ตอนที่21 ตำแหน่งพระชายาเป็นอย่างไร

วันต่อมาหนิงอัน หนิงฮวา ฮุ่ยอิง ก็เดินทางมาที่วังเหมันต์อีกครั้งเพราะคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง หนิงอันจึงต้องมาเตรียมช่วยเขาถอนคุณไสย องค์ชายห้าได้แจ้งเอาไว้กับทหารหน้าประตูวังแล้วว่า หากเป็นหนิงกันมาก็ให้เข้าพบได้ตลอดเวลา และให้ทุกคนปฏิบัติต่อพวกนางอย่างให้เกียรติ 

ทหารจึงพาพวกนางมาที่ห้องทำงานขององค์ชายห้า ที่ยามนี้พวกเขากำลังรอการมาของหนิงอันและหนิงฮวาอย่างใจจดใจจ่อ ทุกคนนั่งปรึกษาหารือกันอย่างจริงจังถึงเรื่องการปกครองเมืองตงซิ่ว องค์ชายห้าเติบโตมาก็อยู่แต่ในสนามรบ เขาไม่ถนัดเรื่องการปกครองเท่าใดนักและยิ่งเขากลายเป็นคนพิการเดินไม่ได้ เขาจึงปล่อยหน้าที่ดูแลเมืองตงซิ่ว ให้เป็นของนายอำเภอชุนลี่ถังดูแลทั้งหมด 

แต่พอเขากลับมาเดินได้แล้วเช่นนี้ เขาจึงคิดว่าควรจะลุกขึ้นมาดูแลเมืองตงซิ่วด้วยตนเองอย่างจริงจัง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดียามนี้เขามืดแปดด้าน พระสนมผินจึงเสนอให้เขาแต่งตั้งหนิงอันเป็นที่ปรึกษาเพราะเท่าที่นางสังเกตดู ถึงแม้ว่าหนิงอันจะดูเยาว์วัยแต่ก็ดูฉลาดเฉลียวอยู่ไม่น้อยและนางก็มีภาวะความเป็นผู้นำสูง นางจึงคิดว่าหนิงอันน่าจะให้คำแนะนำที่ดีได้อย่างแน่นอน

องค์ชายห้าเห็นด้วยกับพระมารดา เพราะถึงเขาจะเก่งกาจด้านการรบ แต่เรื่องการดูแลบ้านเมืองเขาก็ไม่ถนัดเลยจริง ๆ ในเมื่อนางบอกว่าจะช่วยเขาดูแลเมืองตงซิ่ว เขาก็ควรให้ฐานะและอำนาจกับนาง เพื่อที่นางจะได้สั่งการได้อย่างเต็มที่ 

“เสด็จแม่คิดว่าควรมอบตำแหน่งใดให้นางดีพ่ะย่ะค่ะ” พระสนมแย้มยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ตำแหน่งพระคู่หมั้นเป็นอย่างไร?”

“คู่หมั้น!!”

องค์ชายห้าอู๋ห่าวหราน โม่โฉวและลี่หยาง ร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ นี่พระสนมคิดอะไรอยู่นางยังดูเยาว์วัยนักและอายุห่างจากองค์ชายห้าถึง10ปีเพราะองค์ชายห้ายามนี้23ปี 

“เสด็จแม่นางยังเด็กมากนัก อีกอย่างข้ากลัวว่าอาจจะทำให้นางไม่พอใจ”

“แต่ว่าหม่อมฉันพอใจและยินดีรับตำแหน่งนี้เพคะ”

“หนิงอัน!!”

