ตอนที่ 2 : จำยอม

             “ยี่หวา ไปดูหนังกันมั้ย” เสียงของบะหมี่ถามเพื่อนสนิท 

             “ไม่อ่า ว่าจะกลับบ้านเลยช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบาย บะหมี่ไปกับลูกปอนะ” เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปบอกเพื่อน 

             “โอเค อยากไปเยี่ยมคุณแม่ วันหยุดเดี๋ยวเราไปกันนะ” ลูกปอบอกอย่างเป็นห่วง ได้ไปเยี่ยมตอนอยู่โรงพยาบาลหลายครั้ง แต่กลับบ้านแล้วไม่ได้ไปเยี่ยมเลย 

             “ได้ เจอกันพรุ่งนี้นะ บ๊ายบาย” ยี่หวาโบกมือลาเพื่อนๆ เมื่อถึงใต้ตึก 

ยี่หวามีอีโคคาร์เล็กๆ หนึ่งคัน เป็นรถมือสองที่พี่ชายของเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเปิดเรียน เรามีกันแค่สามคนแม่ลูก พี่ชายที่ทำงานส่งเธอเรียนมาตั้งแต่เด็กๆ บวกกับเงินมรดกและบ้านสองชั้นหลังกลาง ที่พ่อทิ้งเอาไว้ก่อนที่จะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน  

ยี่หวากลับมาถึงบ้านก็เห็นมอเตอร์ไซค์ของพี่ชายจอดอยู่ เธอยิ้มหยิบถุงน้ำเต้าหู้ที่ซื้อมาฝากแม่แล้วเดินเข้าบ้านไป แม่ของเธอหลับอยู่ในห้องหน้าระเบียงชั้นล่างที่พี่ชายแบ่งห้องเอาไว้เพราะอยากให้แม่สูดอากาศดีๆ 

             “ยี่หวา ไปเก็บเสื้อผ้า” แม็กซ์ที่เดินลงมาจากชั้นสองบอกน้องสาว 

             “ไปไหน พี่แม็กซ์ ทำไมหน้าพี่เป็นแบบนั้น” ยี่หวาตกใจกับสภาพของพี่ชาย 

             “ไปเก็บเสื้อผ้า เราต้องไปจากที่นี่” 

             “ไปไหน พี่แม็กซ์บอกน้องก่อน” ท่าทางร้อนรนของแม็กซ์ทำให้ยี่หวาต้องรู้ความจริง การย้ายไปจากบ้านที่เธอเกิดและโตมา แถมแม่ยังนอนอยู่บนเตียงเดินก็ลำบากแบบนี้เพราะเพิ่งผ่าตัดมามันไม่ใช่เรื่อง 

             “..ฮึก ไปนะยี่หวา พี่ขอโทษ ขอโทษ” แม็กซ์ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง ยี่หวาส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจแล้วลงไปนั่งตรงหน้าพี่ชาย ดีที่แม่หลับอยู่  

             “พี่แม็กซ์ ฮึก ไม่ร้องนะ บอกน้องว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ยี่หวาส่ายหน้าแล้วเธอก็ไม่สามารถห้ามน้ำตากับสภาพของคนเป็นพี่ตอนนี้ได้ 

             “พี่..เป็นหนี้ร้อยล้าน” 

             “ฮะ!” 

             “พี่ทำงานให้กับคุณภาคิน แฝงตัวเป็นหนอนบ่อนไส้ให้กับคุณอภิสิทธิ์จนทำความเสียหายให้คุณภาคินเป็นร้อยล้าน พี่โดนจับได้ พวกนั้นจะฆ่าพี่” 

             “พี่ทำทำไม” ยี่หวายิ่งกว่าช็อก 

แต่สายตาของแม็กซ์ที่มองไปที่แม่ที่นอนหลับอยู่บนเตียงทำให้ยี่หวาสะอื้น เหตุผลคือคนที่พวกเขารักมากที่สุด 

             “ฮึก พี่แม็กซ์” ยี่หวากอดพี่ชายของเธอแน่น 

             “พี่ขอโทษ..พี่เลวมาก พี่..พี่ไม่สมควรเป็นพี่ของน้องเลยยี่หวา” แม็กซ์ที่ตอนนี้กลัวตายจนทำในสิ่งที่เลวระยำที่สุดลงไป 

