ตอนที่ 5 : กรง

ห้องฟ้าที่ว่าคือห้องที่อยู่ห่างออกจากห้องทำงานไปไม่ไกล 

             “ห้องนี้เป็นห้องของคุณภาคินของชั้นนี้นะคะ ห้องของคุณจะอยู่ห่างออกไปอีก 2 ห้อง” ผู้หญิงที่ดูอายุราวๆ 35 พูดกับยี่หวา 

             “ยี่หวาต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอถามขณะที่เดินเข้าไปในห้อง 

             “แค่ทำตามคำสั่งของเจ้านาย ระหว่างนี้ก็อยู่แต่ในห้องนะคะ อาหารเที่ยงลงไปทานข้างล่างได้เลย.. ทานที่ห้องครัวนะคะ” เพราะนี่ไม่ใช่แค่คนแรกที่เข้ามาในฐานะนี้ มีหลายต่อหลายคนที่ยอมเข้ามาอยู่ในนี้ในฐานะนี้ และส่วนมากก็มาด้วยเหตุผลเดียวกับยี่หวา.. ขัดดอกใช้หนี้ 

             “ค่ะ..ยี่หวาชื่อยี่หวานะคะ” 

             “ค่ะ ฉันชื่อตานะคะ” 

             “ค่ะพี่ตา” ยี่หวารู้สึกดีที่อย่างน้อยก็มีคนที่พอจะพูดดีกับเธออยู่บ้าง 

             “อาหารเที่ยงทานสิบเอ็ดโมงครึ่งนะคะ” 

             “ค่ะ” 

             “ตามสบายค่ะ” ตาว่ายิ้มๆ แล้วเดินออกไป 

ตาเป็นสาวใช้ที่มักจะได้ดูแลผู้หญิงที่เข้ามาที่นี่ ส่วนมากแต่ละคนจะมาด้วยความเต็มใจ เพราะหากบังคับลากถูกันมาภาคินจะไม่รับเอาไว้เพราะตัวของภาคินไม่ใช่คนที่จะฝืนใจผู้หญิงคนไหน และเมื่อก้าวเข้ามาได้แล้ว นั่นเท่ากับว่าคนคนนั้นเป็นสมบัติของภาคินที่ซื้อมาด้วยเงิน.. 

ยี่หวามองไปรอบๆ ห้องที่กว้างขวางกว่าห้องของเธอเสียอีก มันสวยและน่าอยู่มากๆ หากเธอไม่ได้เข้ามาในสถานะนี้ เธอวางกระเป๋าใบกลางของตัวเองแล้วเดินออกไปยังระเบียง ชั้นสองที่เธออยู่มันสูงมากเมื่อมายืนตรงนี้ ยี่หวามองไปข้างนอกเป็นบริเวณบ้านที่เรียกว่าคฤหาสน์ใหญ่โต ตอนเธอเข้ามาที่นี่มองจากด้านนอกมันมี 5 ชั้น มันกว้างจน..น่ากลัว 

กลุ่มคนที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าที่นี่มีการป้องกันที่แน่นหนามากแค่ไหน และตอนนี้เธอก็เห็นว่าภาคินกำลังขึ้นรถคันสีดำหรูหราและรถก็แล่นออกไปจนพ้นขอบรั้วที่มองเห็นไกลๆ จากตรงนี้ 

ยี่หวากลับเข้ามาในห้อง เธอเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและอยากล้างความสกปรกออกจากปาก ตากลมมองเด็กสาวอายุ 19 ที่สะท้อนอยู่ในกระจก 

             “น่าสมเพชแค่ไหนเธอก็ต้องทำนะยี่หวา เพื่อแม่และพี่ชายของเธอ” ยี่หวาบอกตัวเองเสียงเครือ 

ทุกอย่างที่พี่ทำหากแม่รู้ อาการจะยิ่งทรุดและไม่สามารถรับรองได้เลยว่าแม่จะรับไหวรึเปล่า เธอไม่โทษพี่ชายของเธอเลยเพราะเธอรู้ดีว่าเงินพวกนั้นพี่หามาเพราะเธอและแม่ การผ่าตัดของแม่ ค่ารักษาและการพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลเกือบครึ่งเดือน เงินเป็นล้านพวกนั้นพี่ชายทำเพื่อแม่ทั้งนั้น เธอจะโกรธพี่ชายเธอลงได้ยังไง 

             “แต่หนูต้องอยู่ที่นี่จนถึงเมื่อไหร่คะ.. ฮึก เมื่อไหร่กัน” ยี่หวาทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร 

ยี่หวาที่แต่งตัวธรรมดา เธอสวมกางเกงยีนส์ขายาวและเสื้อยืดพอดีตัวอย่างที่ชอบใส่ แม้ว่าตอนที่อยู่บ้านจะถนัดกางเกงขาสั้นมากกว่า แต่ที่นี่ไม่ใช่ ในกระเป๋าของเธอเต็มไปด้วยชุดที่มิดชิด มีกางเกงขาสั้นอยู่ด้วยที่เธอจะเอาไว้ใส่ตอนที่อยู่บนห้องคนเดียว 

             “....” ยี่หวาเดินไปตามทางเมื่อลงมาชั้นล่าง มันกว้างขวางจนไม่สามารถรู้ได้ว่าทางไปห้องครัวไปทางไหน 