จู่ ๆ หนิงอันก็ก้าวเข้ามาพร้อมเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ หนิงอันยืนฟังอยู่นานแล้วและคิดว่า เป็นคู่หมั้นก็ดีเหมือนกันนางจะได้มีอำนาจสั่งการได้มากขึ้น บางครั้งการมีเงินอย่างเดียวมันก็ไม่พอ เพราะการปกครองคนทั้งเมืองต้องอาศัยอำนาจและบารมีซึ่งนางคิดว่านางจำเป็นต้องมีมัน อีกอย่างหมั้นหมายกันเอาไว้แล้วค่อยศึกษาดูใจก็ไม่เลวนัก 

  จากที่นางฟังพวกเขาคุยกันนางก็พอเข้าใจได้ว่า องค์ชายห้าไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อนดี คนเราไม่ได้เก่งไปเสียทุกเรื่อง ถึงแม้เขาจะเก่งด้านการรบแต่การดูแลปกครองบ้านเมืองก็อีกหนึ่ง นางเองก็ใช่ว่าจะเก่งอะไรมากมายแต่อาศัยว่ามาจากยุคปัจจุบัน และได้เรียนหนังสือมาบ้าง จึงสามารถนำมาปรับเปลี่ยนใช้ในยุคนี้ได้อย่างดี

“หนิงอันเจ้าพูดจริงหรือ?” พระสนมผินทั้งดีใจและทั้งแปลกใจ ไม่คาดคิดว่าหนิงอันจะเห็นด้วย นางคิดว่าจะต้องเสียเวลาพูดคุยกันนานกว่านี้เสียอีก แต่กลับกลายเป็นว่า นางกลับตอบตกลงง่าย ๆ แผนการที่จะเอานางมาเป็นลูกสะใภ้ง่ายดายกว่าที่คิด ช่างดีจริง ๆ 

“จริงเพคะองค์ชายหล่อเหล่าสง่างามมากเช่นนี้หม่อมฉันต้องรีบคว้าโอกาสเอาไว้” หนิงอันลอยหน้าลอยตาตอบด้วยความมั่นใจ ทำให้องค์ชายห้าต้องมองนางด้วยความมันเขี้ยว ดูเอาเถิดเอ่ยชมบุรุษโดยไม่มีเขินอายเลยสักนิด แม่จิ้งจอกน้อย

“แล้วว่าที่พระชายาตัวน้อยมีแผนจะทำอย่างไรต่อไป” เขาเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี หนิงอันลองเดินไปเดินมาอย่างวางมาดก่อนจะหัวเราะออกมา

“พอถูกสวมหัวโขนหม่อมฉันก็กลายเป็นคนมีอำนาจบารมีขึ้นมาแล้วเพคะ เพราะฉะนั้นเราต้องออกไปเบ่งอำนาจให้เต็มที่ไปเลยเพคะ”

“เบ่งอำนาจ?” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจหมายความว่าอย่างไร นางจะใช้อำนาจรังแกผู้อื่นอย่างนั้นหรือ หนิงอันเห็นท่าทางของทุกคนก็หลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่ไม่คิดจะอธิบายแต่อย่างใด

“ตอนนี้ยังเช้าอยู่อีกนานกว่าจะค่ำ เราออกไปสำรวจเมืองตงซิ่วกันเถิดเพคะ การจะปกครองบ้านเมืองให้ดีได้ เราต้องออกไปให้เห็นกับตาตัวเอง ไปกันเถอะเพคะ” หนิงอันเอ่ยจบก็ตรงไปดึงแขนของเขาให้ลุกขึ้น เขาจึงได้แต่ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย พระสนิมผินมองพวกเขาด้วยสายตาเอ็นดู นางควรทาบทามหนิงฮวาให้กับลี่หยางอีกคน และก็ฮุ่ยอิงกับโม่โฉว พอคิดมาถึงตรงนี้พระสนมผินก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความพอใจกับแผนการจับคู่ของตน อีกสองสามปีพวกนางก็เติบโตแล้ว หากไม่รีบคว้าเอาไว้เกรงว่าจะมีใครมาฉกฉวยเอาไปเสียก่อน

ใช้เวลาชั่วอึดใจต่อมาพวกเขาก็มาถึงถนนที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ไปมา เพราะเป็นย่านชุมชนร้านค้าและใกล้ตลาดที่มีผู้คนมาเดินจับจ่ายซื้อสอยกันทั้งวัน หนิงอันบอกให้จอดรถม้าเพราะนางคิดว่าเดินไปน่าจะสะดวกกว่า โม่โฉวจึงบังคับรถม้าให้จอดลง ผู้คนหันมามองรถม้าหรูหราอย่างให้ความสนใจ ยิ่งพอเห็นป้ายวังเหมันต์ติดอยู่ ก็ต่างหยุดดูด้วยความอยากรู้ว่าเป็นผู้ใด

