บทที่5 สู้คนนะค่ะ

บทที่5 สู้คนนะค่ะ

"น้าไหมจ๋า หนูกลัว" น้ำหวานกอดเธอแน่น ตัวสั่น

"พวกคุณเป็นใครคะ เข้ามาได้ยังไง!" ใยไหมลุกขึ้นยืนบังหลานสาวไว้ ขณะที่แม่บ้าน 2-3 คนวิ่งตามเข้ามาพยายามจะห้ามแต่ก็สู้แรงกลุ่มผู้หญิงที่กำลังบ้าคลั่งไม่ได้

"อย่ามาทำไขสือ! นังหน้าซื่อใจคด มึงนี่เองที่อ่อยพี่ลีโอจนเขาเขี่ยพวกกูทิ้ง!" จอย แผดเสียงลั่นพร้อมก้าวเข้ามาประจันหน้า

ใยไหมพยายามระงับสติอารมณ์ เธอหันไปส่งตัวน้ำหวานให้แม่บ้านที่สนิทกัน "ป้าคะ! พาน้ำหวานขึ้นไปข้างบนเร็วค่ะ อย่าให้แกเห็นอะไรไม่ดี" แม่บ้านรีบอุ้มเด็กน้อยที่เริ่มร้องไห้จ้าหนีออกไปทันที

เมื่อหลานสาวพ้นอันตราย ใยไหมก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้หญิงตรงหน้า "ถ้าพวกคุณหมายถึงพี่ลีโอ ฉันว่าคุณควรไปคุยกับเขาเองนะคะ ไม่ใช่มาพาลใส่คนอื่นแบบนี้"

"ปากดีนักนะมึง! รู้ไหมว่ากูอยู่กับพี่ลีโอมานานแค่ไหน เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงใช้ท่าไหนล่ะเขาถึงได้พามาอยู่ที่นี่!" จอยขยับเข้าใกล้พลางใช้ปลายนิ้วจิ้มมาที่ไหล่ของใยไหมอย่างดูถูก

"ฉันไม่ได้เรียกร้องให้เขาทิ้งใคร" ใยไหมตอบเสียงเรียบแต่แววตาแข็งกร้าว "ถ้าคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง ก็เชิญออกไปเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้คนโทรแจ้งความ"

"แจ้งความเหรอ? นังนี่มันกล้าไล่พวกเรา!" เพื่อนของจอยอีกคนแหวขึ้น "สงสัยต้องสั่งสอนให้รู้รสชาติบ้างว่าเมียเก็บรุ่นพี่เขาอยู่กันยังไง!"

จอยที่ฟิวส์ขาดอยู่แล้วเงื้อมือขึ้นสุดแขนหมายจะตบใบหน้าหวานให้หายแค้น "เพียะ!" เสียงปะทะดังสนั่น แต่กลับไม่ใช่หน้าของใยไหม เพราะเธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะอาศัยจังหวะที่จอยเสียหลัก สวนฝ่ามือกลับไปอย่างแรงจนจอยหน้าหัน ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นโชฟา

"ว้าย! พี่จอย!" เพื่อนอีกสามคนร้องลั่นด้วยความตกใจ

"อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้พวกคุณรังแกฝ่ายเดียวนะคะ" ใยไหมยืนจ้องหน้าด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว แม้หัวใจจะเต้นรัว

"พวกเรา! รุมมัน! เอามันให้หน้ามันเสียโฉมไปเลย!" จอยพยุงตัวขึ้นมาตะโกนสั่งด้วยความอาฆาต

คราวนี้กลุ่มผู้หญิงทั้งสี่คนพุ่งเข้าใส่ใยไหมพร้อมกัน ใยไหมพยายามสู้กลับอย่างสุดกำลัง เธอคว้าแจกันใกล้ตัวขึ้นมาป้องกันและเหวี่ยงใส่เพื่อเปิดทางสู้ แต่ด้วยกำลังที่น้อยกว่าและจำนวนคนที่มากกว่า ทำให้เธอเริ่มต้านทานไม่อยู่ เธอถูกดึงผมและกระชากล้มลงกับพื้น จอยได้ทีพุ่งเข้ามากดร่างเธอไว้แล้วเริ่มตบตีอย่างบ้าคลั่ง

