บทที่2 ต่อรอง

บทที่2 ต่อรอง

ลีโอจ้องมองใบหน้าสวยที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาของใยไหม แววตาของเขาดูแคลนในความกตัญญูที่กินไม่ได้ของเธอ แต่ในขณะเดียวกันเขากลับละสายตาไปจากความงดงามที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวนี้ไม่ได้เลย

"เธอจะยอมเอาตัวเข้าแลก เพื่อพี่ชายเลวๆ ของเธอจริงๆ ใช่ไหมฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย" ลีโอถามย้ำ เสียงของเขาเย็นยะเยือกจนดินที่นอนอยู่บนพื้นถึงกับกลั้นหายใจลุ้นผลลัพธ์

ใยไหมปาดน้ำตาออกจากแก้ม กอดน้ำหวานที่สะอื้นจนตัวโยนไว้แนบอก "ฉันต้องทำอะไรบ้าง"

"เธอต้องเป็นนางบำเรอให้ฉัน จนกว่าฉันจะเบื่อ" ลีโอประกาศกร้าว "และเธออาจจะต้องช่วยงานฉันที่คาสิโน"

ใยไหมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสบตามาเฟียใหญ่อย่างไม่ลดละ "แล้วหลานสาวฉันล่ะ ฉันต้องเอาน้ำหวานไปด้วย ฉันจะยอมขายชีวิตให้มาเฟียอย่างคุณ แต่ฉันมีข้อแม้ ฉันต้องได้เงินเดือน"

คำพูดนั้นทำให้ลีโอถึงกับหลุดขำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "เงินเดือนงั้นเหรอ? พี่ชายเธอเป็นหนี้ฉัน 20 ล้านนะ เธออยู่ในฐานะลูกหนี้ที่ต้องชดใช้ ไม่ใช่ลูกจ้าง"

"ใช่ค่ะ! ฉันจะขายตัวเองเพื่อใช้หนี้ 20 ล้านนั่นให้พี่ชาย แต่หลานสาวฉันต้องกินต้องใช้ แกต้องได้เรียนหนังสือ"

ใยไหมเถียงกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ฉันขอเงินเดือนจากคุณเดือนละ 5 แสนบาท คุณจะให้ฉันทำอะไรฉันยอมทุกอย่าง และความสาวของฉัน ฉันขายมันให้คุณเพื่อล้างหนี้ 20 ล้านนั่น!"

ลีโอหยุดขำทันที แววตาคมกริบกวาดมองทั่วเรือนร่างอ้อนแอ้นตรงหน้า ความสวยบริสุทธิ์ของเธอสะดุดตาเขาตั้งแต่ได้พบเธออีกครั้ง แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นเพราะเขาเคยหลงรักเธอเมื่อสองปีก่อนแต่โชคชะตาดันพาให้เธอและเขามาเจอกันในสถาณการณ์แบบนี้ ยิ่งได้เห็นความใจกล้าที่กล้าต่อรองกับเขา มันยิ่งปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวมาเฟียวัย 40 อย่างเขาให้ตื่นตัว

"หึ~ใจเด็ดดีนี่" ลีโอขยับเข้าไปใกล้จนชิดตัวใยไหม

"ได้ ฉันให้ตามที่ขอ แต่ข้อตกลงของฉันคือ เธอต้องอยู่กับฉันเป็นอย่างน้อย 10 ปี! ห้ามยุ่งกับผู้ชายคนอื่น ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ห้ามขัดคำสั่งฉันเด็ดขาด!"

ที่เขาตั้งเงื่อนไขผูกมัดและนานขนาดนี้ เพราะเขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าสวยงามและมีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ และเขาอยากได้เธอ อยากได้เธอมากเหมือนเมื่อสองปีก่อน

ใยไหมหลับตาลงอย่างขมขื่น ก่อนจะพยักหน้ารับชะตากรรม "ฉันตกลงค่ะ"

ดินที่นอนอยู่บนพื้นพยายามจะคลานเข้ามาหา

"ไหม พี่ขอบใจนะไหม พี่รอดแล้ว"

ก่อนที่ฝีเท้าของบอดี้การ์ดจะลากตัวศิลาออกไปจากโกดัง ใยไหม ที่ยืนกอดหลานสาวตัวน้อยไว้แน่นก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ตะโกนเรียกชื่อพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นจนคนฟังถึงกับขนลุก

"เดี๋ยวก่อนพี่ดิน!"

