บทที่6 ท่าเรือมังกรสมุทร

บทที่6 ท่าเรือมังกรสมุทร

ลมทะเลที่พัดแรงพัดเอากลิ่นอายเกลือและความเย็นเยียบเข้าปะทะใบหน้าคมเข้มทันทีที่ สิงหราช ก้าวลงจากรถคันหรูของเขา ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าทั่วบริเวณ ท่าเรือมังกรสมุทร ลูกน้องในชุดดำนับสิบคนยืนเรียงแถวต้อนรับนายใหญ่ด้วยความเคารพปนหวาดเกรง

"ลำไหนที่มีปัญหา?" ลีโอถามเสียงเข้ม แววตาคมกริบกวาดมองเรือบรรทุกสินค้าขนาดมหึมาที่จอดเทียบท่าอยู่

"ลำที่สามครับนาย พวกคนงานรายงานว่าเจอของ 'แปลกปลอม' ปนมากับสินค้าที่เราไม่ได้สั่ง" เมศ รายงานพลางเดินนำไปที่ลานกว้างหน้าโกดัง

ที่นั่นมีชายฉกรรจ์ 3-4 คนถูกมัดมือไพล่หลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นคอนกรีต สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เพราะเพิ่งถูกลูกน้องของลีโอ "ซักถาม" มาอย่างหนัก สิงหราชเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าพวกมัน รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

"ใครส่งพวกแกมา?" ลีโอถามเสียงเรียบแต่เย็นเฉียบถึงขั้วหัวใจ เขาก้มลงหยิบปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวแล้วจ่อไปที่หน้าผากของหัวหน้ากลุ่มคนร้าย

"พวก พวกเราแค่รับจ้างครับนาย อย่าทำอะไรพวกเราเลย!"

"ฉันเกลียดที่สุดคือคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" ลีโอแค่นยิ้มเหี้ยม เขาสะบัดปลายปืนตบเข้าที่ซีกหน้าของมันอย่างแรงจนเลือดสาด "ท่าเรือนี้เป็นของอัครเดชโภคิน ใครที่คิดจะมาทำเรื่องชั่วๆ ลับหลังฉันมันต้องจ่ายด้วยชีวิต"

"เมศ สั่งคนของเรา จัดการส่งพวกมันไปให้ 'ฉลาม' กินที่ท้ายเรือ อย่าให้เหลือหลักฐาน สินค้าตัวไหนที่ผิดกฎหมาย เผาทิ้งให้หมดอย่าให้เหลือซาก!"

"ครับนาย!"

สิงหราชยืนมองกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้สินค้าผิดกฎหมายด้วยสายตาว่างเปล่า ในหัวเขามีเรื่องงานร้อยแปด แต่แปลกที่วินาทีหนึ่ง ภาพใบหน้าหวานๆ ของใยไหมและเสียงหัวเราะของน้ำหวานกลับแวบเข้ามาแทรกกลางกองไฟนั้น

เขาสะบัดศีรษะไล่ความอ่อนแอออกไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายกลับไปที่คฤหาสน์

"ป้าสาย ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง ยัยตัวแสบหลับหรือยัง? แล้ว ใยไหมทานข้าวหรือยัง?"

แม้จะกำลังสั่งฆ่าคน แต่เสียงที่ถามถึงผู้หญิงที่บ้านกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจนเมศที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับแอบอมยิ้ม

ในขณะที่กองเพลิงกำลังเผาทำลายสินค้า ห่างออกไปในเงามืดบนดาดฟ้าตึกสำนักงานบางแห่งที่มองเห็นท่าเรือได้ทั่วถึง กรเดช ศิริพงษ์ไพศาล ยืนกำหมัดแน่นพลางมองดูเหตุการณ์ผ่านกล้องส่องทางไกล ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็น สิงหราช ยืนสั่งการอย่างผู้ชนะ

"มึงมีความสุขบนความพินาศของกูได้ไม่นานหรอก ไอ้ลีโอ" กรเดชคำรามลอดไรฟัน

สินค้าที่ถูกเผาไป จริงๆ แล้วเป็นแผนการที่กรเดชแอบส่งคนมาสวมรอยเพื่อจะโยนความผิดให้สิงหราชโดนคดีระดับประเทศ แต่มันกลับไม่เป็นไปตามแผน เพราะคนของสิงหราชหูตาไวเกินไป

"นายครับ คนของเราโดนมันสั่งเก็บหมดแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางหวาดๆ

"กูรู้แล้ว!" กรเดชตวาดกลับ "เรือที่มันยึดกูไปลำก่อน กูก็ยังไม่ได้คืน มาคราวนี้มันก็รู้ทันเกมส์กูอีก ในเมื่อมันทำลายธุรกิจกู กูก็จะทำลายสิ่งที่มัน 'รัก' ให้ย่อยยับเหมือนกัน"

กรเดชคลี่ยิ้มเหี้ยมเมื่อนึกถึงสายข่าวที่รายงานมาว่า ช่วงนี้สิงหราชดูจะหวงก้างผู้หญิงหน้าใหม่ที่ชื่อ ใยไหม เป็นพิเศษ ถึงขนาดพาเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์อัครเดชโภคิน

"ไปสืบมา ว่าผู้หญิงที่มันซ่อนไว้เป็นใคร มีจุดอ่อนตรงไหน ถ้ากูจับตัวมันมาได้ ไอ้ลีโอคงยอมแลกทุกอย่าง แม้แต่ท่าเรือมังกรสมุทรที่มันภูมิใจนักหนา!"