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณไหมที!" แม่บ้านที่เหลือเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งไปกดโทรศัพท์สายตรงหา สิงหราช ทันที

ณ คาสิโน เมศรีบวิ่งเอาโทรศัพท์มาให้สิงหราชที่กำลังตรวจงานอยู่ "นายครับ! ป้าสายโทรมา บอกว่าคุณจอยพาพวกบุกไปรุมทำร้ายคุณไหมถึงในบ้านครับ ตอนนี้สถานการณ์แย่มาก คุณไหมสู้ไม่ไหวแล้วครับ!"

สิงหราชตาขวางขึ้นมาทันที รังสีอำนาจแผ่ซ่านจนลูกน้องรอบข้างเสียวสันหลัง "สั่งคนเตรียมรถ! มันต้องไม่ได้เดินออกไปจากที่นั่นในสภาพคน!"

ทางด้านใยไหม แม้จะเสียเปรียบเรื่องจำนวน แต่ใยไหมที่เติบโตมาอย่างแข็งแกร่งไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ เธออาศัยจังหวะที่จอยเผลอถีบเข้าที่ยอดอกจนจอยหงายหลัง แล้วเหวี่ยงหมัดใส่เพื่อนของจอยอีกคนที่พยายามจะเข้ามาจิกผมเธออย่างแรงจนหน้าหัน ใยไหมทั้งเตะทั้งต่อยสู้ยิบตาจนพวกที่มารุมเริ่มสะบักสะบอมไปตามๆ กัน

ทว่าแรงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวหรือจะสู้แรงคนสี่คนได้นาน ใยไหมเริ่มหอบหายใจถี่ ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจากการถูกรุมทึ้งและกระชากลากถู จนในที่สุดเธอก็เสียหลักถูกพวกนั้นกดลงกับพื้นอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของน้ำหวานดังระงมไปทั่วบ้าน ยิ่งบีบคั้นหัวใจคนเป็นน้า

"ทำอะไรกัน!!!"

เสียงกัมปนาทดังสนั่นมาจากหน้าประตูบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของ สิงหราช ที่เดินบุกเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึงดุจมัจจุราช แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนทุกคนในห้องถึงกับตัวแข็งทื่อ

ลีโอไม่รอช้า พุ่งเข้ากระชากจอยที่กำลังเงื้อมือจะตบใยไหมออกมา แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าจอยจนล้มคว่ำหมอบลงกับพื้นทันที จากนั้นเขาก็ไล่ตบเรียงตัวเพื่อนของจอยทุกคนที่บังอาจแตะต้องคนในบ้านของเขา เสียงฝ่ามือปะทะใบหน้าดัง "เพียะ! เพียะ! เพียะ!" ต่อเนื่องจนผู้หญิงทั้งสี่คนลงไปนอนกองอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ

ลีโอรีบก้มลงช้อนร่างของใยไหมที่เนื้อตัวเขียวช้ำและผมเผ้ายุ่งเหยิงขึ้นมาแนบกาย เขากอดเธอไว้แน่นจนใยไหมสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโมโหของเขา

"พี่ลีโอ ฮึก" ใยไหมซบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างหมดแรง

"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว" เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะหันไปตวาดสั่งเมศและลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่ "ลากพวกมันออกไป! เอาไปทิ้งไว้ที่กองขยะข้างนอก แล้วบอกพวกมันด้วยว่า ถ้าใครหน้าไหนบังอาจเสนอหน้ามาที่นี่อีก ฉันจะสั่งฆ่าล้างโคตรพวกมันให้หมด!"