ศิลาชะงักเท้า หันกลับมามองน้องสาวด้วยใบหน้าเหยเก "ไหมมีอะไรอีก พี่เจ็บไปหมดแล้วนะ"

"ฟังไหมให้ดีนะ" ใยไหมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพี่ชายแท้ๆ ด้วยความขยะแขยง "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปพี่ไม่ใช่พ่อของน้ำหวานอีกต่อไป และอย่ามาให้ไหมเห็นหน้าอีก ถ้าวันไหนที่ไหมเห็นพี่ปรากฏตัวต่อหน้าไหมหรือน้ำหวานอีกและมาสร้างความเดือดร้อนให้ไหมอีก วันนั้นคือวันตายของพี่! ไหมจะขอให้คุณสิงหราชฆ่าพี่ทิ้งซะ!"

ศิลาเบิกตาโพลงด้วยความช็อก เขาไม่เคยเห็นน้องสาวที่อ่อนโยนพูดจาอาฆาตขนาดนี้มาก่อน แต่ด้วยความกลัวตายและอยากรอดพ้นจากนรกแห่งนี้ เขาจึงรีบพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว "เออๆ! พี่ตกลง! พี่จะไม่มาให้เห็นหน้าอีก พี่สัญญา!"

ลีโอ ที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจในความเด็ดขาดของหญิงสาว เขาปรายตามองศิลาด้วยสายตาดูแคลน

"มึงได้ยินที่ใยไหมพูดแล้วใช่ไหมไอ้ดิน? จากนี้ไปมึงห้ามอยู่ที่นี่อีก หนีไปไหนก็ไปซะ! และกูจะปล่อยมึงไปในพรุ่งนี้หลังจากที่จัดการเอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"

ลีโอหันไปสั่งการเสียงเข้มกับมือขวาของเขา "เตรียมเอกสารมอบอำนาจปกครองบุตรให้เรียบร้อย พรุ่งนี้กูจะให้มันเซ็นยกน้ำหวานให้เป็นบุตรบุญธรรมของเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย มึงห้ามมีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนี้อีกแม้แต่ปลายเล็บเข้าใจไหม!"

"ครับเฮีย ผมเข้าใจครับ!" ศิลาละล่ำละลักตอบ ก่อนจะถูกลูกน้องของลีโอกระชากตัวออกไปขังไว้รอเซ็นเอกสารในวันรุ่งขึ้น

บรรยากาศในโกดังกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ลีโอหันมามองใยไหมที่บัดนี้ดูอ่อนแรงลงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่เธอก็ยังทำหน้าที่น้าสาวที่แสนดีด้วยการตบหลังปลอบน้ำหวานที่เริ่มหลับไปพร้อมกับหยาดน้ำตา

"ไปขึ้นรถ" ลีโอสั่งเสียงเรียบ "ฉันจะพาเธอไปเก็บของที่คอนโดคืนนี้"

ใยไหมพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอเดินตามร่างสูงสง่าของมัจจุราชในชุดสูทออกไปที่หน้าโกดัง รถยุโรปคันหรูหลายคันจอดเรียงรายรอรับเจ้าเหนือหัว ลีโอเปิดประตูรถคันที่หรูที่สุดด้วยตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าให้ใยไหมเข้าไปนั่งด้านใน

เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโกดังมุ่งหน้าสู่คอนโดของเธอ ลีโอก็นั่งพิงเบาะหนังราคาแพงพลางจ้องมองใบหน้าสวยของใยไหมที่เอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดจา

"จำไว้นะใยไหม" ลีโอทำลายความเงียบขึ้นมา "ตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้าคฤหาสน์ของฉัน เธอคือผู้หญิงของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอรวมถึงเด็กนั่น คือความรับผิดชอบของฉันแต่เพียงผู้เดียว อย่าทำให้ฉันเสียหน้า"

"ฉันทราบค่ะ คุณสิงหราช"

เมื่อรถยนต์หรูของลีโอเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าคอนโดมิเนียมเก่าๆ แห่งหนึ่ง ลีโอ นั่งรออยู่ในรถโดยส่งลูกน้องชุดดำส่วนหนึ่งตามขึ้นไปคุม ใยไหม เก็บของ ภายในห้องพักขนาดกะทัดรัด ใยไหมพยายามกลั้นสะอื้นพลางหยิบเสื้อผ้าของตัวเองและของใช้จำเป็นของหลานสาวใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ

"ฮึก..." น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนเสื้อผ้าตัวเล็กๆ ของน้ำหวานจนชุ่ม

น้องน้ำหวาน ที่ตื่นขึ้นมาเห็นอาสาวร้องไห้ ก็คลานเตาะแตะเข้ามาใกล้ มือน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มยื่นมาแปะบนแก้มใยไหมแล้วลูบเบาๆ พลางทำปากจู๋หอมแก้มให้กำลังใจน้าสาวเหมือนที่เคยทำ "น้าไหมจ๋า ม่ายร้องน้าาา หอมๆ ค่ะ"

