนางในวันนี้

“ปากดีเช่นนี้หัวใจของพวกเจ้าก็คงดีมากเหมือนกันสินะ” หนิงอันหันขวับไปมองหนิงฮวา คำพูดของคำเป็นคำตอบได้เป็นอย่างดี เจ้าคนชั่วที่ฆ่าชีวิตเด็ก ๆ เพื่อเอาหัวใจ พบตัววันนี้ก็ดีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหา

“ทุกอย่างบนร่างกายของพวกข้าล้วนดีงาม ไม่เหมือนท่านที่เลวร้ายตั้งแต่ปลายเส้นผมไปจนถึงจิตวิญญาณ ข้าขอบอกท่านให้รับรู้เอาไว้ หากว่าคนชั่วเช่นท่านจะมาเอาชีวิตใครหากข้าสองคนไม่อนุญาตท่านก็ไม่มีสิทธิ์ลงมือ”

“ฮ่าฮ่าเด็กน้อยเจ้ารู้หรือไม่ว่าพูดกับใคร?”

“ฮ่าฮ่า ข้าก็ไม่เห็นอยากรู้” จ้าวลัทธิเมื่อเห็นท่าทียียวนกวนประสาทของนางก็บันดาลโทสะขึ้นมา เขารีบหันไปสั่งคนของเขาให้ไปจัดการพวกนางทันที

“จัดการพวกนางที่สำคัญต้องเอาหัวใจของพวกนางมาให้ได้!”

“ขอรับ”

หนิงอันได้ยินเช่นนั้นก็กางร่มออกมาทันที คราวนี้จากร่มคันเล็กขยายใหญ่ขึ้นมาพร้อมแสงสีทองเปล่งประกาย หนิงอันโยนร่มขึ้นไปบนฟ้า รัศมีของแสงสีทองปกคลุมไปทั่วบริเวณ “ทุกคนเข้ามาอยู่ในพื้นที่สีทองเจ้าค่ะ” หนิงอันหันไปบอกเหล่าทหารองครักษ์ให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัย

จ้าวลัทธิมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตกตะลึง นี่มันอะไรกัน! เด็กสองคนนี้เป็นใครกันแน่!

กลุ่มนักฆ่าพุ่งเข้ามาที่หนิงอันและหนิงฮวาอย่างดุดัน หนิงอันยกสองมือมาประสาน หนิงฮวากางพัดออกมาแล้วแนบไว้ที่อกของนาง

“พลังดรุณีประสานใจ” พวกนางสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จากนั้นหนิงฮวาก็หมุนมือเป็นวงกลมแล้วสะบัดออกไปยังกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามา ส่วนหนิงฮวาสะบัดพัดฉวัดเฉวียนแล้วสะบัดออกไปสุดแรง

“อ๊ากกกก!! ร่างของชายฉกรรจ์ยี่สิบคนลอยไปกระแทกกำแพงวังดังสนั่น ก่อนจะพากันร่วงลงมากระแทกพื้นแล้วกระอักเลือดออกมา หนิงอันใช้พลังปราณบังคับให้ร่างที่นอนอยู่กับพื้นลอยเข้ามาหนิงฮวาที่ยืนรออยู่

หนิงฮวาตวัดพัดในมือพร้อมพลังอันมหาศาล

“พรึบ! อ๊ากกก!!” ร่างของเขาลอยไปกระแทกกำแพงดังพลั่กเลือดคำโตไหลกระอักออกมาทันที หนิงอันบังคับร่างคนต่อไปให้ลอยมาให้หนิงฮวา และนางก็สะบัดพัดใส่ร่างของพวกเขาให้ไปกระแทกกำแพงวังคนแล้วคนเล่า พวกนางพากันหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ 

“พัดให้ไปตกที่ห่างไกลไร้ผู้คน” หนิงอันเอ่ยขึ้น หนิงฮวาจึงจัดให้อย่างไม่รีรอ ร่างชายฉกรรจ์ทั้งยี่สิบคนลอยละลิ่วออกไปในอากาศและหายไปทันที

  จ้าวลัทธิหน้าซีดเผือดนี่มันวิชาบ้าอะไรกัน เขาเคยประมือกับคนมีวรยุทธมามากมาย กลับไม่เคยเห็นวิชาแปลกประหลาดเช่นนี้ เขาควรจะประมือกับพวกนางดีหรือไม่ แต่แล้วโดยไม่ทันตั้งตัวหนิงอันและหนิงฮวาก็ซัดพลังมาที่เขาเต็มแรง

“อ๊ากก!!” จ้าวลัทธิเมื่อรู้ว่าพลาดท่าเสียที จึงรีบใช้พลังลมปราณทั้งหมดรีบกระโดดหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

“เขามีพลังที่แข็งแกร่งมากเลยทีเดียวแต่ก็คงบาดเจ็บไม่น้อย” หนิงอันเอ่ยขึ้นหลังจากซัดฝ่ามือสยบมารออกไป จากนั้นนางก็เรียกร่มให้ลอยกลับลงมาและร่มก็หดเล็กลงเท่าเดิม "หวังว่าเขาคงจะไม่มายุ่งกับเด็ก ๆ ไปสักระยะ" หนิงฮวาถอนใจออกมาอย่างโล่งอก

ทุกคนยืนมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเหม่อลอย ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนเหมือนกำลังตกอยู่ในความฝัน แล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมา พวกนางทั้งสองคนราวกับเทพเซียนน้อย ความสามารถของพวกนางดูเบาไม่ได้เลย

“เราไปรักษาขาขององค์ชายกันเถิดเพคะ พระองค์จะได้กลับมาเดินได้เสียที”

“อืม” โม่โฉวเข็นรถขององค์ชายห้ากลับเข้าไปยังในตำหนักทันที เขารู้สึกตื่นเต้นแทนองค์ชายเมื่อได้ยินนางพูดว่ากลับมาเดินได้ ขอให้นางรักษาได้จริง ๆ ด้วยเถิด 

“หนิงอันเจ้าจะให้ข้าทำอะไรบ้าง?”หมอหลวงลู่จื้อรีบเข้ามาถามอย่างรู้หน้าที่

“ท่านหมอหลวงปรุงยาถอนพิษให้ข้าเจ้าค่ะ”

“ได้” ลู่จื้อหมอหลวงหลังจากเห็นฝีมือของพวกนาง ภายในใจก็รู้สึกปลาบปลื้มดีใจเป็นที่ หากมีพวกนางองค์ชายก็จะไม่มีใครมาทำร้ายได้อีกต่อไป และสิ่งต่อไปที่เขารอแทบไม่ไหวนั่นก็คือวิชาแพทย์ เขาอยากรู้ว่าพวกนางจะมีความสามารถล้ำเลิศมากเพียงใด คนเป็นหมอย่อมอยากศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอยู่ตลอดเวลาและเขาคือหนึ่งในนั้น

“พี่โม่โฉว พี่ลี่หยาง พยุงองค์ชายให้นั่งบนเตียงแล้วเหยียดขาองค์ชายออกไปเจ้าค่ะ ท่านหมอข้าต้องการเข็มฝังเข็มเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ” ทุกคนทำตามคำบอกของหนิงอันอย่างกุลีกุจอ ยามนี้พวกเขาทุกคนเชื่อใจหนิงอันและหนิงฮวาอย่างไร้ข้อกังขา พวกนางต้องเป็นเทพมาจุติเป็นแน่ นับเป็นวาสนาขององค์ชายและวังเหมันต์แล้ว

หนิงอันใช้เข็มปักไว้บนปลายนิ้วเท้าขององค์ชายห้า ที่ยามนี้ซีดเซียวเพราะขาดการไหลเวียนของโลหิตมาอย่างยาวนาน ลู่จื้อหมอหลวงยกเตาและหม้อต้มยาเข้ามา เพราะเขากลัวว่าจะพลาดดูวิธีการรักษาของหนิงอัน 

หนิงอันหันมาเห็นหม้อต้มยาก็ยกยิ้ม นางกำลังจะบอกให้คนไปแจ้งหมอหลวงอยู่พอดีว่าให้ยกหม้อยามาต้มที่นี่ เพราะนางและพี่สาวต้องส่งพลังปราณไปหลอมกับยาที่กำลังต้ม” พี่หนิงฮวาเราต้องช่วยกันหลอมยาขับพิษเจ้าค่ะ”

  หนิงฮวาก้าวเข้ามาแล้วกางพัดออก แล้วยกมาทาบไว้แนบอก และนางใช้อีกมือส่งปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางจอไปที่หม้อต้มยาแล้วปล่อยพลังออกไป หนิงอันกางร่มออก จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือปล่อยพลังหัตถ์ทองคำออกไป ทุกคนมองการกระทำของพวกนางโดยไม่กะพริบตา หรือว่าพวกนางจะเป็นเซียนน้อยจริง ๆ

ผ่านไปครึ่งก้านธูปหนิงอันและหนิงฮวาก็เก็บร่มและพัด “ท่านหมอหลวง เทยาใส่ถ้วยปล่อยให้เย็นสักหน่อยแล้วให้องค์ชายและพระสนมเสวยเจ้าค่ะ”

จากนั้นหนิงอันและหนิงฮวาก็ขึ้นไปนั่งประกบองค์ชายห้าซ้ายขวา จากนั้นพวกนางก็จับมือเขาไว้คนละข้าง “หนิงอันดูเหมือนพลังธาตุขององค์ชายจะอ่อนแรงมากเลย”

“ถูกพิษมาเป็นเวลานานก็แบบนี้แหละเจ้าค่ะ ท่านหมอส่งถ้วยยามาเจ้าค่ะ”

หนิงอันรับถ้วยยาแล้วเป่าเบา ๆ “องค์ชายเสวยยาเพคะ” เขารับไปดื่มอย่างไม่รีรอ

เพียงตัวยาไหลผ่านลงไปบนลำคอ ความร้อนอุ่นวาบก็เกิดขึ้นทั่วทั้งร่าง ความร้อนเริ่มไหลลงไปที่ขาของเขาอย่างช้า ๆ นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่ขาของเขาเริ่มมีความรู้สึก เขายกยิ้มออกมาด้วยความดีใจมองเห็นความหวังที่จะกลับมาเดินได้อีกครั้งอย่างตื่นเต้น

หนิงอันและหนิงฮวาปล่อยพลังปราณรักษาและขับพิษออกจากร่างของเขา จากความอุ่นร้อนเริ่มกลายเป็นเย็นจัดเเละเริ่มเจ็บปวดตั้งแต่ต้นขาจรดปลายเท้า เขากัดกรามเข้าหากันเเน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงร้องออกมา 

เลือดสีดำค่อย ๆ ไหลออกมาจากปลายนิ้วเท้าจุดที่นางปักเข็มเอาไว้ ความเจ็บปวดเริ่มถาโถมเข้ามาอย่างหนักจนเขาแทบทนไม่ไหว สติของเขาเริ่มพร่าเลือน หนิงอันยกมือขึ้นมาวางตรงหน้าผากของเขา อย่างแผ่วเบา “อดทนอีกนิดนะเพคะ”

เลือดสีดำยังไหลออกมาจากปลายนิ้วเท้าไม่หยุด ไม่นานความรู้สึกอุ่นสบายก็กลับมาแทนที่ พรวด!! เขาอาเจียนเลือดคำโตออกมาก่อนจะหมดสติไปทันที หนิงอันและหนิงฮวาช่วยกันประคองให้เขานอนลง แล้วปล่อยให้หมอหลวงลู่จื้อมาดูแลต่อ จากนั้นพวกนางก็เดินไปจับมือของพระสนม 

“พระสนมอดทนหน่อยนะเพคะ” พระสนมพยักหน้ารับรู้ เพราะดูจากสีหน้าองค์ชายคงจะเจ็บปวดไม่น้อยนางต้องอดทน

หนิงอันให้คนยกกระโถนมาเตรียมเอาไว้ เพราะพระสนมจะต้องอาเจียนเพราะพวกนางจะใช้พลังช่วยขับพิษออกมา พระสนมเจ็บปวดไปทั้งร่างแต่ก็กัดฟันอดทนอย่างเข้มแข็ง จนสุดท้ายเลือดสีดำมากมายก็พุ่งพรวดออกมาจากปากของนาง

“ท่านหมอหลวงเทยามาอีกเจ้าค่ะ”

“พระสนมดื่มยาอีกนิดนะเพคะ”

“ท่านหมอหากองค์ชายฟื้นก็ให้ดื่มยาเพิ่มนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ”

“หนิงอัน หนิงฮวา ฮุ่ยอิง อย่างไรคืนนี้พวกเจ้าก็อยู่ค้างเสียที่นี่สักคืนดีหรือไม่ เอ่อ…ข้ากังวลว่าหากองค์ชายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเจ้าจะได้ช่วยได้ทัน” พระสนมรีบบอกให้พวกนางอยู่ค้างที่นี่เพราะภายในในใจยังไม่คลายความกังวล อีกอย่างนางกลัวว่าคนร้ายจะหวนกลับมา หนิงอันครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะตอบตกลง พระสนมจึงให้ทหารไปบอกจางมู่ถงให้นำรถม้ามาจอดด้านในวังเหมันต์

ทางด้านนายอำเภอชุนลี่ถังยามนี้จิตใจร้อนรนกระวนกระวายจนนั่งแทบไม่ติด เวลาผ่านไปสองชั่วยามแล้ว (4ชั่วโมง) แต่ยังไม่มีใครมาส่งข่าว พวกเขาทำงานสำเร็จหรือไม่ เหตุใดทุกอย่างถึงดูเงียบกริบขนาดนี้หรือว่างานจะไม่สำเร็จ จะเป็นไปได้อย่างไรฝีมือระดับจ้าวลัทธิไม่มีทางว่าจะทำไม่สำเร็จ

“อี้ไห่เจ้าไปสืบข่าวดูหน่อย”

“ขอรับ”

จวนตระกูลหนิง

หนิงเฉิงนั่งกุมขมับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พยายามครุ่นคิดว่าพวกเขาตกลงมาจากหลังคาได้อย่างไร แต่จนแล้วจนรอดเขาก็หาคำตอบไม่ได้ เรื่องนี้มันดูแปลกมากจริง ๆ

“ท่านแม่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงตกลงมาจากหลังคาได้”

“เรื่องนี้มันแปลกมากจริง ๆ ไม่รู้ว่าพวกเขาจัดการนังเด็กนั่นได้หรือไม่ แต่จากสภาพข้าเดาว่าคงไม่สำเร็จ”

“แล้วเราจะทำอย่างไรดีขอรับ”หนิงเฉิงมีสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

“ส่งคนไปกำจัดนางอีกครั้ง”