"ครับนาย!" ลูกน้องร่างยักษ์ลากคอเสื้อจอยและเพื่อนๆ ที่กำลังร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัวออกไปจากบ้านอย่างไม่ปราณี

"เมศอย่าลืมเรียกตำรวจมาลากคอพวกมันไปเข้าคุก แจ้งข้อหาบุกรุกและพยายามฆ่า! เอาให้พวกมันไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย!" สิงหราชสั่งเสียงเข้มก่อนจะอุ้มใยไหมเดินขึ้นชั้นบนท่ามกลางเสียงร้องไห้ของน้ำหวาน

เมื่อถึงห้องนอนใหญ่ ใยไหม เอนกายพิงหัวเตียงหนานุ่มด้วยสภาพอ่อนแรง โดยมี น้ำหวาน นั่งคุดคู้อยู่ข้างๆ ไม่ยอมห่างไปไหน มือน้อยๆ ของหลานสาวลูบแขนน้าเบาๆ ราวกับจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด

สิงหราช นั่งอยู่บนขอบเตียง มือหนาหยิบสำลีชุบยามาทาให้เธออย่างแผ่วเบาผิดกับมาดมาเฟียที่เพิ่งจัดการคนมาเมื่อครู่ ใยไหมมองเห็นความกังวลในสายตาของเขา เธอจึงหันไปหาหลานสาวแล้วเอื้อมมือไปจับแก้มยุ้ยๆ ของน้ำหวานอย่างอ่อนโยน

"น้าไหมหายเจ็บแล้วค่ะ น้ำหวานหยุดร้องนะลูก น้าไหมเก่งจะตาย เห็นไหมคะ" ใยไหมฝืนยิ้มปลอบใจหลาน

"แต่ตรงนี้ ตรงนี้น้าไหมแดงเยย" น้ำหวานสะอื้นฮัก พลางใช้นิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่รอยแดงช้ำบนแก้มใสของใยไหม "เจ็บไหมคะ"

"ไม่เจ็บเท่าไหร่ค่ะ เพราะมีน้ำหวานคอยเป่าให้ไงลูก" ใยไหมตอบพลางขยับตัวจะลุกขึ้นนั่งให้ถนัด แต่ความระบมทำให้เธอต้องนิ่วหน้า

"อยู่นิ่งๆ อย่าดื้อ" เสียงทุ้มดุของลีโอดังขึ้นเบาๆ เขาบรรจงกดสำลีลงบนรอยช้ำที่มุมปากของใยไหมอย่างเบามือที่สุด ท่าทางของเขาดูตั้งใจและจดจ่อจนคนมองสัมผัสได้ถึงความอาทร

ในขณะนั้นเอง เมศ และแม่บ้านอีกสองสามคนที่ตั้งใจจะขึ้นมาช่วยดูความเรียบร้อย ต่างก็ชะงักเท้าอยู่หน้าประตูที่เปิดแง้มไว้ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ภาพมาเฟียจอมโหดที่ใครๆ ต่างเกรงขาม กำลังนั่งทายาให้ผู้หญิงอย่างละเมียดละไมโดยมีเด็กน้อยนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เป็นภาพที่ดูเหมือนครอบครัวธรรมดาๆ จนน่าทึ่ง

น้ำหวานที่อยู่ตรงนั้นก็ตาแป๋วขึ้นมาทันที ยัยหนูเงยหน้ามองลุงลีโอสลับกับน้าไหม ก่อนจะโพล่งถามคำถามที่ทำเอาคนทั้งห้องต้องกลั้นหายใจ

"ลุงลิงโอขา ลุงลิงโอช่วยน้าไหม ลุงลิงโอ 'รัก' น้าไหมหยอคะ?"

