ทำให้ฉันพอใจสิ

คำพูดอันแสนเย็นชาของออสตินยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัว ครีมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความยากลำบาก หัวใจดวงน้อยสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเขาเอ่ยตัดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง

"มานี่..."

เขากระดิกนิ้วเรียกร่างเล็กให้ก้าวเข้าไปหาใกล้ๆ ครีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาอันสั่นเทาเข้าไปหาเขาอย่างไม่อาจขัดขืน ทว่าเพียงแค่เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า มือหนาก็ดึงรั้งแขนเรียวอย่างแรง ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักเซลงไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาในท่าทางอันล่อแหลม ใบหน้าหวานจมลงกับอกอุ่นที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่นทันที

"อ๊ะ!! ขะ... ขอโทษค่ะ"

ครีมรีบเอ่ยปากขอโทษเสียงแผ่วเบา ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกส่วน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของออสตินซึ่งเป็นกลิ่นหอมนุ่มลึกปนดุดันอันคุ้นเคยฟุ้งกระจายเข้าเตะจมูก มันยังคงเป็นกลิ่นเดิมที่เขาชอบใช้เมื่อสามปีก่อนไม่เคยเปลี่ยน ทว่าในยามนี้ เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเอ่ยถามหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไป

ออสตินใช้วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันเพียงคิ้วเอ็ด ก่อนจะแค่นยืมเย็นแล้วกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า

"ทำให้ฉันพอใจสิ... แล้วฉันจะลดหนี้ให้เธอหนึ่งล้าน"

ข้อเสนอตัวเลขหลักล้านถูกหยิบยื่นมาแลกกับความสาวและความอัปยศ ครีมชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอเอียงหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

"คุณ... คุณจะให้ทำอะไรคะ?"

"อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลยน่า..."

ออสตินเหยียดยิ้มร้าย แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแคลนแคลง

"เลิกกับฉันไปตั้งสามปี เธอคงจะมีประสบการณ์มาเยอะแล้วล่ะสิครีม"

คำพูดปรามาสที่ตอกย้ำราวกับเธอเป็นหญิงสาวใจง่าย

ทำให้ครีมรู้สึกเจ็บจี้ดไปถึงขั้วหัวใจ ความรักในอดีตถูกเขาบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เธอเชิดหน้าขึ้นมองเขาด้วยความอัดอั้น ก่อนจะปฏิเสธออกไปเสียงแข็ง

"ไม่ค่ะ ครีมไม่ทำ"

"ไม่ทำงั้นเหรอ?"

ออสตินหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นดุดัน

"งั้นก็อยู่นิ่งๆ... อย่าร้องออกมาแล้วกัน "

สิ้นคำพูดนั้น ร่างเล็กก็ถูกชายหนุ่มจับรั้งลุกขึ้นจากตัก

แล้วดันแผ่นหลังบางให้แนบลงกับโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ของเขาอย่างรวดเร็วและไม่ออมแรง ครีมร้องอุทานด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้ตั้งตัว มือหนาอันทรงพลังก็จัดการรั้งกระโปรงทรงเอสีเข้มที่เธอสวมใส่ขึ้นไปกองอยู่บนเอวคอดอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นเรียวขาสวยและท่อนล่างของร่างกายอย่างแจ่มแจ้ง

"อ๊ะ!! ไม่... อย่าทำนะคะคุณออสติน!"

ครีมพยายามใช้มือทั้งสองข้างยันอกแกร่งไว้ ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตด้วยความหวาดกลัว

"ฉันบอกให้เงียบ!!"

เสียงตวาดลั่นห้องทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์

ทำให้อารมณ์ตกใจของครีมถึงกับหยุดชะงัก เด็กสาวหุบปากตัวเองลงทันที น้ำตาไหลซึมออกจากหัวตาด้วยความหวาดกลัวในอำนาจของชายตรงหน้า

เมื่อเห็นร่างเล็กหยุดขัดขืน ออสตินก็ไม่รอช้า มือหนาอันร้อนรุ่มเอื้อมไปดึงรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอลงมาคาไว้ที่บริเวณหัวเข่าเรียวสวย ก่อนจะผละมือไปปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็วช่ำชอง

ครีมที่รู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้เริ่มสั่นสะท้านไปทั้งกาย

