เจ้าหนี้?

ภายในรถยนต์หรูคันสีดำสนิทที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนในเมืองใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบจนน่าอึดอัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยหรือเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ภายในรถ ชายชุดดำทั้งสามคนต่างนั่งเงียบ รักษาระยะห่างอย่างมีมารยาท ในขณะที่ครีมนั่งกอดกระเป๋าถือใบเก่าของตัวเองไว้แน่น ดวงตาคู่หวานเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถติดฟิล์มมืดสนิท ความคิดในหัวยุ่งเหยิงฟุ้งซ่านไปหมด

ใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก รถหรูก็เลี้ยวเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วของตึกสูงตระหง่านฟ้าอันเป็นที่ตั้งของคาสิโนและโรงแรมระดับห้าดาว ชายชุดดำเดินลงมาเปิดประตูรถให้เธอ ครีมก้าวลงมาจากรถด้วยขาที่สั่นเทา เธอแหงนหน้ามองความอลังการของอาคารตรงหน้าด้วยความรู้สึกตระหนก ตึกแห่งนี้ดูหรูหรา น่าเกรงขาม และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจเงินมหาศาล

ชายชุดดำคนเดิมก้าวเท้าเดินนำเธอเข้าไปภายในอาคาร ผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา จนกระทั่งมาถึงหน้าลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร เขาใช้คีย์การ์ดแตะลงบนเซนเซอร์ก่อนจะกดปุ่มตัวเลขชั้นบนสุดของตึก

ตึ้ง...

ประตูลิฟต์เคลื่อนตัวปิดลง ความเร็วของลิฟต์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุด ทำให้หัวใจของครีมเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เหงื่อผุดซึมออกมาตามไรผมและฝ่ามือบางอย่างห้ามไม่ได้ เธอรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวอย่างที่สุดกับสิ่งที่จะต้องเผชิญในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า... คนที่เป็นเจ้าหนี้เงินสิบล้านของพ่อเธอ เขาจะเป็นคนแบบไหนกันนะ?

ในหัวของเด็กสาวเผลอนึกจินตนาการไปตามประสา... เจ้าหนี้มหาโหดที่เปิดคาสิโนใหญ่โตขนาดนี้ คงไม่พ้นเสี่ยแก่ๆ พุงพลุ้ย หัวล้าน หน้าตาหื่นกระหายและสายตาลามกเหมือนในละครที่เธอเคยดูแน่ๆ ยิ่งคิด ครีมยิ่งกุมมือตัวเองแน่นขึ้นด้วยความสะพรึงกลัว

ชายชุดดำคนเดิมที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นอาการสั่นเกร็งและแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเด็กสาว เขาจึงเอ่ยทลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกครับ... นายไม่ทำอะไรผู้หญิงหรอก"

คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้ครีมชะงักไปเล็กน้อย เธอพยักหน้ารับเบาๆ แต่ก็ยังไม่อาจลดความตื่นกลัวในอกลงได้

ติ้ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกอย่างนิ่มนวลตรงชั้นบนสุดพอดี ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือโถงทางเดินหรูหราที่ถูกตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำตัดกับไฟสีส้มสว่างตา ชายชุดดำที่มากับเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาคนเป็นนายอีกครั้งทันที

"นายครับ ผมพาเธอมาแล้ว ให้เข้าไปเลยไหมครับ"

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังลอดออกมาจากปลายสาย แม้จะไม่ใช่ลำโพง แต่ความเงียบของโถงทางเดินก็ทำให้ครีมได้ยินคำสั่งนั้นอย่างชัดเจน

(อืม... ให้เธอเข้ามาได้ มึงไม่ต้องเข้ามา จะไปไหนก็ไป)

"ครับนาย"

เขาตอบรับคำสั่งคนในสายด้วยความนอบน้อม ก่อนจะหันมาพยักหน้าบอกเธอให้เดินตรงไปที่ประตูไม้สักบานใหญ่ตรงสุดทางเดิน

"เธอเข้าไปคุยกับนายฉันเถอะ นายรออยู่"

คนสนิทของเขาก้าวเข้าไปแตะการ์ดลงเบาๆ ที่เซนเซอร์ประตู เสียง ติ๊ด ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ากลอนประตูถูกปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว

"ค่ะ..."

