ตอนที่ 4 : ทดลองสินค้า

สายตาดูถูกที่มองมาทำให้ยี่หวารู้สึกรังเกียจตัวเอง.. เธอตอนนี้ที่เป็นได้แค่สินค้า 

             “ผมอาจจะเป็นแค่ไอ้คนทรยศของคุณ แต่ผมขอร้องนะครับ น้องสาวผมเธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย” 

             “พี่แม็กซ์ น้องไม่เป็นไรนะ” ยี่หวาจับแขนพี่ชายแล้วส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้ 

             “ดูน้องสาวมึงก็อยากขายตัวอยู่หนิ” 

             “...”  

คำพูดที่ทำให้ยี่หวาพูดไม่ออก 

             “มึงไปได้แล้ว ถ้าไม่มีเงินมาคืนก็อย่าเสนอหน้ามาที่นี่อีก” 

             “แต่น้องผมต้องปลอดภัย” แม็กซ์ขัดขึ้น 

             “มึงมีสิทธิ์ต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่” ภาคินมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่แสนน่ากลัว 

แม็กซ์ยกมือขึ้นมาพนมตรงอก 

             “ถือว่าเป็นคำขอร้องนะครับ” สายตาที่สั่นไหวและน้ำตาที่เอ่อคลอ มากพอว่านั่นคือคำขอร้องของหมาจนตรอก 

             “ไปได้แล้ว” ภาคินบอกเสียงเข้ม  

แม็กซ์หันมาหาน้องสาวแล้วกอดเอาไว้แน่น 

             “อย่าลืมที่พี่บอกนะ” 

             “ค่ะ” เพราะทุกอย่างได้พูดกันไว้หมดแล้ว ยี่หวาไม่อยากมาเสียน้ำตาให้ภาคินมองว่าเป็นละครน้ำเน่าบทหนึ่ง มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว.. เข้าถ้ำเสือแล้วเธอแค่ทำเพื่อให้ทุกคนรอด 

ทั้งห้องเหลือแค่ภาคินและยี่หวา 

             “มาแล้วก็ทำงานสิ มันจะคุ้มกับที่พี่เธอขายมาขัดดอกรึเปล่า” ทุกคำมีแต่การดูถูก  

ยี่หวาตัวสั่นยามที่เดินเข้าไปหา น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ยังคงกลั้นอย่างสุดความสามารถ 

ภาคินเลื่อนเก้าอี้ออกห่างโต๊ะเล็กน้อยให้ยี่หวาได้จัดการทำหน้าที่ได้อย่างสะดวก แต่สาวน้อยกลับยืนจับมือตัวเองแน่นพร้อมกับปากที่เม้มเอาไว้ 

             “ไปเรียกพี่เธอมารับผิดชอบดีมั้ย ดูท่าจะไม่คุ้ม” ภาคินพูดเสียงเรียบแต่กลับน่ากลัวทำให้ยี่หวารีบขยับไปคุกเข่าทันที 

             “อึก.. จะให้หนูทำอะไรบ้างคะ” เธอช้อนตาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ 

             “ทำแบบที่ผู้หญิงแบบเธอเค้าทำไง” มุมปากที่ยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน 

ผู้หญิงที่ยอมเอาตัวเข้าแลกกับเงินไม่มีตรงไหนที่จะน่าสงสาร ไม่ได้โดนบังคับมาอีกต่างหาก เต็มใจเสียด้วยซ้ำ 

ยี่หวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรื่องแบบนี้เธอไม่เคยเลยเพราะแม้แต่แฟนก็ไม่เคยมีด้วยซ้ำ ในชีวิตของเธอมีแต่เพื่อน การเรียนและครอบครัวเท่านั้น มือเล็กสั่นเทายื่นไปยังเข็มขัดแบรนด์ดัง ค่อยๆ ถอดสลักมันออก จนไปถึงซิปล็อกของกางเกง 

ภาคินมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เฉยชา  

             “อ๊ะ..” ยี่หวาร้องด้วยความเจ็บและมากกว่านั้นคือตกใจ เมื่อผมนิ่มของเธอโดนอีกคนจิกเข้าที่ท้ายทอยอย่างรวดเร็ว 

             “ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นกับเธอนะ” ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วใบหน้าที่เรียกได้ว่าจิ้มลิ้มและสุดท้ายก็จดจ้องอยู่ที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังสั่นไหว 

             “นะ..หนูขอโทษค่ะ” ยี่หวาว่าเสียงสั่นและรีบทำให้ไวกว่าเดิม มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้เช่นเคยแล้วมองทุกอย่างตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย 

มือเธอยังสั่นและสั่นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นแท่งร้อนที่เห็นเส้นเอ็นเด่นชัด เป็นครั้งแรกที่ยี่หวาได้เห็นของจริง หัวบานหยักสีแดงเข้ม มันดูน่ากลัวในความรู้สึกแรกของเธอ 