หนิงอันก้าวลงมาเป็นคนแรกตามด้วยองค์ชายห้า หนิงฮวาและฮุ่ยอิง องค์ชายห้ารีบดึงแขนหนิงอันเอาไว้ก่อนจะจับมือนางขึ้นมา แล้ววางป้ายหยกของเขาลงไปบนมือของนาง

“ข้าขอมอบอำนาจให้เจ้า” หนิงอันก้มลงมองป้ายหยกในมือก่อนจะเงยหน้ามาส่งยิ้มให้เขา ในเมื่อเขาเชื่อใจนางขนาดนี้นางก็จะไม่ทำให้ผิดหวัง นางมารน้อยพร้อมลุย!

หานไจ๋ที่นั่งจิบสุราอยู่บนโรงเตี๊ยมชั้นสอง กวาดสายตามองผู้คนเดินไปมาอยู่บนถนนด้านล่างอย่างผ่อนคลาย แต่แล้วเขาก็ถึงกับตกตะลึง! เขารีบยกมือขึ้นมาขยี้ตาตนเองอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า นั่นมันองค์ชายห้าอู๋ห่าวหราน แล้วนี่เขากลับมาเดินได้แล้วอย่างนั้นหรือ แย่แล้วเรื่องนี้ต้องรีบส่งข่าวให้องค์ไท่จื่อรับรู้อย่างเร่งด่วน แล้วนั้นเด็กสาวฝาแฝดก็อยู่กับเขาด้วย ไม่ได้เขาต้องรีบกลับไปรายงานด้วยตนเอง

นางด้านนางมารเล็บแดงที่นั่งอยู่มุมหนึ่งบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม จ้องมองรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์ของวังเหมันต์อย่างตาไม่วางตา ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ นั่นมันแฝดนรกที่จ้าวลัทธิบอกนี่ พวกนางยังดูเยาว์วัยมากจริง ๆ แต่ก็ดีสำหรับนางที่ต้องการหัวใจของพวกนาง ต้องรีบลงไปดูใกล้ ๆ เพื่อสัมผัสพลังปราณทิพย์บริสุทธิ์ของพวกนาง ว่ามันจะหอมหวานมีพลังสักเพียงใด

จอมมารพันปีที่นั่งจิบสุราอยู่มุมหนึ่ง ก็จ้องมองหนิงอันและหนิงฮวาอย่างพอใจ มาเกิดใหม่แล้วสินะคนงามของข้า

ทางด้านอี้ไห่และลูกน้องอีกสองคนที่เดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนน ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นรถม้าของวังเหมันต์ เขารีบเข้าไปยืนแอบอยู่มุมหนึ่งเพื่อคอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด ทว่าเมื่อเขาเห็นองค์ชายห้าก้าวลงมาจากรถม้า เขาก็ถึงกับร่างกายแข็งทื่อใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ขาขององค์ชายหายดีแล้วเป็นไปได้อย่างไร แย่แล้วองค์ไท่จื่อต้องไม่พอใจกับเรื่องนี้แน่ ที่พวกเขาปล่อยให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น ต้องรีบไปรายงานท่านนายอำเภอ

หนิงอัน หนิงฮวา ฮุ่ยอิง เดินอยู่ด้านหน้าโดยมีองค์ชายห้า ลี่หยางและโม่โฉวเดินตามอยู่ด้านหลัง หนิงอันกวาดตามองร้านค้าต่าง ๆ อย่างสนใจ แต่แล้วกลุ่มของพวกนางก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นกลุ่มอันธพาลรีดไถเดินเก็บเงินเรี่ยไรเงินกับพ่อค้าแม่ค้าอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายเลยสักนิด หนิงอันยืนกอดอกมองพวกเขาอย่างไม่พอใจ