ครีมเอื้อนเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หลายๆ ครั้ง พยายามเรียกรวบรวมสติและความกล้าหาญที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ไม่ให้ตัวเองตื่นตระหนกจนเกินไป มือบางเอื้อมไปผลักประตูไม้สักบานโตออกช้าๆ แล้วก้าวเท้าผ่านพ้นขอบประตูเข้าไปภายในห้องทำงานขนาดใหญ่

บรรยากาศภายในห้องตกแต่งได้อย่างหรูหราและเงียบสงบ แสงไฟอบอุ่นสาดส่องลงบนเฟอร์นิเจอร์หนังราคาแพง เบื้องหน้าของเธอคือโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ตระหง่าน มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้เธออยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวโต ครีมกวาดสายตามองแผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีดำสนิทนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ... โชคดีเหลือเกินที่ไม่ใช่เสี่ยแก่ๆ พุงพลุ้ยลามกแบบที่เธอเคยคิดกลัวไว้ ทว่า... แผ่นหลังหนา ไหล่กว้าง และบุคลิกอันน่าเกรงขามนั้น มันช่างดูคุ้นตาเธอเหลือเกิน คล้ายกับใครบางคนที่เคยประทับอยู่ในความทรงจำส่วนลึกของหัวใจ

ร่างเล็กยื่นนิ่งอยู่กับที่ เธอพยายามตั้งสติแล้วเอ่ยทักออกไปด้วยน้ำเสียงหวานปนสั่นเครือ

"เอ่อ... ฉันมาคุยเรื่องหนี้ของพ่อฉันค่ะ"

ทันทีที่เสียงของเธอเอื้อนเอ่ยออกไป ชายหนุ่มที่นั่งหันหลังให้ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่จะค่อยๆ หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเธอช้าๆ

และวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของครีมก็เหมือนจะหยุดหมุน ลมหายใจของเด็กสาวสะดุดกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด หัวใจดวงน้อยร่วงตกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบเย็นชา และเรือนผมสีดำสนิทที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านั้น... คือชายหนุ่มที่เธอรู้จักดีกว่าใคร!

เขาคือ 'ออสติน'... แฟนเก่ารุ่นพี่ที่เธอเคยสะบั้นรักและเดินหักหลังเขาออกมาเมื่อสามปีก่อน!

"พี่ออสติน..."

เสียงหวานแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวตนของชายตรงหน้าคือมาเฟียหนุ่มวัย 33 ปี ผู้ปกครองอาณาจักรคาสิโนและอิทธิพลมืดอันยิ่งใหญ่ ชายผู้มีพร้อมทุกสิ่ง ทั้งอำนาจ เงินทอง และความบารมี... เขาไม่ใช่เสี่ยแก่ที่ไหน แต่คือคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ

ออสตินเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้หนังอย่างถือดี สายตาคมกริบดุดันมองสบตาเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความอบอุ่นที่เคยมีให้กันในอดีต มือหนาหมุนปากการาคาแพงในมือไปมาราวกับกำลังเล่นสนุก เขาเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและแฝงไปด้วยความเคียดแค้น

"หึ... ยังจำกันได้ด้วยเหรอ นึกว่าเลิกกับฉันไปแล้วจะได้ดี ทำไมปล่อยให้พ่อเธอมาเป็นหนี้ตั้งสิบล้านล่ะ"

