ตอนที่16 ขอลองเป็นแฝดนรกดูสักครั้ง

“หนิงอันเจ้าเชื่อข้าจริง ๆ นะ” พระสนมเอ่ยถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ยามนี้รู้สึกโล่งใจที่นางไม่เชื่ออย่างที่ตาเห็น ว่าแต่ใครกันนะคิดแผนการใส่ร้ายนางเช่นนี้ หากหนิงอันจับไม่ได้เสียก่อนพวกนางก็คงถูกพิษไปแล้ว เกลือเป็นหนอนเช่นนี้เห็นทีคงต้องตรวจสอบคนในวังกันใหม่หมด

“หนิงอันข้าต้องขอโทษที่ต้องให้เจ้ามาพบเจอเรื่องเช่นนี้” อู๋ห่าวหรานเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น นางอุตส่าห์มาช่วยรักษาเขาแท้ ๆ ใครกันนะที่คิดแผนชั่วช้าเช่นนี้ได้ คิดจะฆ่านางและโยนความผิดให้มารดาของเขา แผนยิงนกครั้งเดียวได้ถึงสองตัวอำมหิตเกินไปแล้ว

หนิงอันลุกขึ้นมาอย่างช้า ๆ นางมองพระสนมและองค์ชายห้าอย่างเห็นใจและสงสาร นางและพวกเขามีชะตากรรมไม่ต่างกันนัก เขาถูกพิษจนเดินไม่ได้ทั้ง ๆ ที่ออกศึกสู้รบเพื่อปกป้องบ้านเมือง ระบบราชวงศ์แก่งแย่งชิงดีหากไม่แข็งแกร่งจริง ๆ ก็ยากที่จะยืนหยัดอยู่ได้ พระสนมถูกวางยาทั้ง ๆ ที่ถูกปลดให้เหลือยศเพียงแค่พระสนมขั้นผิน องค์ชายถูกทำคุณไสยให้เจ็บปวดทรมานในวันพระจันทร์เต็มดวง จิตใจของคนพวกนี้ทำด้วยอะไรกันนะเลือดเย็นเหมือนใจคน

ที่จริงนางก็ไม่อยากเอาตัวเองมายุ่งกับเรื่องนี้ แต่เมื่อมาเห็นสถานการณ์กับตาตัวเองเช่นนี้ นางรู้สึกว่าหากไม่ยุ่งก็คงไม่ได้ พวกเขาถูกรังแกอย่างไม่เป็นธรรมซึ่งนางรับไม่ได้ เพราะชีวิตนางก็พบเรื่องราวที่ไม่ยุติธรรมมาทั้งชีวิต เอาเถอะช่วยชีวิตคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น นางก็ขอยุ่งเรื่องชาวบ้านหน่อยแล้วกัน ในเมื่อโลกใบนี้มันโหดร้ายไร้ความยุติธรรม นางและพี่สาวก็จะขอเป็นแฝดนรกดูสักครั้ง

“องค์ชาย พระสนม หม่อมฉันมีข้อเสนอเพคะ”

“อย่างไร?” องค์ชายห้าถามขึ้นเพราะไม่เข้าความหมายที่นางอยากจะสื่อ

“หม่อมฉันจะช่วยรักษาขาขององค์ชายให้หายรวมทั้งคุณไสย ช่วยรักษาพิษที่อยู่ในร่างกายของพระสนม และช่วยเอาคืนเหล่าคนชั่ว แต่ว่าหม่อมมีข้อแลกเปลี่ยนเพคะ”

“เจ้าอยากได้อะไรเงินเหรอ?”

“ไม่ใช่เพคะ แต่เป็นการร่วมมือกันทำให้เมืองตงซิ่วเจริญรุ่งเรืองผู้คนอยู่ดีกินดี หม่อมฉันได้ยินมาว่าฮ่องเต้มอบเมืองตงซิ่วให้องค์ชายปกครอง แต่เพราะพระองค์เป็นเช่นนี้จึงไม่สามารถดูแลได้อย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้นหม่อมฉันจะช่วยในเรื่องนี้เองเพคะ”

“เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?”

