ตอนที่15 พัดให้ไปตกที่ตระกูลหนิง

ชาวบ้านในหมู่บ้านเฉินอันเริ่มหวาดกลัวฆาตกรโรคจิตจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ขนาดอยู่ในบ้านฆาตกรยังเข้ามาฆ่าเด็กได้ ทางการก็เหมือนจะไม่สามารถจัดการอะไรได้ ยามนี้ทุกคนจึงเริ่มหวาดผวาอย่างหนัก จนสุดท้ายต้องไปรวมตัวกันที่หน้าบ้านจางมู่ซวน แต่ว่ายามนี้เขาไม่อยู่เพราะไปถางหญ้าให้หนิงอัน พวกเขาจึงได้แต่นั่งรอด้วยความอดทน

เมื่อจางมู่ซวนกลับมาถึงก็ต้องแปลกใจที่เห็นชาวบ้านมากมายมารอเขาอยู่เต็มหน้าบ้าน

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านท่านกลับมาแล้ว”

“มีอะไรกันหรือ?”

“จางมู่ซวนตอนนี้พวกข้าหวาดกลัวมากเลย ได้ข่าวว่าเด็ก ๆ ที่ไปอยู่กับหนิงอันทุกคนปลอดภัยดี ข้าจึงอยากให้ท่านไปช่วยพูดกับนางให้ได้หรือไม่ พวกข้าสำนึกผิดแล้วต่อไปจะไม่กล่าวโทษนางอีก” พวกเขาคิดว่าเป็นเพราะนางเป็นดาวหายนะ ฆาตกรจึงไม่กล้าไปที่บ้านของนางเด็ก ๆ จึงปลอดภัย

จางมู่ซวนหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด พอหมดหนทางก็บอกสำนึกผิดแล้ว พอมีเรื่องอื่นอีกก็จะมาโทษนางอีกเหมือนเดิม เพราะภายในใจยังไม่สามารถตัดความเชื่อที่อยู่ในใจออกไปได้

“ข้าคงไม่พูดกับนางให้หรอกนะพวกเจ้าต้องไปพูดกับนางเอง เพราะข้าไม่เชื่อว่าพวกเจ้าจะเปลี่ยนความคิดได้ ตอนนี้ไร้ที่พึ่งก็บอกว่าสำนึกผิดแล้ว แต่หากมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นมาอีก พวกเจ้าก็จะรีบโทษนางอีกเหมือนเดิม พวกเจ้าลองไตร่ตรองและคิดให้ดี นางเกิดมาในวันที่ทุกคนเชื่อว่าอัปมงคล มารดานางตายตั้งแต่นางเกิดมา นั่นมันเป็นเหตุสุดวิสัย ชีวิตเด็กน้อยผู้หนึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นดาวหายนะ นางต้องทนทุกข์มากเพียงใด”

 “ทุกคนขับไล่ครอบครัวของนางให้ไปอยู่ไกลออกไปเพราะหวาดกลัวนาง ข้ารู้เพราะข้าก็เคยรู้สึกเหมือนพวกเจ้า แต่หลังจากนางช่วยเหลือทุกคนในครั้งนั้น ข้าก็มองนางเปลี่ยนไปและไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นอีกต่อไป หากพวกเจ้ายังไม่พร้อมที่เปลี่ยนความคิดก็อย่าไปหานางจะดีกว่า”

จางมู่ซวนเอ่ยออกมายืดยาว เพราะต้องการพูดให้พวกเขาเข้าใจ เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เดิม ๆ ซำ้ ๆ ขึ้นมาอีก ชาวบ้านยืนฟังจางมู่ซวนพร้อมครุ่นคิด จากนั้นก็หันไปมองหน้ากันว่าจะเอาอย่างไร ก่อนจะมีชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

“ข้าจะไปขอโทษนาง” เมื่อมีคนแรกก็มีที่สอง

“ข้าไปด้วย”