แม้ว่าเธอจะเคยเป็นของเขามาก่อนเมื่อครั้งยังคบหากัน

แต่หลังจากที่เลิกรากันไปเมื่อสามปีก่อน เธอก็ไม่เคยมีใครและไม่เคยผ่านมือชายใดอีกเลยซึ่งระยะเวลาสามปีที่ห่างหายไป มันนานพอที่จะทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองต่อความใหญ่โตของเขาด้วยความเจ็บปวด

ออสตินก้มมองร่างบางที่นอนสั่นระริกอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาไร้ความเมตตา ชายหนุ่มจับขาเรียวแยกออกจากกัน ก่อนจะตรึงร่างของเธอไว้แน่น เขาใช้มือดันใบหน้าหวานสวยให้แนบลงไปกับแผ่นไม้เย็นยะเยือกของโต๊ะทำงาน และจัดท่าทางของเธอให้พร้อมสำหรับการรองรับตัวตนของเขา

โดยไม่คิดที่จะเล้าโลมหรือสร้างความพร้อมใดๆ ให้กับคนใต้ร่าง และแน่นอนว่าครีมเองก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อย

ประกอบกับช่องทางรักที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามานานถึงสามปี ทำให้ทันทีที่ท่อนเนื้อร้อนผ่าวดันแทรกเข้ามาในร่องรักอย่างรุนแรงและลึกล้ำ ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งโหยงเฮือกใหญ่

"อ๊ะ... โอ้ยยย!!"

ครีมกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

ความแน่นตึงและรัดรึงกดทับเข้ามาจนรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกเป็นสองท่อน น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอเกร็งสะโพกหนีด้วยความทรมาน ซึ่งไม่ต่างจากออสตินที่ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นตึงเครียดภายในช่องทางรักของเธอ

ความแน่นแน่นที่แทบจะบีบรัดตัวตนของเขาจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้น ทำให้มาเฟียหนุ่มมั่นใจในทันทีว่า

ตลอดสามปีที่เลิกรากันไป เธอไม่เคยผ่านมือใครและไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กับชายคนไหนเลยจริงๆ

เเต่ความจริงข้อนั้นกลับไม่ได้ช่วยปลุกความเมตตาในหัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้นของเขาเลยสักนิด 'แล้วไงล่ะ?' ชายหนุ่มคิดในใจ ในเมื่อตอนนี้เธอไม่ใช่คนรักของเขาอีกต่อไปแล้ว เธอเป็นแค่ลูกหนี้ที่ต้องใช้ร่างกายชำระหนี้ เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรืออ่อนโยนกับเธออีกต่อไป

ออสตินขบฟันแน่นด้วยความอัดอั้น แรงอารมณ์และความคับแน่นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขา

เอวหนากดสะโพกตอกอัดตัวตนใหญ่โตเข้าไปในร่างกายของเธอจนสุดความยาวด้วยความยากลำบาก

"อึก... ครีม..."

เสียงทุ้มสบถพร่าในลำคอ ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับสะโพกสอบ เข้าออกใส่ร่องรักที่ห่างหายไปนานสามปีทันที

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ ออสตินเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นกายเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วยและไร้ความเมตตา ความใหญ่โตตอกอัดเข้าลึกจนครีมต้องกำขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด

"ฮึก... คุณออสติน... เจ็บ ครีมเจ็บ..."

ครีมร้องไห้โฮ เสียงหวานเอ่ยอ้อนวอนขอความเห็นใจ ร่างกายของเธอสั่นโยกไปตามแรงกระแทกอันรุนแรงของชายหนุ่ม

ทว่าออสตินกลับไม่ฟังคำอ้อนวอน

มือหนาจับเอวบางไว้แน่นแล้วกดสะโพกโหมกระหน่ำซ้ำรอยเดิมอย่างเน้นย้ำ สายตาคมกริบมองดูร่างบางที่กำลังทรมานอยู่ใต้ร่างด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งความสะใจที่ได้ครอบครองเธออีกครั้ง และความหงุดหงิดที่เห็นน้ำตาของเธอ

"เจ็บงั้นเหรอ? แล้วตอนที่เธอทิ้งฉันไปล่ะครีม เธอคิดว่าฉันไม่เจ็บรึไง"

เขาตวาดใส่ข้างหูเธอ ก่อนจะเร่งจังหวะเอวสอบให้เร็วและลึกยิ่งขึ้น ความร้อนผ่าวระอุไปทั่วทั้งห้องทำงานหรู ออสตินถอนตัวตนออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่จนสุดโคน

ความคับแน่นของครีมตอดรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณ ส่งผลให้มาเฟียหนุ่มต้องครางต่ำออกมาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

"อ่าห์... ซี้ดดด..."