“เพราะหม่อมฉันเกิดมาในวันสุริยคราส มารดาของหม่อมฉันเสียชีวิต หลังจากให้กำเนิดหม่อมฉัน บิดาของหม่อมฉันนั้นก็คือเสนาบดีหนิงเฉิงกรมพิธีการ เขาตั้งข้อรังเกียจไม่ต้องการเลี้ยงดูหม่อมฉัน เพราะเชื่อว่าหม่อมฉันคือดาวหายนะและตัวอัปมงคล ก่อนหม่อมฉันจะมาที่นี่เขาก็ยังได้ส่งนักฆ่ามาจัดการหม่อมฉัน ความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกได้ขาดลงไปนานแล้ว หม่อมฉันจะทำให้ทุกคนเห็นว่า หม่อมฉันไม่ใช่ดาวหายนะหรือตัวอัปมงคลแต่อย่างใดเพคะ หม่อมฉันจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา จากดาวหายนะให้เป็นดาวนำโชคเพคะ”

องค์ชายห้ามองหนิงอันด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร เขาเข้าใจความหมายที่นางพูดแล้ว แต่ว่าหากนางมายุ่งเกี่ยวกับเขาอย่างเต็มตัว เขากลัวว่านางจะไม่ปลอดภัยและเขาคงทนเห็นชีวิตคนบริสุทธิ์ต้องมาจบชีวิตลงเพราะยุ่งเกี่ยวกับเขาไม่ได้อย่างเด็ดขาด

“เจ้าไม่รู้ว่าต้องพบเจอกับอะไร ข้าไม่อยากให้เจ้าและครอบครัวต้องเดือดร้อน เจ้าก็ตัวแค่นี้จะไปต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไร เจ้าดูสภาพของข้าตอนนี้สิ” องค์ชายห้ายกแขนทั้งสองข้างให้นางมองอย่างเต็มตา

“หม่อมฉันไม่กลัวแล้วพระองค์จะกังวลไปทำไม เอาเถอะหม่อมฉันไม่ยุ่งก็ได้เพคะ” คนอุตส่าห์อยากจะช่วยเสียอารมณ์ องค์ชายเห็นท่าทางแง่งอนของนางก็หลุดหัวเราะออกมา เจ้าเด็กคนนี้เอาแต่ใจไม่น้อยเลย

“ในเมื่อเจ้าไม่กลัวข้าก็ไม่กลัว”

เมื่อได้คำตอบหนิงอันก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจ “ดีงั้นหม่อมฉันเริ่มเลยนะเพคะ วัยรุ่นใจร้อนแถมร้อนวิชามากด้วยเพคะ”

องค์ชายห้าหันไปมองพระสนมผินผู้เป็นมารดาอย่างไม่เข้าใจคำพูดที่นางเอ่ยออกมา แต่ก็เลือกที่จะเงียบเพราะอยากรู้ว่านางจะทำอะไร

“วันนี้หม่อมฉันต้องหาตัวคนวางยาพิษนี้ให้ได้ พี่หนิงฮวาเรามาเริ่มกันเถอะ”

“ได้”

ทุกคนมองมาที่หนิงอันที่กางร่มออกมาอย่างแปลกใจและหนิงฮวาก็กางพัดออกมาเช่นกัน จากนั้นพวกนางก็ใช้มือจับจานที่ใส่อาหารก่อนจะหลับตาลง จากนั้นพวกนางก็ลืมตาขึ้นมา ก่อนจะหันไปจ้องเขม็งกับคนสนิทข้างกายพระสนม

“เจ้ารับใช้พระสนมมานานเพียงใด?”