"แค่ก!" สิงหราชถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองออกมาทันที เขาเสียอาการจนสำลีในมือเกือบหลุด ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"น้ำหวาน! ไปเอาคำพวกนี้มาจากไหนลูก" ใยไหมรีบปรามหลานสาวด้วยความตกใจ หน้าแดงลามไปถึงใบหู

"ก็หนูเหง หนูเหงลุงลิงโอจุ๊บน้าไหมแบบนี้ไงคะ" น้ำหวานไม่พูดเปล่า ยัยหนูแสบลุกขึ้นยืนบนเตียงแล้วยื่นหน้าเข้าไป 'จุ๊บ' ที่ริมฝีปากของใยไหมเลียนแบบท่าทางที่แกแอบเห็นลีโอทำไม่มีผิดเพี้ยน

เงียบ~ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันระดับสิบ

เมศและเหล่าแม่บ้านที่ยืนดูอยู่หน้าประตูต่างพากันก้มหน้ามองเท้า ทำตัวไม่ถูก บางคนถึงกับกลั้นยิ้มจนหน้าดำหน้าแดง ส่วนลีโอที่บัดนี้ความลับ (ที่คิดว่าลับ) ถูกเปิดเผยด้วยฝีมือเด็กน้อย เขาก็เริ่มวางตัวไม่ถูก ความเขินอายแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดแก้เขิน

ลีโอตวัดสายตาคมกริบที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโมโหส่งไปทางประตูทันที "มองอะไรกันนักหนา! งานการไม่มีทำกันรึไง ออกไปให้หมด!"

เหล่าลูกน้องและแม่บ้านต่างพากันสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหัวปะหลกๆ แล้วเผ่นแน่บลงข้างล่างกันอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันไว้ เมื่อเหลือกันเพียงสามคน ลีโอจึงหันกลับมามองยัยหนูตัวแสบที่ยังทำหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องรู้ราว

"ยัยหนู คราวหลังห้ามพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะ รู้ไหม?" เขาแสร้งทำเสียงดุ แต่แววตากลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

"ลุงลิงโอเขินหยอ?" น้ำหวานยังไม่หยุดซน

สิงหราชถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาหันไปสบตากับใยไหมที่ตอนนี้อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

หลังจากที่จัดการทายาและปราบยัยตัวแสบอย่างน้ำหวานจนสงบลง สิงหราชก็ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยอ่อนแสงลงเมื่อครู่กลับมาเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยภาระหน้าที่อีกครั้ง เขาขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

"ฉันต้องไปดูเรือสินค้าที่ท่าเรือสักสองสามวัน มีปัญหานิดหน่อยที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องมองใบหน้าหวานของใยไหมที่ยังมีรอยช้ำจางๆ "เธออยู่ที่นี่รักษาตัวให้ดี อย่าเพิ่งออกไปไหน และที่สำคัญ อย่าสร้างปัญหาให้ฉันต้องปวดหัวอีก เข้าใจไหม?"

ใยไหมพยักหน้ารับเบาๆ แม้ในใจจะรู้สึกหวั่นใจที่เขาต้องไม่อยู่บ้านหลายวัน "ค่ะเดินทางปลอดภัยนะคะ"

ลีโอพยักหน้าตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินนำเมศออกไปจากห้อง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอน เขาก็ชะงักเท้าแล้วหันไปหาแม่บ้านและลูกน้องที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ตรงโถงทางเดิน

"ป้าสาย ดูแลใยไหมกับน้ำหวานให้ดี" น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด "อย่าให้ใครหน้าไหนบุกเข้ามาทำเรื่องบ้าๆ แบบวันนี้ได้อีก ถ้าใยไหมต้องการอะไร หรือน้ำหวานอยากได้อะไร ก็จัดการหามาให้ทันที"

"รับทราบค่ะนาย ป้าจะดูแลคุณไหมกับคุณหนูน้ำหวานอย่างดีที่สุดค่ะ" แม่บ้านรีบก้มหัวรับคำด้วยความหวาดเกรง

"เมศ เตรียมรถ เราจะไปท่าเรือตอนนี้เลย"

"ครับนาย"

สิงหราชกวาดสายตามองไปที่ประตูห้องนอนอีกครั้งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนิยามไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวเดินลงบันไดไปพร้อมกับเมศทิ้งความเงียบสงบไว้เบื้องหลัง เพื่อมุ่งหน้าไปจัดการงานที่รอเขาอยู่