หน้ที่ไม่ได้ก่อ

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนขนาดเล็ก ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของ 'ครีม' หรือ 'ชาลิดา' สดใสขึ้นเลยแม้แต่น้อย เด็กสาววัยยี่สิบสามปีในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ถูกรีดจนเรียบกริบ รวบเรือนผมยาวสลวยมัดไว้ด้านหลังอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

สวมกระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่าตามกาลเทศะของคนที่เตรียมตัวออกไปเผชิญโลกภายนอก

เธอยืนจ้องมองตัวเองในกระจกเงาแผ่นใหญ่ ด้วยดวงตาคู่หวานที่บวมช้ำและแฝงไปด้วยความหม่นเศร้าที่ยังคงร่องรอยแห่งความสูญเสียไว้ไม่เสื่อมคลาย

ครีมเพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ ปริญญาบัตรที่เพิ่งได้รับมาควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของความภาคภูมิใจและความสุขในครอบครัว เธอวาดฝันไว้ว่าจะนำความรู้ที่เรียนมาไปสมัครงานในบริษัทเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งตามที่หวังไว้ เพื่อจะได้เงินเดือนดีๆ มาตั้งตัว และเก็บหอมรอมริบไว้เป็นทุนชีวิตเลี้ยงดูพ่อในวัยเกษียณ

ทว่า... ฝันหวานเหล่านั้นกลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อมรสุมชีวิตลูกใหญ่พุ่งเข้าชนอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้เป็นพ่อที่เธอรักสุดหัวใจได้จากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ไร้คำบอกกล่าวทำให้เด็กสาวหมดสติและจมอยู่กับคราบน้ำตาอยู่นานนับสัปดาห์ งานศพของพ่อถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางความตื่นตระหนกและเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัวที่ต้องถูกนำออกมาใช้จนหมดสิ้น

ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ครีมพยายามแข็งใจ ตั้งหลักจากความเสียใจอันลึกล้ำ วันนี้เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกกำลังใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกลับคืนมา เพื่อเตรียมตัวออกไปสมัครงานตามเป้าหมายเดิม เพราะเธอรู้ดีว่าชีวิตที่เหลืออยู่ยังต้องเดินหน้าต่อ และค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็ไม่เคยหยุดรอใคร

มือบางหยิบแฟ้มเอกสารสมัครงานและกระเป๋าถือขึ้นมากระชับไว้แน่น ร่างเล็กก้าวลงบันไดไม้ของบ้านสไตล์โมเดิร์นสีครีม บ้านหลังอบอุ่นที่พ่อของเธอสร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงและเต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็ก เธอกดแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือเพื่อเรียกรถแท็กซี่ให้มารับที่หน้าบ้าน เมื่อเห็นในระบบแจ้งว่ารถใกล้จะมาถึง ครีมจึงเดินตรงไปเปิดประตูบ้านเตรียมตัวจะออกไปยืนรอ

แต่แล้ว... ทันทีที่เท้าเรียวก้าวพ้นประตูรั้วบ้านออกมา เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มทรงพลังกลับดังขึ้น พร้อมกับรถยนต์คันสีดำหรูหราทรงสปอร์ตติดฟิล์มมืดสนิทที่ไม่ได้มีลักษณะคล้ายรถแท็กซี่เลยสักนิด เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทเทียบชานเรือนหน้าบ้านของเธอ

ครีมชะงักเท้าด้วยความแปลกใจ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่ประตูรถยนต์หรูคันดังกล่าวจะถูกเปิดออกกว้าง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิท รูปร่างสูงใหญ่ น่าเกรงขาม เดินลงมาจากรถพร้อมกันถึงสามสี่คน ท่าทางและบรรยากาศอันคุกคามที่แผ่ออกมาจากพวกเขานั้น ทำให้หัวใจดวงน้อยของครีมเริ่มเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ

ชายชุดดำคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาคมกริบมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

"บ้านคุณวีระชัยใช่ไหมครับ"

คำถามนั้นทำให้ครีมรู้สึกประหลาดใจ ร่างเล็กกอดแฟ้มเอกสารในอกไว้แน่นขึ้น ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงความสงสัย

"ใช่ค่ะ... พวกคุณมีธุระอะไรกับพ่อฉันเหรอคะ"

ชายชุดดำมองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของครีมแทบจะหยุดหมุน

"พ่อของเธอเป็นหนี้เจ้านายพวกผม 10 ล้าน เราต้องคุยกับพ่อของคุณ"

อึก...

ครีมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจสะดุดกึก ความเย็นวาบวิ่งเกลื่อนไปทั่วแผ่นหลังจนมือเท้าชาไปหมด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางหัว ตัวเลขสิบล้านบาท... มันคือจำนวนเงินมหาศาลที่เด็กสาวเพิ่งเรียนจบอย่างเธอไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันว่าจะได้จับต้อง พ่อของเธอไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน ทำไมเธอถึงไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยสักนิด!

"พะ... พ่อของหนูท่านเสียไปแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อนค่ะ"

คำตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหยดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าของเด็กสาว ทำให้ชายชุดดำทั้งหมดถึงกับหันมองหน้ากันด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาได้รับคำสั่งจากคนเป็นนายให้เดินทางมาทวงถามหนี้สินจำนวนสิบล้านบาทที่คนเป็นพ่อเซ็นสัญญาเอาไว้ แต่กลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้รับคำตอบว่าลูกหนี้คนสำคัญได้เสียชีวิตไปแล้ว

เมื่อมองดูเด็กสาวตรงหน้าในชุดเสื้อเชิ้ตกระโปรงเรียบร้อย ท่าทางบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ชายชุดดำก็รู้สึกสงสารเธออยู่ไม่น้อย แต่ด้วยหน้าที่และภาระงานที่รับมาจากมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล พวกเขาไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเฉยๆ ได้ ทุกอย่างต้องมีรายละเอียดที่ชัดเจนก่อนที่เรื่องนี้จะรายงานไปถึงหูของเจ้านาย

"งั้นพวกผมคงขอเข้าไปคุยรายละเอียดในบ้านนะครับ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร" ชายชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เด็กสาวตื่นตกใจไปมากกว่านี้

ครีมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความกลัววิ่งพล่านในอก แต่เมื่อนึกถึงจำนวนหนี้สินสิบล้านที่พ่อของเธอทิ้งไว้ เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางหลีกหนีความจริงข้อนี้พ้น เธอเองก็อยากรู้รายละเอียดและความจริงทั้งหมดเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเธอ ร่างบางจึงพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเอื้อนเอ่ยเสียงเบา

"ค่ะ... เข้ามาเถอะค่ะ"

ครีมเบี่ยงตัวเปิดทางให้ชายชุดดำทั้งสามคนเดินตามเข้ามาภายในบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นสีครีม อันเป็นบ้านที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะของครอบครัว ทว่าในยามนี้กลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ทันทีที่หย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก ชายชุดดำคนเดิมก็ไม่รอช้า เขาเปิดกระเป๋าเอกสารสีดำแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าครีม พร้อมกับเริ่มพูดเข้าประเด็นทันที

"พ่อของเธอไปกู้เงินนายของผมสิบล้าน และวันนี้ก็เลยกำหนดมาสองอาทิตย์แล้วครับ"

เขาพูดพร้อมกับเลื่อนเอกสารสัญญาการกู้ยืมเงินที่มีลายเซ็นของพ่อเธอหราอยู่ให้เธอดูด้วยตาตนเอง

ครีมก้มลงมองสัญญานั้นด้วยหัวใจที่หล่นวูบ... เลยกำหนดมาสองอาทิตย์งั้นเหรอ...?

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อคำนวณวันเวลาในสัญญา สองอาทิตย์ก่อน... วันที่เลยกำหนดชำระหนี้ในสัญญานั้น มันคือวันเดียวกับที่พ่อของเธอตัดสินใจจบชีวิตตัวเองอย่างกะทันหัน! ความจริงอันแสนเจ็บปวดเริ่มเด่นชัดขึ้นในหัว พ่อของเธอคงหมดทางออก ถูกกดดันจากหนี้สินมหาศาลสิบล้านบาทที่ไม่มีปัญญานำไปคืน จนกระทั่งตัดสินใจปลิดชีวิตตัวเองเพื่อหนีปัญหา ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้เพียงลำพัง

น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงทะลักออกจากเต้าอย่างห้ามไม่อยู่ ครีมยกมือขึ้นถูหน้าเบาๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เธอสบตาชายชุดดำตรงหน้าด้วยแววตาอ้อนวอนและสิ้นหวัง

"หนูไม่มีเงินหรอกนะ... หนูเพิ่งจะเรียนจบก่อนพ่อเสียไม่กี่วัน งานศพพ่อก็ใช้เงินไปเยอะเหมือนกันค่ะ วันนี้กำลังจะออกไปสมัครงานค่ะ... แต่พวกพี่มาเสียก่อน"

เธออธิบายไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ มือบางชูแฟ้มเอกสารสมัครงานในมือให้พวกเขาดูเพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้โกหก เธอไม่ได้มีทรัพย์สมบัติอะไรติดตัวเลย เงินเก็บก้อนสุดท้ายก็หมดไปกับพิธีศพของพ่อแล้ว

ชายชุดดำครุ่นคิดตามที่เธอพูดอย่างหนักใจ ดูจากสภาพบ้านและเอกสารสมัครงานในมือ กอปรกับท่าทางบริสุทธิ์ของเธอ ทำให้เขามั่นใจว่าลูกสาวของคุณวีระชัยคงไม่เคยรับรู้เรื่องหนี้สินสิบล้านนี้มาก่อนจริงๆ และเธอคงไม่มีเงินสดสิบล้านมาจ่ายให้ในทันทีอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นชายชุดดำเงียบไป ครีมจึงรีบฉวยโอกาสนั้นเอ่ยปากขอความเห็นใจด้วยความหวังอันริบหรี่

"หนู... หนูขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ? หนูจะตั้งใจทำงาน หาเงินมาทยอยคืนให้พวกพี่ให้ได้ค่ะ หนูสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนแน่นอนค่ะ"

ชายคนเดิมลังเลใจอย่างหนัก... หนี้ตั้งสิบล้านบาท เด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบ ไม่มีแม้กระทั่งงานทำในวันนี้ จะหาเงินจากไหนมาคืนได้ครบหมดกัน แต่เมื่อเห็นแววตาตื่นกลัวและน่าสงสารของเธอ เขาก็ตัดสินใจที่จะลองคุยกับคนเป็นนายดูก่อน

"