คราวนี้ชาวบ้านต่างยกขบวนกันไปที่บ้านหนิงอันกันหมด จางมู่ซวนรีบเดินตามพวกเขาไป เพราะกลัวว่าพวกเขาจะไปสร้างความลำบากใจให้กับครอบครัวหนิงอัน

หนิงอันยืนมองกลุ่มคนที่มาคุกเข่าขอโทษและขอความช่วยเหลือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง นางหันไปหาจางมู่ซวน 

“ท่านลุงให้ทุกคนลงนาม หากในวันข้างหน้าข้าได้ยินใครเอ่ยโทษข้าแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะไม่เหลียวแลตลอดชีวิต”

ฮุ่ยอิงรีบวิ่งไปเอากระดาษออกมาพร้อมแป้นฝนหมึกและพู่กัน จางมู่ซวนเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจนว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทุกคนจะไม่กล่าวโทษนางอีก หากผิดคำพูดจะไม่ได้รับการเหลียวแลจากทุกคนตลอดชีวิต เมื่อทุกคนอ่านจบก็รีบลงนามทันที 

“เอาละไปพาบุตรสาวของพวกท่านมาเถอะ”

“ขอบคุณหนิงอัน ขอบคุณหนิงอัน”

เช้าวันต่อมาหนิงอันก็เตรียมตัวไปที่วังเหมันต์ตามที่ได้ให้สัญญาไว้กับองค์ชายห้า นางฝากเด็ก ๆ ไว้กับบิดา พ่อบุญธรรมและมารดา นางพาฮุ่ยอิงและหนิงฮวาไปด้วยพวกเขาคงตกใจที่นางมีฝาแฝดไปด้วย จางมู่ถงเป็นคนมาขับรถม้าให้ซึ่งเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากกับงานใหม่ที่ได้รับ

แต่พอขับรถม้าพ้นหมู่บ้านได้ไม่นาน จางมู่ถงก็ต้องบังคับม้าให้หยุดลง เมื่อมีชายชุดดำห้าคนยืนขวางทางเอาไว้ ดูท่าแล้วคงไม่ได้มาดีเป็นแน่ จางมู่ถงหน้าซีดเผือดเหงื่อแตกเต็มใบหน้า ซวยแล้ว! ไม่น่าขอรับงานขับรถม้าเลย วันนี้เขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?”

“หนิงอันมีคนยืนดักอยู่ด้านหน้า” หนิงอันยกผ้าม่านขึ้นก่อนจะชะโงกหน้าออกไปดู นางแค่นยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงคำพูดของบิดา “หากเจ้ายุ่งเกี่ยวรับราชวงศ์เจ้าต้องเดือดร้อนแน่”

“ฮุ่ยอิงเจ้าอยู่ที่นี้ห้ามออกไป ท่านน้าเข้ามาหลบในนี้เจ้าค่ะ” จางมู่ถงพอได้ยินเช่นนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หนิงอันเห็นท่าทางของเขาก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู

“พี่หนิงฮวาพร้อมหรือไม่?”

“พร้อม”

หนิงอันและหนิงฮวาก้าวออกมายืนบนรถม้า ก่อนจะมองออกไปยังชายห้าคนที่ปิดบังใบหน้า พวกเขากำดาบเอาไว้ในมืออย่างเตรียมพร้อม หนิงอันนึกสงสารพวกเขาอยู่ไม่น้อยที่มาเลือกอาชีพนี้ แต่ในเมื่อมีอาชีพตั้งมากมาย แต่เลือกที่จะเป็นนักฆ่าก็จงรับผลของมันไปเสีย เพราะนางไม่ใช่คนจิตใจดีมีเมตตากับคนที่จะมาเอาชีวิตของนาง

“ลูกพี่หนิงอันมีสองคน แล้วคนไหนคือหนิงอันละขอรับ?”

“เจ้าโง่! มีสองคนก็ฆ่าทั้งสองคนสิวะ ลงมือ!”