             “อย่าทำไร้เดียงสาทั้งที่รู้ว่าเข้ามาที่นี่เธอต้องทำอะไร” ภาคินเกลียดการแสดงของพวกผู้หญิงพวกนี้  

             “..” ยี่หวาไม่ได้พูดอะไรเพราะอาจจะเป็นการแก้ตัว เธอไม่เคยดูแม้แต่หนังอย่างว่าด้วยซ้ำ แต่เพราะเคยเรียนและทฤษฎีที่มีอยู่บ้างทำให้เธอรู้ว่าต้องทำยังไง ไม่รู้ว่ามันถูกหรือผิดแต่ก็ค่อยๆ ชักรูดจนแท่งที่ไม่ได้แข็งตัวในทีแรกตอนนี้ชี้โด่พร้อมกับความร้อนที่สัมผัสได้ 

             “...” ภาคินมองการกระทำด้วยอารมณ์ที่ค่อยๆ สูงขึ้นนิดๆ รู้สึกแปลกใจกับตัวเองเหมือนกันที่เห็นตากลมๆ ที่แสดงออกมาว่าไร้เดียงสาคู่นั้นทำให้เขามีอารมณ์ขึ้นมา 

             “มีปัญญาทำได้แค่นี้?” ภาคินถามออกมานั่นทำให้ยี่หวาค่อยๆ ใช้ปลายลิ้นลองตวัดลงบนรอยแยก รสชาติเฝื่อนๆ อย่างที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อน เธออยากอ้วกออกมา มันแย่ไปหมดเลยและที่เด่นชัดคือความรู้สึกที่พังไปหมด 

เธอค่อยๆ ตวัดลงอย่างระวังทั้งที่น้ำตากำลังไหล ก่อนจะค่อยๆ ส่งความแข็งขืนที่ขยายใหญ่เข้าปาก 

             “อืม..” เสียงครางพอใจดังขึ้นทำให้ยี่หวาไม่เกร็งมากไปกว่านี้ เธอขยับเข้าออกช้าๆ ฟันซี่สวยที่ครูดกับเอ็นนูนทำให้ภาคินถึงกับกัดกรามแน่น 

             “ไม่ได้เรื่อง” 

             “อึก..” เสียงเข้มที่เอ่ยออกมาทำให้ยี่หวาชะงัก 

             “ถ้าฟันเธอโดนอีกครั้ง รู้นะว่าจะเกิดอะไร” เสียงเข้มเอ่ยออก ยี่หวากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยายามไม่ให้ฟันของเธอครูดไปกับสิ่งที่อยู่ในปาก 

อ่อก อ่อก อ่อก เสียงกระแทกเข้าในลำคอพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของภาคิน มือหนารวบผมที่ท้ายทอยสวยแล้วอัดแท่งร้อนเข้าใส่จนยี่หวาน้ำตาไหล 

             “อ่อก อ่อก แค่กๆ อื้อ” ยี่หวาพยายามอย่างที่สุดที่จะอดทน 

ปึก ปึก ปึก 

             “อ่อก อ่อก” 

             “ซี้ดด อ๊าาาส์~~” น้ำขาวขุ่นฉีดพ่นเข้าในโพรงปากเล็กจนคนตัวเล็กสำลัก 

             “แค่กๆๆๆ” น้ำตาที่ไหลพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ ยี่หวาปล่อยแท่งร้อนนั่นออก 

             “อย่าให้ฉันเลอะ” 

             “แค่กๆๆ” ยี่หวาพยักหน้าและกำลังมองหาทิชชู 

             “ใช้ลิ้นของเธอ” และคำสั่งที่ดังขึ้นทำให้ยี่หวาช้อนตาแดงๆ ของเธอไปมอง และได้รับแค่ความเฉยชากลับมาเช่นเคย ยี่หวาก้มลงไปทำความสะอาดคราบขาวขุ่นตรงหน้าจนหมดจด 

             “หึ” 

ภาคินลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วจัดการกับกางเกงของตัวเอง ยี่หวาเช็ดน้ำตาของตัวเองและบังคับไม่ให้สั่นเพราะความรู้สึกมากมายที่กำลังอัดแน่น 

             “เข้ามา!” เสียงเข้มของภาคินเรียกลูกน้องที่อยู่หน้าห้อง ประตูเปิดออกพร้อมกับปราโมทย์และคนใช้สาวอีกคน 

             “ให้อยู่ห้องฟ้า” ภาคินบอกลูกน้องแค่นั้นก็เดินออกจากห้องทำงานไป 

             “ไปค่ะ ฉันจะพาไปห้องพักของคุณ” เสียงของแม่บ้านที่ได้มาดูแลยี่หวาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป 

เป็นของเล่นของเจ้าของบ้านที่มูลค่าค่อนข้างสูงมากเลยทีเดียว