ทางด้านสิงหราช ลีโอรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากที่ไกลๆ เขาหันไปมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณมาเฟียที่เฉียบคม

"เมศช่วงนี้ส่งคนไปคุมที่บ้านเพิ่มเป็นสองเท่า" ลีโอสั่งเสียงเข้ม "กูรู้สึกว่าไอ้กรเดชมันเริ่มจะขยับตัวแล้ว และเป้าหมายของมันคงไม่ใช่แค่เรื่องเรือ"

"ครับนาย ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ"

หลังจากจัดการความวุ่นวายที่ท่าเรือมังกรสมุทรและล้างบางคนของกรเดชจนสิ้นซาก สิงหราช ก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นั่นแม้แต่นาทีเดียว เขาต้องการกลับไปสะสางงานที่ค้างคาในเมืองหลวงเพื่อจะได้รีบกลับบ้าน

"เมศ เตรียมฮอลิคอปเตอร์ ฉันจะกลับคาสิโนเดี๋ยวนี้ และให้คนมาขับรถไปไว้ที่บ้านด้วย" ลีโอสั่งเสียงเฉียบขาด

เมศรีบประสานงานทันที รถซุปเปอร์คาร์คันแรงทะยานออกจากท่าเรือมุ่งหน้าสู่ดาดฟ้าออฟฟิตของเขาใกล้ท่าเรือที่มีใบพัดฮอลิคอปเตอร์กำลังหมุนวนรอรับอยู่ เพียงไม่นานเจ้ามัจจุราชเหล็กก็พามาเฟียหนุ่มข้ามผ่านน่านฟ้ากลับเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวง

ตลอดทั้งวันจนถึงดึกดื่น สิงหราชหมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานชั้นบนสุดของคาสิโนอัครเดชโภคิน เขาทั้งตรวจบัญชี สั่งงานลูกน้อง และวางแผนรับมือ กรเดช ศิริพงษ์ไพศาล ที่เขารู้ดีว่ามันคงไม่จบแค่นี้แน่ๆ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ในหัวกลับมีใบหน้าของคนสองคนที่รออยู่ที่บ้านวนเวียนอยู่ตลอดเวลา

เวลา 02:00 น.

แทนที่จะค้างที่คาสิโนตามปกติ ลีโอตัดสินใจบึ่งรถกลับคฤหาสน์ทันที ซึ่งเร็วกว่าที่เขาบอกใยไหมไว้ถึงสองวัน รถหรูแล่นเข้ามาจอดในคฤหาสน์ที่เงียบสงบ เขาเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจที่เคยแข็งกร้าวของมาเฟียใหญ่ถึงกับอ่อนยวบ

บนเตียงเล็กของน้ำหวาน ใยไหม นอนตะแคงกอดหลานสาวตัวน้อยไว้แนบอก ทั้งคู่กอดกันกลมอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แสงจันทร์ที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้เห็นใบหน้ายามหลับที่ดูไร้เดียงสาและปลอดภัยของพวกเธอ สิงหราชยืนพิงประตูมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบางๆ อย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น

"ดื้อจริงๆ บอกให้ไปนอนเตียงใหญ่ก็ไม่ไป" เขากระซิบแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู

เขาจงใจไม่ปลุกเธอ ลีโอเดินเลี่ยงไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ จัดการชำระร่างกายจากความเหนื่อยล้าและความกดดันตลอดทั้งวัน เมื่อออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ เขาก็เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างของตัวเองที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงของน้ำหวานนัก สายตายังคงจับจ้องไปที่สองอาหลานก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงพักผ่อน

เช้าตรู่ที่แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านคฤหาสน์อัครเดชโภคิน สิงหราช ที่เพิ่งได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงกำลังจมอยู่ในนิทราอันแสนสุข ทว่าความสงบนั้นก็พังทลายลงเมื่อมีก้อนกลมๆ นุ่มๆ ปีนขึ้นมาทับบนอกแกร่งของเขา

"ลุงลิงโอขาาา ตื่นเย้ววว ลุงลิงโอขี้เกียจจังเยย!" น้ำหวาน ในชุดนอนลายเป็ดเหลืองใช้มือน้อยๆ ทั้งดึงหู ทั้งจิ้มจมูกมาเฟียจอมโหดอย่างสนุกมือ