พวกเขาทั้งห้าพุ่งลอยขึ้นมาด้วยวิชาตัวเบา แต่แล้วร่างของพวกเขากลับลอยค้างอยู่กลางอากาศ พวกเขาหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความตกใจ เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“เหตุใดถึงไม่เข้ามาฆ่าข้าละ ข้ารออยู่นะ” หนิงอันเอ่ยด้วยท่าทีเยาะเย้ย มองพวกเขาด้วยสายตาอำมหิตอย่างไม่ปิดบัง

“จะ…เจ้าเป็นใครกันแน่?” หนิงอันและหนิงฮวาหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

“หากเจ้าบอกว่าใครส่งเจ้ามา ข้าจะบอกว่าข้าเป็นใคร”

“ถึงตายข้าก็ไม่ทางบอกเจ้า!”

“ดี” เอ่ยจบหนิงอันก็กางร่มออกมา จากนั้นนางก็เหาะลอยเข้าไปใกล้พวกเขา นางใช้มือสัมผัสที่แขนของชายผู้หนึ่งก่อนจะหลับตาลง สิ่งที่นางเห็นทำให้นางถึงกับโกรธจนถึงขีดสุด นี่เขาถึงขนาดส่งคนมาฆ่านาง นี่เขาเป็นบิดาแบบไหนกัน หนิงอันเหาะกลับไปยืนบนรถม้าข้างหนิงฮวา

“เขาส่งคนมา” เพียงแค่นี้หนิงฮวาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร นางกำหมัดแน่นเข้าหากันอย่างโกรธแค้น ดวงตาเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ

“พัดพวกเขาให้ไปตกที่จวนตระกูลหนิง”

“ได้”

หนิงฮวากางพัดออกก่อนจะสะบัดออกไปด้วยความโกรธสุดขีด ร่างของชายทั้งห้าลอยละลิ่วออกไปทันที จุดหมายคือจวนตระกูลหนิง

หนิงเฉิงที่นั่งจิบชาพูดคุยอยู่กับมารดา หนิงฮูหยิน และหนิงเหลียนฮวา ต่างพากันตกใจแทบสิ้นสติเมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงบางอย่างกระแทกหลังคาจวนอย่างแรงเสียงดังสนั่น เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! พวกเขากระโดดหลบกันแทบไม่ทัน เมื่อหลังคาถูกกระแทกจนแตกแล้วร่วงลงมากระทบพื้น 

หลังคาเรือนในห้องโถงแตกพังยับเยิน ร่างของชายชุดดำทั้งห้าคนสิ้นใจตายทันที ทุกคนยืนตัวแข็งทื่อใบหน้าซีดเผือดจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น คนเหล่านี้เป็นใครกันเหตุใดตกลงมาจากหลังคา 

หนิงเฉิงตกใจมากกว่าใครเพราะเขาจำหนึ่งในชายห้าคนนี้ได้ นี่มันนักฆ่าที่เขาส่งให้ไปฆ่าหนิงอันนี่ เหตุใดพวกเขาถึงตกลงมาจากหลังคา? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“ท่านพ่อบ้านให้คนไปแจ้งทางการว่าจู่ ๆ ก็มีคนตกลงมาจากหลังคา”

“ขอรับ”

หนิงอันและหนิงฮวาบอกให้จางมู่ซวนกลับออกมาขับรถม้า ส่วนพวกนางก็กลับไปนั่งบนรถม้าอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จางมู่ถงรีบมองหาชายชุดดำแต่ไม่เห็นสักคน พวกเขาไปแล้วหรือ? ไปง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?

  เขายกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างงุนงงสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะกระตุกรถม้าขับออกไปโดยที่ไม่ถามอะไร เรื่องนี้แปลกมากจริง ๆ คงต้องเล่าให้พี่ใหญ่ฟัง

รถม้ามาหยุดที่หน้าประตูวังเหมันต์ ครั้งนี้มีท่านหมอหลวงลู่จื้อมายืนรอรับด้วยตนเอง เขาระบายยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อเห็นหนิงอันก้าวลงมา แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นดรุณีที่มีหน้าตาเหมือนหนิงอันไม่มีผิดก้าวตามลงมา นางมีฝาแฝดหรือ?