             “ไม่ พี่คือพี่ที่ดีที่สุดของยี่หวานะ ฮึก พี่แม็กซ์อย่าร้องนะ” พี่ที่ดูแลปกป้องเธอมาตั้งแต่เล็ก เหมือนพ่อมากกว่าพี่ด้วยซ้ำ 

             “..พี่ที่ไหนจะบอกขายน้องสาวเพียงแค่กลัวตายยี่หวา.. ฮึก” แม็กซ์ร้องออกมาอย่างหนักอีกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ 

             “..!! พะ..พี่หมายความว่าไงคะ” 

             “พี่ขอโทษ ฮึก ตอนนี้เราต้องหนี ต้องหนีนะ” ไม่รู้ว่าจะหนีพ้นรึเปล่า แต่แม็กซ์จะไม่ยอมให้น้องสาวต้องไปตกนรกแน่นอน 

             “พี่แม็กซ์ ฮึก พี่แม็กซ์บอกน้อง” 

             “พี่.. พี่เสนอน้องให้มันจนกว่าพี่จะหาเงินไปใช้หนี้ได้ แต่เงินที่มีตอนนี้ยังไม่ได้สักเสี้ยวเลยยี่หวา พี่เลว พี่น่าจะตายไปแทนที่จะพูดขายน้องไปแบบนั้น” แม็กซ์ว่าอย่างรู้สึกผิด 

ตอนนี้ต้องหนี ต้องหนี! 

             “เงินพวกนั้น.. คือค่ารักษาแม่ใช่มั้ย ฮึก คือเงินที่ส่งน้องเรียน ฮึก ใช่มั้ยคะ” ยี่หวาถามเสียงเครือ แม็กซ์ที่ตอนนี้น้ำตาเปรอะไปทั้งหน้า เขาพยักหน้าเบาๆ  

แม็กซ์ทำงานให้กับอภิสิทธิ์ศัตรูของภาคิน การทำงานของเขาไม่ได้ออกหน้าและอภิสิทธิ์ที่รับรู้ความจำเป็นในการใช้เงินของหมากที่เขากำลังหา โดยการยื่นข้อเสนอเงินก้อนใหญ่ทั้งเรื่องรักษาแม่ที่ป่วยเป็นโรคหัวใจ และน้องสาวที่กำลังเรียนอยู่ปี 2 เป็นจุดอ่อนที่ทำให้แม็กซ์ยอมตกลงอย่างง่ายดาย 

หักหลังคนคนหนึ่งเพื่ออีก 2 ชีวิตที่เขารักให้อยู่รอด.. 

             “..พี่ขอโทษ” แม็กซ์ว่าอย่างหมดแรง 

             “พี่ไม่ต้องขอโทษนะ ฮึก น้องไม่โกรธเลย ไม่โกรธ” 

             “ยี่หวา..” น้ำตาที่นองหน้า แม็กซ์เจ็บเจียนตายกับความรู้สึกผิด 

             “พี่ทำเพื่อน้องกับแม่มาตั้งแต่เด็ก.. หากการที่น้องยอม ฮึก มันจะทำให้พี่รอดและแม่ยังอยู่ น้องยินดีค่ะ” 

             “รู้รึเปล่าว่ามันหมายถึงอะไร” แม็กซ์มองหน้ายี่หวาอย่างตกใจ 

             “..ขายตัว คำนี้คงใกล้เคียงที่สุดใช่มั้ยคะ” ยี่หวาฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา 

             “ยี่หวา เราจะหนี เราจะหนีนะ” 

             “เราจะหนีพ้นเหรอพี่แม็กซ์ ฮึก.. แม่ล่ะ ถ้าแม่รู้แม่ไหวรึเปล่า ฮึก” ยี่หวาสะอื้น กระซิบพูดกับพี่ชายเพื่อเบาเสียงลง แต่ตรงนี้แม่ไม่สามารถมองเห็นพวกเขาได้ 

คำพูดของยี่หวาคือสิ่งที่แม็กซ์ไม่อยากยอมรับ.. หนีไม่พ้นหรอก หนียังไงก็ไม่พ้น 

             “...” 

             “ขอบคุณที่ทำเพื่อแม่กับน้องมาตลอดเลยนะคะ ฮึก ให้น้องได้ทำบ้าง นะคะ” ยี่หวายื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้พี่ชาย 

             “ยี่หวา..” 

             “น้องไม่เป็นไรเลย มันก็คงไม่ถึงตาย..”