"อืออ~ยัยหนู อย่ากวน" ลีโองัวเงียคว้าตัวเด็กแสบมากอดไว้แล้วพลิกตัวหนี แต่ยัยตัวดีไม่ยอมแพ้ ปีนข้ามตัวเขาไปมาจนคนตัวโตต้องลืมตาขึ้นมาอย่างจำใจ

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ใยไหม เดินออกมาพร้อมหยดน้ำที่เกาะพราวตามผิวเนื้อนวล เธออยู่ในชุดผ้าเช็ดตัวพันกายหมิ่นเหม่เพียงผืนเดียว ผมยาวสลวยเปียกชื้นทิ้งตัวลงมาที่ลาดไหล่ เมื่อเห็นหลานสาวกำลังขย่มตัวเจ้าของบ้านอยู่บนเตียงเธอก็ตกใจจนหน้าแดงซ่าน

"น้ำหวาน! ลงมาเดี๋ยวนี้ลูก ไปกวนลุงลีโอทำไมคะ" ใยไหมรีบถลาเข้าไปที่ข้างเตียง ตั้งท่าจะอุ้มหลานสาวออกมาเพราะกลัวลีโอจะรำคาญจนโมโห

"ไม่เป็นไร ปล่อยยัยหนูเถอะ" ลีโอเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางในชุดผ้าเช็ดตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าจนใยไหมหน้าร้อนผ่าว

"ไม่ได้ค่ะ พี่ลีโอเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ มาค่ะน้ำหวาน มาหาน้าไหม" ใยไหมพยายามจะเอื้อมมือไปอุ้มหลานให้ได้ แต่ลีโอกลับใช้แขนแกร่งโอบรอบเอวเล็กของน้ำหวานไว้แน่นคล้ายจะแกล้งคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างเตียง

"ลุงลิงโอไม่เหนื่อยเยย น้าไหมดูสิ ลุงลิงโอตาเขียวปั๊ดเหมือนยักษ์เยยคริคริ" น้ำหวานหัวเราะร่วนพลางใช้นิ้วถ่างตาของสิงหราช "ลุงลิงโอ น้ำหวานจะเต้น"

พูดจบยัยหนูตัวแสบก็กระโดดลงจากตัวลีโอไปยืนกลางเตียงกว้าง สะบัดชุดนอนลายเป็ดไปมา แล้วเริ่มร้องเพลงมั่วๆ ที่แต่งขึ้นมาเองสดๆ

"เป็ดอาบน้ำในคลอง ลุงลิงโอใจร้าย ชอบทำหน้ายักษ์ แฮ่! น้าไหมคนสวย จุ๊บๆ ลุงลิงโอ"

น้ำหวานเต้นดุ๊กดิ๊กๆ ยักย้ายส่ายสะโพกท่าทางประหลาดๆ พลางหมุนตัว เสียงหัวเราะใสๆ ดังลั่นห้อง แกก็กระโดดโลดเต้นจนเสียหลักล้มแปะลงบนพุงของลีโอเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย! ยัยหนู พุงลุงแตกแล้ว ตัวก็ไม่ใช่เบาะนะ" ลีโออุ้มเธอขึ้นมาเขย่าเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมยามอยู่ที่ท่าเรือบัดนี้กลับมีแต่รอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มจางๆ เขาหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่กับท่าเต้น 'เป็ดตะแหล่ดแต๊ดแต๋' ของน้ำหวาน

"ฮ่าๆๆๆ เต้นอะไรของเธอเนี่ยน้ำหวาน เหมือนลิงมากกว่าเป็ดนะ" ลีโอหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง เป็นเสียงหัวเราะที่ใยไหมไม่เคยได้ยินมาก่อน

ใยไหมที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ในชุดผ้าเช็ดตัวเห็นภาพมาเฟียจอมโหดนอนหัวเราะจนตัวโยนโดยมีหลานสาวนั่งทับอกอยู่ ก็เผลอหัวเราะตามไปด้วย ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

"น้าไหม ลุงลิงโอหัวเยาะเย้ว! ลุงลิงโอรักน้ำหวานหยอคะ" น้ำหวานถามพลางเอียงคอสงสัย

"เออ รักสิ ยัยตัวแสบ" ลีโอตอบพร้อมกับหันไปสบตาใยไหม แววตาของเขาซ่อนความนัยบางอย่างไว้จนหญิงสาวต้องหลบสายตา

"ว้าววว! ลุงลิงโอรักน้าไหมด้วยมั้ย"

คำพูดของเด็กน้อยทำเอาใยไหมแทบอยากจะมุดดินหนี ส่วนลีโอก็ยิ้มกริ่ม สายตาจดจ้องอยู่ที่ผ้าเช็ดตัวผืนบางของใยไหมไม่วางตา จนบรรยากาศน่ารักๆ เริ่มจะมีความร้อนแรงแทรกเข้ามาทีละนิด