             “คุณยี่หวา ทางนี้ค่ะ” เป็นตาที่เรียกยี่หวาเมื่อเห็นว่าเธอยืนงงอยู่กลางบ้าน 

             “พี่ตา” ยี่หวายิ้มแล้วรีบเดินไปหาตาที่อยู่ไกลๆ มาถึงก็เห็นว่าในครัวมีคนเยอะมาก ผู้หญิงและผู้ชาย 

             “นี่เหรอเด็กใหม่ท่าน” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีขาวเหมือนพี่ตาพูดขึ้น 

             “อืม เค้าเพิ่งเอามาขัดดอกเมื่อเช้า” และเสียงที่ตอบกลับของอีกคนก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน 

             “ถ้าท่านรู้ว่าโดนพูดถึง คงได้อบรมพนักงานใหม่อีกสักคนสองคน” ตาหันมองแล้วพูดออกมาเสียงเรียบทำให้ทุกคนก้มหน้าก้มตาทานข้าวทันที เพราะหากเรื่องนี้ถึงหูภาคิน ก็คงโดนไล่ออกกันไปหลายคน 

             “วันนี้พวกเราทานเป็นข้าวมันไก่นะคะ คุณนั่งตรงนี้ได้เลย” เพราะเป็นอาหารที่ใช้เลี้ยงคนใช้ทั้งบ้านและบอดี้การ์ดซึ่งมีไม่ต่ำกว่า 30 คน บางครั้งก็เป็นอาหารจานเดียวแบบนี้หรือบางครั้งก็เป็นข้าวแกงสองสามอย่างให้ได้กินกัน 

             “ทานได้ใช่มั้ยคะ” 

             “ยี่หวาทานได้หมดเลยค่ะ แค่อย่าเป็นอาหารทะเลก็พอ” เธอบอกแล้วยิ้ม เพราะยี่หวาแพ้อาหารทะเล แต่แปลกหน่อยที่กุ้งเธอสามารถทานได้ นอกนั้นกินแล้วจะมีผื่นขึ้นและจะคันไปทั้งตัวและหน้าเลย  

             “อ้อ ค่ะ ดีนะคะวันนี้ที่ไม่ได้ทำพวกอาหารทะเล” 

             “กระแดะ” เสียงที่ดังขึ้นจากผู้หญิงชุดขาว ยี่หวากะพริบตาปริบๆ แล้วหันไปมองก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นดูดีมากเลยทีเดียว แถมเซ็กซี่อีกต่างหาก 

             “ทานเถอะค่ะ อย่าไปสนใจเลย” 

             “พี่ตา!” เสียงนั้นดังมาอย่างไม่พอใจที่ตาเหมือนจะเข้าข้างเด็กคนนั้น 

             “เค้าไปทำอะไรให้พวกเธอนักหนา เพิ่งมาวันแรกก็ตั้งแง่กับเค้าไปแล้ว ไร้สาระจริงๆ” 

             “ฮึ่ยย” 

             “ต่อให้ไม่มีผู้หญิงที่แวะเวียนเข้ามา ท่านก็ไม่ยกเธอขึ้นไปข้างบนหรอก”  

             “เหอะ!” เธอคนนั้นสะบัดหน้าแล้วหันไปกินข้าวของตัวเอง 

ยี่หวาไม่ได้พูดอะไร เธอนั่งทานข้าวของเธอไปเงียบๆ จนหมด 

             “วางไว้ก็ได้ค่ะ” 

             “ยี่หวาล้างเองค่ะ” ยี่หวายิ้มแล้วลุกไปล้างจานเอง 

เธอล้างจนเสร็จก็หันกลับเพื่อเดินออกจากห้อง แต่เพราะไม่คิดว่าจะมีการต้อนรับกันแบบนี้ 

ตุบ! 

             “โอ้ยย” ยี่หวาร้องเบาๆ เมื่อเธอกองลงไปกับพื้นเพราะสะดุดขาใครบางคนที่ยื่นออกมา 

             “คิคิคิ” พวกนั้นหัวเราะคิกคัก  

ยี่หวาเม้มปาก เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้อ่อนแอ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้มีสถานะที่จะเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองได้ จะมีเรื่องตั้งแต่วันแรกไม่ได้เด็ดขาด.. 

             “คุณยี่หวา” ตาร้องอย่างตกใจแล้วย่อตัวลงไปช่วยพยุง 

             “อย่าให้มันมากนะนังหวาน ถ้าคุณเค้าแข้งขาหัก คิดว่าคุณภาคินจะเอาเธอไว้มั้ย ลืมไปแล้วเหรอว่าเจ้านายเธอน่ะเป็นคนยังไง” และคำของตาทำให้ผู้หญิงที่ชื่อหวานนั่นหน้าเจื่อนไปทันที 

             “ชิ” 

             “ขอโทษซะ” ตาบอกเสียงเข้ม 

             “ไม่” 

             “จะลองใช่มั้ย” ตาสบตากับหวานจนหวานรู้สึกแอบสั่นขึ้นมา 

             “..ขอโทษ!” และในที่สุดก็ยอมขอโทษ 

             “..” 

             “ทีหลังอย่าทำอีก” ตาชี้หน้าแล้วประคองยี่หวาออกมาจากตรงนั้น 

ยี่หวาเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นเหลือเกิน นี่สินะ.. นรกบนดิน แถมคืนนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง