ตอนที่ 3 : สินค้า

ยี่หวาเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้น จับตัวพี่ชายให้ลุกด้วย 

             “ต้องไปเมื่อไหร่คะ” ยี่หวาถาม  

             “..พรุ่งนี้” คำตอบที่ทำให้ยี่หวาแทบล้มทั้งยืน แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มออกมา 

             “น้องจะได้เรียนอีกมั้ย” ยี่หวาถามเสียงเครือ 

             “...” แม็กซ์ตอบไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าภาคินจะทำกับน้องสาวของเขายังไง 

             “คงต้องลองดูว่าเค้าจะให้น้องเรียนมั้ย ระหว่างนี้บะหมี่กับลูกปอ น้องจะบอกว่าน้องต้องไปทำงาน แต่จะบอกพวกนั้นว่าเป็นความลับที่บอกแม่ไม่ได้ เผื่อบะหมี่กับลูกปอมาเยี่ยมแม่ น้องจะบอกแม่ว่าต้องไปฝึกงานต่างจังหวัดนะคะ” ยี่หวาคิดออกแค่นี้ ทุกอย่างมันเร็วเกินไป 

             “ยี่หวา..” 

             “พี่แม็กซ์ไม่ต้องรู้สึกผิดเลยนะ น้องฝากแม่ด้วย นะคะ” 

             “อึก ฮือ..” แม็กซ์อ่อนแอที่สุดในชีวิตก็วันนี้ เกิดมา 30 ปีเขาร้องไห้ในวันที่พ่อหายไปยังไม่เท่าตอนนี้เลย 

             “ไม่ร้องนะ เย็นนี้เรามาทานข้าวด้วยกันนะ เพราะไม่รู้ว่าน้องจะได้กลับมาทานข้าวด้วยอีกเมื่อไหร่” 

             “ยี่หวา” แม็กซ์ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทำไมน้องสาวของเขาถึงได้เข้มแข็งขนาดนี้นะ ยิ่งยี่หวาไม่โกรธ แม็กซ์ก็ยิ่งเกลียดตัวเอง 

             “ขอได้มั้ย ตอนที่น้องไม่อยู่พี่อย่าโทษตัวเอง และดูแลแม่แทนน้องด้วยนะคะ” 

             “พี่จะทำให้ดีที่สุด.. พี่จะหาทางพาเรากลับมานะยี่หวา” 

             “ค่ะ” ยี่หวายิ้มขยับไปกอดคนพี่เอาไว้ และปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเพราะหัวใจที่ตอนนี้มันเจ็บไปหมดเลย 

เช้าวันต่อมา 

ยี่หวามองตัวเองในกระจกที่อยู่ในเดรสตัวสวยที่เธอซื้อมาและยังไม่เคยใส่ แต่งหน้าอ่อนๆ ให้พอกลบความช้ำจากการร้องไห้  

             “ถือว่าทำหน้าที่ของเธอบ้างนะยี่หวา พี่แม็กซ์เหนื่อยมาเยอะแล้ว” บอกและยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้อง 

ยี่หวาเดินเข้าไปหาแม่ที่เตียง คนเป็นแม่ยิ้มให้ลูกสาวที่วันนี้แต่งตัวสวย 

             “ไปไวมากเลย แม่ไม่ทันตั้งตัวแหนะ” ยุพินพูดกับลูกสาวสุดที่รักของเธอ 

             “น้องไปนานหน่อยนะคะแม่ แต่ถ้าเจ้านายใจดีให้ลากลับบ้านน้องจะรีบกลับเลยนะคะ” 

             “ถ้าเค้าไม่ให้กลับก็ไม่เป็นไรลูก เรื่องเรียนน่ะสำคัญกับน้องมาก แม่รู้” 

             “..ค่ะ แม่ทานข้าวเยอะๆ ทานยาให้ตรงเวลานะ ฮึก..น้องรักแม่นะคะ” ยี่หวาห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เลย 

             “แม่ก็รักน้องลูก ให้พี่แม็กซ์ไปส่งใช่มั้ย ส่งน้องดีๆ นะลูก” 

             “ครับแม่” แม็กซ์ที่ตาแดงก่ำแต่สวมแว่นกันแดดเอาไว้จนคนเป็นแม่ไม่เห็นยิ้มบอก 

             “ไปเถอะเดี๋ยวเค้ารอ” ยุพินเอ่ยปากเพราะไม่อยากให้สายในการเข้าไปทำงาน 

             “ค่ะ ฟอดด รักแม่นะ” ยี่หวาหอมแก้มที่เริ่มเหี่ยวย่นแต่กลับนิ่มและหอมชื่นใจที่สุด 

             “ค่ะ ฟอดด แม่ก็รักน้องมากนะ ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะลูก” คนเป็นแม่หอมแก้มลูกสาวกลับ 

             “อื้อค่ะ” น้ำตายังหยดแหมะยามที่พยักหน้า ยุพินเอ็นดูลูกสาว ในความคิดของเธอลูกที่ไม่เคยห่างบ้าน คงงอแงเป็นธรรมดา 

ทั้งสองคนออกมาจากบ้านด้วยรถของยี่หวา 

             “เปลี่ยนใจมั้ย พี่..” แม็กซ์ตั้งใจไว้ หากยี่หวาเปลี่ยนใจเขาจะยอมทิ้งชีวิตตัวเอง 

             “ไม่ค่ะ น้องไม่ยอมให้พี่ตายหรอก” หากพี่แม็กซ์ตายยี่หวาอาจจะไม่เหลือใครเลยแม้แต่แม่..เธอรู้ดีว่าแม่รับการสูญเสียไม่ได้หรอก 

             “แต่ถ้าที่นั่นเป็นนรก..” 

             “น้องก็จะอยู่ในนรกนั่นให้ได้” 

             “ยี่หวา” 

             “แค่พี่ดูแลแม่และดูแลตัวเองให้ดี น้องอยู่ที่ไหนก็ได้พี่แม็กซ์” แม้จะเป็นนรกเหมือนอย่างที่ว่าแต่ยี่หวาจะทน เพราะเธอยังอยากเห็นแม่และพี่ชาย  

             “ไม่ไหวบอกพี่นะ พี่จะไปรับเรากลับมา” แม็กซ์ไม่รู้หรอกว่าจะไปรับยี่หวามาได้ยังไง แต่หากน้องเอ่ยปาก ชีวิตแม็กซ์จะไม่เสียดายเป็นครั้งที่ 2 แน่นอน 

ไม่นานรถคันเก่าก็เข้าในคฤหาสน์หลังสีขาวหลังใหญ่ มันใหญ่จนยี่หวารู้สึกกลัวขึ้นมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วลงเดินตามพี่ชายเข้าไป 

ผู้ชายที่ยืนรออยู่หน้าประตูพาทั้งสองเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง คิดว่าคงเป็นห้องทำงานของผู้ชายคนนั้น 

             “มาแล้วครับนาย” ปราโมทย์ ลูกน้องคนสนิทของภาคินเอ่ยกับคนเป็นเจ้านายที่นั่งหันหลังให้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่บดบังมองไม่เห็นแม้แต่ศีรษะของคนนั่งค่อยๆ หันกลับมา 

สายตาที่สบมายังยี่หวาที่ยืนอยู่ประสานกันจนยี่หวาตัวสั่นเล็กน้อย ผู้ชายคนนั้นแม้จะหล่อเหลาราวเทพบุตรแต่กลับดูน่ากลัว.. 

             “นี่เหรอ สินค้าที่ว่า..”