คำพูดร้ายกาจตอกย้ำลงกลางอกของครีมจนเจ็บจี๊ด ออสตินจ้องมองใบหน้าหวานที่ซีดสลดลง เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน... วันที่ความสัมพันธ์ของเขากับเธอกำลังไปได้ดี วันที่เขากำลังจะเรียนจบและเตรียมตัวจะเอ่ยปากขอเธอแต่งงานเพื่อสร้างครอบครัวด้วยกัน แต่ครีมกลับเดินเข้ามาหาเขา แล้วบอกเลิกเขาอย่างไม่มีเหตุผล เธอทิ้งเขาไปอย่างเลือดเย็นโดยไม่แม้แต่จะฟังคำอ้อนวอนของเขาเลยสักคำ ความรักอันแสนหวานในวันนั้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและบาดแผลฝังลึกในใจของเขามาตลอดสามปีเต็ม!

และในวันนี้... โชคชะตาก็ตลกสิ้นดี ที่ส่งเธอกลับมาหาเขาอีกครั้ง ในฐานะลูกสาวของลูกหนี้ที่เบี้ยวเงินคาสิโนของพ่อเขา!

ครีมยืนกำมือแน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอพยายามกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ แล้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"เอ่อ... ครีมมาคุยกับพี่... เอ้ย! คุณออสตินค่ะ ครีมจะขอทำงานเพื่อมาชดใช้หนี้เองค่ะ"

เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเห็นสายตาเย็นชาที่ตักเตือนมา ครีมพยายามเสนอทางออกที่เธอคิดว่าดีที่สุด เธอพร้อมจะทำงานหนักทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นงานในคาสิโน งานทำความสะอาด หรืออะไรก็ตาม เพื่อนำเงินมาผ่อนชำระหนี้สินสิบล้านของพ่อเธอให้หมด

ทว่า... ออสตินกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะของเขามันช่างดูเลือดเย็นและเยียบเย็นจนน่าขนลุก ชายหนุ่มวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก! ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำก้าวข้ามผ่านโต๊ะทำงานเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่าทางกดดันและแผ่รังสีอันตรายออกมากดทับจนครีมต้องก้าวถอยหลังไปจนติดผนังห้อง

"ฉันไม่ใจดีกับลูกหนี้หรอกนะ... โดยเฉพาะเธอ"

ออสตินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงมาใกล้จนครีมได้ยินเสียงลมหายใจและสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเด็กสาว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอจนย่อยยับ

"ถ้าไม่มีเงิน... ก็เอาร่างกายมาแลก"

คำพูดไร้เยื่อใยและไร้ซึ่งความสงสารนั้น ทำให้ครีมเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ร่างเล็กก้มหน้าลงต่ำ คิดหนักจนหัวใจแทบแตกสลาย คำขอร้องและข้อเสนอการทำงานของเธอถูกเขาปัดตกอย่างไม่ไยดี ออสตินคนตรงหน้าเธอในตอนนี้ ไม่ใช่พี่ออสตินที่แสนอบอุ่นและคอยดูแลเธอเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว... เขาเป็นเพียงซาตานร้ายที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือด้วยความแค้น

ไม่มีโอกาส... ไม่มีเมตตา... และไม่มีทางเลือกอื่นใดให้เธอเดินหนี

ครีมนึกถึงบ้านที่กำลังจะถูกยึด นึกถึงหนี้สินสิบล้านที่พ่อทิ้งไว้ และนึกถึงอำนาจมหาศาลของเขาที่สามารถทำลายชีวิตเธอให้ดับดิ้นได้ในพริบตา หากเธอปฏิเสธ

เด็กสาวเค้นเสียงสั่นเครือของตัวเองออกมา ถามเขาอีกครั้งด้วยหัวใจที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอันโหดร้าย

"น... นานแค่ไหนคะ?"

คำถามนั้นทำให้มาเฟียหนุ่มเหยียดยิ้มร้ายที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความสะใจและถือดี เขายื่นมือหนาไปบีบสันคางมนของเธอยกขึ้นบังคับให้สบตา ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ตอกย้ำพันธะซาตานไปตลอดกาล

"ก็จนกว่าฉันจะเบื่อ... หรือจนกว่าเธอจะตายคาเตียง"