อารมณ์ร้อนถูกจุดติดขึ้นประกอบกับความห่างหายมานาน

ทำให้ร่างกายของครีมเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสอันจาบจ้วงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้หัวใจจะเจ็บปวดและร่ำไห้

แต่ช่องทางรักกลับบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงกระแทกที่ไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง

ออสตินพลิกร่างบางให้หันหน้ากลับมาหาเขา เขาจับขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นพาดบ่าหนา ก่อนจะตอกย้ำความใหญ่โตเข้าใส่จุดกระสันภายในของเธออย่างจัง

"อ๊ะ! อื้อออ " ครีมแหงนหน้าขึ้น ร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มถูกความเสียวซ่านและร้อนผ่าวเข้ามาแทรกซึม จิตใจของเด็กสาวพร่ามัวไปหมด มือบางไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวจนเผลอไปเกาะเกี่ยวไหล่หนาของออสตินไว้แน่น

ออสตินจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้ม รอยน้ำตายังคงเกาะแพขนตาหนา ริมฝีปากบางเผยอออกครางแผ่วเบา ความงดงามและเสน่ห์ของเธอที่เขาเคยหลงใหลย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจเขาอีกครั้ง มาเฟียหนุ่มโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหงส์อย่างหิวโหย

ขบเม้มสร้างร่องรอยสีแดงเข้มไว้ทั่วบริเวณเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะโหมสะโพกกระแทกใส่ร่องรักของเธอด้วยจังหวะที่ถี่กระชั้นและรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัว

พั่บ!พั่บ พั่บ พั่บ...

"อ๊ะๆๆ! คุณออสติน... ไม่ไหว... ครีมไม่ไหวแล้ว..."

ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ เธอรู้สึกเหมือนตัวลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ความเสียวซ่านมหาศาลม้วนตัวอยู่ตรงท้องน้อยจนแทบแตกสลาย

"พร้อมกัน"

ออสตินกระซิบสั้นๆ เขาเร่งกดสะโพกซอยย้ำเข้าใส่จุดไวสัมผัสของเธออย่างหนักแน่นและถี่รวดเร็ว ชายหนุ่มโอบรัดร่างบางไว้แน่น กระแทกกระทั้นกายเข้าใส่ช่องทางรักแสนคับแน่นเป็นครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนมหาศาลพุ่งฉีดเข้าไปในกายของเธอทุกหยดหยาด

"อ่าห์! / กรี๊ดดด"

ทั้งสองกรีดร้องครางออกมาพร้อมกัน ครีมเกร็งกระตุกเกร็งรับความร้อนผ่าวที่พุ่งฉีดเข้ามาลึกถึงข้างใน ร่างบางสั่นสะท้านก่อนจะอ่อนแรงซบลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดสภาพ

ในขณะที่ออสตินยังคงแช่กายไว้ภายในช่องทางรักที่ยังคงตอดรัดตัวตนของเขาไม่หยุด เขาสูดหายใจหอบหนัก ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเธอครู่หนึ่งเพื่อปรับอารมณ์ที่พุ่งสูงให้สงบลง

เมื่อสติเริ่มกลับคืนมา ออสตินก็ค่อยๆ ถอนตัวตนใหญ่ออกมาจากร่างกายของเธอ หยาดน้ำรักผสมคราบน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาตามขาเรียวสวย มาเฟียหนุ่มจัดการจัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกอ่อนโยนใดๆ

เขามองดูครีมที่นอนหมดแรง ร้องไห้สะอื้นอยู่บนโต๊ะทำงาน สภาพของเธอในตอนนี้ดูบอบช้ำและน่าสงสารจับใจ ทว่าชายหนุ่มกลับดึงหัวใจของตัวเองให้เย็นชา เอ่ยประโยคที่ทำลายจิตใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"กลับไปซะ ไปเก็บของพรุ่งนี้... ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ฉันจะให้คนไปรับเธอตอนเช้า "

ออสตินเอ่ยเสียงเรียบ

"ถ้าเธอคิดหนี ฉันจะฆ่าเธอครีม "

เอ่ยจบ ชายหนุ่มก็เดินสะบัดหน้าออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ครีมนอนร้องไห้กอดตัวเองอยู่บนโต๊ะทำงานอันเย็นเยือก เพียงลำพังกับหยดน้ำตาและบาดแผลทางกายเเละใจของอีกคน