“เอ่อ..ก็ตั้งแต่เข้าวัง” หวังมามาตอบเสียงอุบอิบไม่กล้าสบตาหนิงอัน

“เงยหน้าตอบไม่ใช่ก้มหน้า เจ้าเป็นนางกำนัลอาวุโสรับใช้พระสนมมานาน เหตุใดไม่มีความจงรักภักดีแต่กลับคิดวางยาพระสนมและวางยาในอาหารในวันนี้ เจ้าคงคิดว่าแผนในวันนี้คงจะไม่มีใครจับได้สินะ”

หวังมามาได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนหน้าขาวซีด นางรีบคุกเข่าต่อหน้าพระสนมทันทีด้วยท่าทีร้อนรน

“พระสนมหม่อมฉันถูกใส่ร้าย หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะ”

พระสนมถึงกับตกตะลึงร่างกายเย็นเยียบ คนข้างกายนางเองหรอกหรือนี่ เพราะอะไรนางถึงทำเช่นนี้ องค์ชายห้าถึงกับกำหมัดแน่นปล่อยรังสีอำมหิตออกมาทันที ความโกรธปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับได้ “นางสตรีชั่วเลี้ยงไม่เชื่อง ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้น”

“องค์ชาย พระสนมหม่อมฉันถูกใส่ร้าย หม่อมฉันไม่ได้ทำจริง ๆ”

“ให้คนไปค้นห้องของนาง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“หนิงอันเรื่องนี้เจ้าพิสูจน์ได้หรือไม่?” พระสนมไม่ใช่ไม่เชื่อแต่ว่านางอยากให้มีหลักฐาน เพื่อที่นางกำนัลตัวแสบจะได้ดิ้นไม่หลุด หนิงอันหันมายิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ยาพิษยังอยู่ในตัวของนางเพคะ” หวังมามาเมื่อเห็นว่าจนมุมและคิดว่าไม่รอดแน่แล้ว นางจึงหันมาซัดพลังใส่หนิงอันและหนิงฮวาทันที แต่ว่าหนิงอันกลับยกร่มมาตั้งรับอย่างนิ่งสงบและมองหวังมามาด้วยสายตาอันเย็นเยียบ

ทุกคนมองท่าทีของหนิงอันอย่างไม่เชื่อสายตา นางมีพลังยุทธด้วยหรือน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว แล้วหวังมามานางก็มีพลังยุทธเช่นกัน นางปกปิดความลับเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน คงต้องวางแผนมาเป็นอย่างดี

หนิงฮวาก้าวเข้ามาพร้อมสะบัดพัดทองคำในมือ พลังปราณอันมหาศาลพัดร่างของหวังมามา ลอยกระเด็นออกนอกตำหนัก ร่างของนางตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น นางกระอักเลือดออกมาคำโต หนิงอันและหนิงฮวาเดินตามออกมาอย่างไม่รีบร้อนนัก พระสนมรีบตามออกมาเช่นกัน รวมทั้งโม่โฉวที่รีบเข่นรถองค์ชายห้าออกมา

“พระสนมนางเป็นคนที่ใดหรือเพคะ?” หนิงฮวาหันมาถามด้วยสีหน้าแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี

พระสนมครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น “หากข้าจำไม่ผิดนางเป็นคนเมืองตงไห่” พอได้ยินคำตอบหนิงฮวาก็ยกยิ้มที่มุมปาก ส่งนางกลับไปตายที่บ้านเกิดก็คงดีไม่น้อย หนิงฮวาหันไปมองหนิงอัน ซึ่งนางก็ยักคิ้วบอกว่าตามนั้น หนิงฮวาจึงใช้พัดสะบัดออกไปอีกครั้ง ร่างของหวังมามาลอยละลิ่วราวกับถูกจับเหวี่ยงออกไปไกลแสนไกล “กรี๊ดดด! ช่วยด้วยยย!”

“พระสนมหม่อมฉันส่งนางกลับไปที่เมืองตงไห่แล้วเพคะ”

“...”