ใยไหมโผเข้ากอดหลานสาวแน่นขึ้น เสียงร้องไห้สะอื้นปานจะขาดใจดังระงมไปทั่วห้อง เธอเจ็บปวดที่ต้องเสียสละอิสรภาพ แต่เธอก็ทิ้งหลานไปไม่ได้จริงๆ

แต่ในขณะที่ใยไหมกำลังจะพาน้ำหวานก้าวออกจากห้องเพื่อไปเริ่มชีวิตใหม่ที่คฤหาสน์ของลีโอ "อาซ้อ" เจ้าของคอนโดวัยกลางคนที่มีนิสัยร้ายกาจก็เดินสวนขึ้นมาพร้อมกับพนักงานนิติบุคคลร่างใหญ่

"อ้าวๆ! จะไปไหนอีไหม!" อาซ้อแผดเสียงลั่นทางเดินพลางชี้หน้า "ค่าเช่าที่ค้างกูไว้สามเดือน มึงยังไม่จ่ายสักบาท คิดจะหอบผ้าหอบผ่อนหนีตามผัวไปง่ายๆ เหรอวะ!"

ใยไหมรีบยกมือไหว้ด้วยใบหน้าที่นองน้ำตา

"ไหมขอโทษค่ะอาซ้อ ไหมไม่ได้หนีนะคะ ไหมจะไปทำงานค่ะ พี่ชายไหมยังอยู่ที่นี่ค่ะ ไหมสัญญาว่าสิ้นเดือนหน้าไหมจะเอาเงินมาจ่ายทั้งหมด ทั้งค่าเช่าและค่าเสียเวลาเลยนะคะอาซ้อ ไหมขอร้อง ให้ไหมไปเถอะนะคะ"

"ไม่ได้! มึงมันตอแหลทั้งพี่ทั้งน้อง!" อาซ้อไม่ฟังคำอ้อนวอน แถมยังด่าทอใยไหมด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด "ค้างค่าเช่ากูแล้วยังจะกล้าหอบผ้าหนีเหรอ มึงเอากระเป๋าวางลงเดี๋ยวนี้!"

พูดจบยัยป้ามหาภัยก็พุ่งเข้าผลักไหล่ใยไหมอย่างแรงจนเธอเซไปปะทะผนัง "ไป! จับมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!"

ไอ้นิติร่างยักษ์รีบเข้ามาล็อคแขนใยไหมแล้วกระชากเธอจนล้มลงกับพื้นปูน "ว้ายยย!" ใยไหมร้องลั่นด้วยความตกใจ อ้อมแขนที่กอดน้ำหวานไว้เริ่มหลุดออกจนเด็กน้อยเกือบจะกระแทกพื้น น้ำหวานร้องไห้จ้าด้วยความขวัญเสีย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังดังขึ้นจากหัวมุมทางเดิน

ลีโอที่แอบเดินตามมาและยืนพิงผนังดูเหตุการณ์อยู่นานเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาของเขาเยือกเย็นจนคนมองเสียวสันหลังวูบ เขาไม่รอช้า พุ่งเข้าหาไอ้นิติคนนั้นแล้วซัดหมัดเข้าที่หน้ามันอย่างจังจนล้มคว่ำ ก่อนจะตามเข้าไปอัดซ้ำจนมันหมอบอยู่กับพื้นในสภาพเละเทะดูไม่ได้

"มึงกล้าดีเนอะ พวกควาย" ลีโอเค้นเสียงลอดไรฟัน

ส่วนอาซ้อที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อ ก็ถูกลูกน้องของลีโอตบเข้าที่ใบหน้าเต็มแรงจนหน้าหันล้มลงไปกองกับพื้น "โอ๊ยยย! นี่พวกมึงเป็นใคร!"

ลีโอหยิบปึกเงินสดออกมาจากกระเป๋าสูทแล้วฟาดลงบนหน้าอาซ้อปากดีอย่างแรงจนธนบัตรกระจายเต็มพื้น "ค้างเท่าไหร่! เอาไป! แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้ากูก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ"

ยัยป้านั่นสั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวพลางรีบเก็บเงินที่พื้น ลีโอก้มลงประคองใยไหมที่สั่นเทิ้มและอุ้มน้ำหวานขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดของเขาเอง แววตาที่มองอาซ้อเปลี่ยนเป็นความอำมหิต

"จำหน้ากูไว้ แล้วถ้ากูยังเห็นมึงเปิดปากพล่อยๆ ด่าคนอื่นไปทั่วมึงจะไม่ได้ตายดีแน่อีแก่!"