  เหล่าพ่อค้าแม่ค้าริมถนนต่างพากันหยิบเงินมาจ่ายอย่างไม่มีทางเลือก เสียค่าเช่าที่แล้วยังต้องมาจ่ายเงินให้กับเจ้าพวกสารเลวนี่อีก ขายของก็ใช่ว่าจะได้กำไรมากมาย แจ้งทางการก็ไม่เห็นมาจัดการอะไร ก็ได้แต่ต้องทนกันต่อไป 

“แม่ค้าแตงโมลูกเท่าไหร่เจ้าคะ”

“ราคาลูกละ5อีแปะเจ้าค่ะ”

“งั้นข้าเอาหมดเลยเจ้าค่ะมีอยู่15ลูก75อีแปะ” หนิงอันเอ่ยบอกกับแม่ค้าขายแตงโม ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้กับองค์ชายห้า เขาเห็นท่าทางของนางก็กระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน นางก็กลายเป็นอันธพาลรีดไถไปกับเข้าด้วยรึ แต่ว่าเขาก็พยักหน้าว่าเดี๋ยวจะจ่ายให้ หนิงอันจึงหันไปหยิบแตงโมมายื่นให้หนิงฮวาหนึ่งลูก ส่วนนางก็หยิบมาถือไว้หนึ่งลูก

“ปาให้ถูกหัวพวกมัน”

“ได้”

กลุ่มอันธพาลห้าคนไม่รู้ถึงชะตาของตนเลยสักนิด ยังคงเดินกร่างขู่กรรโชกและพูดจาหยาบคายเพื่อเรียกเก็บเงิน แต่แล้วพลังของลูกแตงโมก็ลอยไปหัวของคนที่เป็นหัวหน้า พลั่ก!! โอ๊ยย!! สิ้นเสียงร้องของอันธพาลที่เป็นหัวหน้า ลูกแตงโมที่มากระแทกหัวของเขาแตกออก จากนั้นน้ำสีแดงฉานของแตงโม ก็ไหลอาบไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเขา จากนั้นร่างของเขาก็ค่อย ๆ ทรุดลงและหมดสติไปทันที

“ลูกพี่!!”

“พลั่ก!! โอ๊ยย!!

และแล้วคนที่สองก็ตามมา และคนที่สามที่สี่และคนที่ห้าที่เตรียมจะวิ่งหนี แต่กลับไม่พ้นลูกแตงโมที่ลอยไปกระแทกหัวจนพวกเขาสลบทันที หนิงอันและหนิงฮวาปัดมือไปมาอย่างสะใจ 

“เป็นเช่นไรเพคะการเบ่งอำนาจของหม่อมฉัน?”

“เจ้าปาได้แม่นยำมากน่าชื่นชม โม่โฉวให้คนของทางการจับพวกเขาไปขัง ข้าคิดว่าพวกเราควรไปเยือนที่ว่าการนายนำเภอดูหน่อย ห้าปีที่ผ่านมาดูเหมือนข้าจะตัดสินใจผิดพลาดไป หนิงอันเจ้าคิดว่าเช่นไร?”

“หม่อมฉันคิดว่าพร้อมจะเบ่งอำนาจแล้วเพคะ” เขาได้ยินก็ยกมือขึ้นมาขยี้ศีรษะของนางอย่างเอ็นดู ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของนาง แล้วพาเดินมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอเมืองตงซิ่วทันที 

นายอำเภอชุนลี่ถังเมื่อมีคนไปแจ้งว่าองค์ชายห้ามาเยือน เข้าถึงกับตกใจหน้าซีดเข่าอ่อนจนทำอะไรไม่ถูก เขาเพิ่งรับรู้จากอี้ไห่ว่าองค์ชายห้ากลับมาเดินได้แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะแวะมาหาเขาถึงที่นี่ แย่แล้วเขาจะทำอย่างไรดียามนี้เขาหวาดกลัวจนแข้งขาสั่น ห้าปีมานี้เขาทำเรื่องราวไว้มากมาย องค์ชายห้าคงไม่ปล่อยชีวิตของเขาเอาไว้แน่