“คารวะท่านหมอหลวง นางเป็นพี่สาวข้าเจ้าค่ะนามว่าหนิงฮวา”

“เป็นฝาแฝดกันจริงด้วย เข้าไปข้างในก่อนเถิดพระสนมเตรียมอาหารไว้รอพวกเจ้าด้วยนะ”

ลู่จื้อหมอหลวงคราวนี้ไม่ได้พาไปที่เรือนหมอหลวง แต่พาไปที่ตำหนักขององค์ชายห้า พอมาถึงก็เห็นอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ หนิงอันและหนิงฮวารีบถวายความเคารพองค์ชายและพระสนมอย่างนอบน้อม

พระสนมมองพวกนางอย่างเอ็นดู วันนี้หนิงอันแต่งกายด้วยอาภรณ์สีชมพูงดงามแปลกตา ส่วนอีกคนที่หน้าตาไม่ต่างกันเลยสักนิด อยู่ในอาภรณ์สีเขียวอ่อนงดงามไม่ต่างกัน ด้านหลังเป็นฮุ่ยอิงสหายของนาง ที่วันนี้แต่งกายด้วยอาภรณ์ที่สวยสดงดงามเช่นกัน องค์ชายห้ายกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ วันนี้จิ้งจอกน้อยกลายร่างเป็นคนรวยแล้วสินะ

“เจ้ามีพี่สาวฝาแฝดด้วยหรือดีจริง วันนี้ข้าให้พ่อครัวทำอาหารไว้รอพวกเจ้า หวังว่าพวกเจ้าจะชอบ”

“ขอบพระทัยเพคะ พี่สาวของหม่อมฉันนามว่าหนิงฮวาเพคะ”

“ดีใจที่ได้พบนะหนิงฮวา พวกเจ้ารีบกินกันก่อนขนมและอาหารพวกนี้ ข้าตั้งใจให้พ่อครัวทำขึ้นให้กับพวกเจ้าโดยเฉพาะ”

หนิงอัน หนิงฮวา และฮุ่ยอิงก้าวเข้ามานั่งก่อนจะหยิบตะเกียบมาคีบอาหาร ในตอนแรกยังไม่รู้สึกหิวแต่พอมองเห็นอาหารหน้าตาน่ากินก็รู้สึกหิวขึ้นมา แต่ว่าพวกนางทั้งสามคนก็ต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันมามองหน้ากัน 

พระสนมตั้งใจวางยาพวกนางหรือ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่พวกนางรู้เพราะว่ากำไลที่สวมอยู่กลายเป็นสีแดง พระสนมเห็นพวกนางยังไม่ลงมือเสียทีก็นึกแปลกใจหรือว่าพวกนางจะไม่ชอบอาหาร

“พระสนมอาหารนี้มีพิษเพคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ! หนิงอันเจ้าแน่ใจนะ?” พระสนมรวมถึงองค์ชายห้าหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ต้องมีคนจงใจใส่ยาพิษเพื่อใส่ร้ายนางแน่ แล้วหากเป็นเช่นนี้พวกนางจะเชื่อในสิ่งที่เห็นหรือไม่? นางไม่ได้เป็นคนทำนะ

“หนิงอันไม่ใช่ข้านะ ข้าไม่รู้เรื่อง” พระสนมรีบถลามาจับมือหนิงอันและรีบปฏิเสธทันที นางกลัวว่าหนิงอันจะเข้าใจผิด หนิงอันบีบมือพระสนมเบา ๆ ก่อนจะแอบใช้พลังปราณสัมผัส ตรวจสอบว่านางมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้หรือไม่ ก่อนหนิงอันจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“หม่อมฉันเชื่อพระสนมเพคะ”