ทุกคนถึงกับอึ้งมองตาค้าง ไม่อยากเชื่อว่าพัดเล่มจิ๋วจะทรงอานุภาพถึงเพียงนี้ นี่มันคือเรื่องจริงหรือว่าพวกเขากำลังฝันอยู่กันแน่ พวกนางมีพลังวรยุทธที่สูงส่งและล้ำเลิศ เป็นเพราะเหตุนี้นางถึงบอกว่าไม่กลัว คราวนี้ทุกคนถึงกับระบายยิ้มออกมา ดาวนำโชคมาเยือนที่วังเหมันต์ต่อไปก็ขอให้มีแต่สิ่งดี ๆ

“หนิงอันแล้วร่มที่เจ้าถือมีความพิเศษอย่างไรหรือ?” ลู่จื้อหมอหลวงถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ หนิงอันหันมายิ้ม

“ร่มนี้สามารถปกป้องคุ้มครองภัยจากสิ่งชั่วร้ายและจากภูติผีปีศาจได้เจ้าค่ะ”

“องค์ชาย! องค์ชาย! มีกลุ่มคนมาล้อมวังเหมันต์พ่ะย่ะค่ะ คาดว่าไม่น่าจะมาดี” ทหารองครักษ์หน้าประตูวังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน องค์ชายห้าหันไปมองมารดาทันทีอย่างเป็นห่วง สุดท้ายพวกเขาก็เลือกวิธีกำจัดเขาทิ้งไปเพื่อป้องกันการกลับมาเดินได้อีกครั้งของเขา

“พวกเขาต้องการเพียงชีวิตของข้า ทุกคนไม่ต้องต่อสู้ให้เปลืองแรง ลี่หยาง โม่โฉว ปกป้องเสด็จแม่และทุกคนให้ดี พาข้าออกไปข้างนอก”

“องค์ชายไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรกระหม่อมก็ต้องปกป้องชีวิตองค์สุดชีวิต” ลี่หยางรีบเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย องค์ชายจะยอมให้พวกเขาฆ่าง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องสู้กันสักตั้ง

“เสียเวลาเปล่าในเมื่อพวกเขาตั้งใจมาเอาชีวิตข้า ต่อสู้ไปพวกเจ้าก็มีแต่เจ็บตัว ข้าไม่อยากให้ใครมาตายเพื่อปกป้องข้าอีกแล้ว” องค์ชายห้าครุ่นคิดและตัดสินใจว่าวิธีนี้น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดเพื่อลดการสูญเสีย

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่” เขายกมือขึ้นมาห้ามด้วยสีหน้านิ่งสงบ

“แต่หม่อมฉันมี” ทุกคนหันขวับมามองหนิงอันกันเป็นจุดเดียว

“องค์ชายลืมไปแล้วหรือว่ามีดาวนำโชคผู้นี้อยู่ตั้งสองคน” หนิงอันและหนิงฮวาพร้อมใจกันยกแขนมากอดอกด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง กวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าร่าเริง องค์ชายห้า ลี่หยางและโม่โฉวมองดรุณีตรงหน้าอย่างครุ่นคิด พวกเขาจะเชื่อพวกนางดีหรือไม่

“หนิงอันนี่มันไม่ใช่เวลามาล้อเล่น” องค์ชายเอ่ยดุนางขึ้นมา

“หม่อมฉันจริงจัง เราออกไปดูกันดีกว่าเพคะ ว่าใครมาล้อมวังเหมันต์ หากหล่อเหล่ามากกว่าองค์ชาย พี่ลี่หยางและพี่โม่โฉวหม่อมฉันจะให้อภัย แต่หากว่าหล่อเหล่าและรูปงามไม่เท่า หม่อมฉันจะตบให้กระเด็นไปไกลแสนไกล” องค์ชายห้า ลี่หยาง โม่โฉว หลุดขำออกมากับท่าทางและคำพูดของนาง เวลาเช่นนี้นางยังมีอารมณ์มาพูดเล่นยอมนางจริง ๆ