ภายในรถยุโรปคันหรู ลีโอนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง ท่าทางของเขาดูนิ่งขรึมจนบรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง ใยไหมขยับตัวนั่งชิดริมหน้าต่าง กอดน้องน้ำหวานที่หลับพริ้มอยู่ในอ้อมแขนแน่น ราวกับว่าอ้อมกอดนี้คือที่กำบังเดียวที่เหลืออยู่

ลีโอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหา ป้าสาย หัวหน้าแม่บ้านที่คฤหาสน์ น้ำเสียงของเขาเผด็จการและเด็ดขาด

"ป้าสาย เตรียมห้องนอนให้เด็กผู้หญิง อายุสองขวบ แยกต่างหากห้องหนึ่ง จัดให้มีพี่เลี้ยงดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ของใช้เด็กเตรียมให้ครบที่สุด ส่วนห้องนอนของฉันจัดที่ทางให้เรียบร้อย ฉันจะพาผู้หญิงคนใหม่เข้าไปนอนด้วยคืนนี้"

ใยไหมที่นั่งฟังอยู่ถึงกับหน้าซีดเผือด เธอหันขวับมามองมาเฟียวัย 40 ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและไม่ยินยอม

"ไม่ได้นะคะคุณสิงหราช! จะให้น้ำหวานนอนแยกได้ยังไง แกเพิ่งสองขวบเองนะคะ!" ใยไหมโพล่งออกมาอย่างลืมตัว "น้ำหวานไม่เคยนอนห่างจากฉันเลยสักคืนเดียว แกติดฉันมาก แล้วที่นี่ก็ที่ใหม่ แกเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมา แกต้องขวัญเสียแน่ๆ ถ้าตื่นมาไม่เจอฉัน"

ลีโอปรายตาคมกริบมามองใบหน้าสวย "เธอมาที่นี่ในฐานะนางบำเรอของฉันใยไหม หน้าที่ของเธอคือต้องนอนบนเตียงของฉัน ปรนนิบัติฉัน ไม่ใช่ไปนอนกอดเด็ก"

"ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ" ใยไหมพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง "น้ำหวานยังเด็กมากจริงๆ ขอเวลาให้แกได้ปรับตัว ให้แกนอนกับฉันไปก่อน จนกว่าแกจะเริ่มชินกับที่นี่ ฉันขอร้องล่ะค่ะ ถือว่าเห็นใจเด็กตาดำๆ เถอะนะคะ"

ลีโอจ้องมองดวงตาที่อ้อนวอนของใยไหม เขานิ่งไปครู่หนึ่งพลางมองเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนเธอ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับรู้สึกวูบไหวอย่างประหลาดเมื่อเห็นความรักที่เธอมีต่อหลานสาว

"ก็ได้ฉันจะอนุญาตให้เด็กนอนห้องเดียวกับเราแค่ช่วงแรกเท่านั้น" ลีโอกรอกเสียงลงโทรศัพท์อีกครั้งด้วยความหงุดหงิด "ป้าสาย เปลี่ยนแผน ให้เด็กนอนในห้องนอนใหญ่กับฉันและผู้หญิงคนใหม่ จัดเตียงเสริมเล็กๆ ไว้ที่มุมห้อง แล้วไม่ต้องมีพี่เลี้ยงเข้าไปวุ่นวายถ้าฉันไม่สั่ง"

ใยไหมตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินประโยคนั้น "ห้องเดียวกับคุณ หมายความว่า"

"ก็หมายความว่าเธอกับเด็กต้องนอนในห้องของฉัน" ลีโอเน้นคำชัดเจน "น้ำหวานนอนเตียงเล็ก ส่วนเธอนอนบนเตียงกับฉัน อย่าลืมข้อตกลงใยไหม เธอขายชีวิตให้ฉันแล้ว และคืนนี้คือคืนแรกของการชดใช้หนี้ 20 ล้าน!"

ใยไหมเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันและความขมขื่นจุกอยู่ที่อก เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ต่อรองไปมากกว่านี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการก้มหน้ายอมรับชะตากรรมในฐานะ 'นางบำเรอ' ที่ต้องทำหน้าที่ต่อหน้าหลานสาวตัวน้อยในห้องนอนเดียวกัน

รถเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดมหึมาเข้าสู่คฤหาสน์อัครเดชโภคิน ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างจ้าแต่น่าขนลุกสำหรับใยไหม

"ถึงแล้วกรงทองที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ไปอีก 10 ปี" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะก้าวลงจากรถ ทิ้งให้ใยไหมอุ้มหลานสาวเดินตามเข้าไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย