คำขอร้องไม่เป็นผล

งั้นผมขอคุยกับนายก่อนครับ"

ชายชุดดำเอ่ยตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปทางมุมห้องรับแขกที่ห่างออกไปเล็กน้อย เขากดโทรศัพท์มือถือต่อสายตรงหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเงินและเป็นเจ้านายใหญ่ของพวกเขาทันที

รอสายอยู่เพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจที่เอ่ยออกมาสั้นๆ ผ่านสายโทรศัพท์

(มีอะไร)

"นายครับ... คุณวีระชัยเสียชีวิตไปแล้วครับเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนนี้มีแค่ลูกสาวของเขาครับ เธอบอกว่าเพิ่งเรียนจบและกำลังจะไปทำงาน หาเงินมาทยอยคืนให้นายครับ..." ชายชุดดำรายงานไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

ทว่า... คำตอบจากปลายสายกลับไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจหรือเมตตาเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความห้วนจัด ดุดัน และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

(กูไม่เอา! ถ้าไม่มีคืนทั้งหมดวันนี้... ก็พาตัวเธอมาที่นี่กูจะคุยเอง"

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด...

สัญญาณสายโทรศัพท์ถูกตัดไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คนสนิทได้อธิบายหรือต่อรองใดๆ เพิ่มเติม ชายชุดดำถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความหนักใจ เขาถอดหมวกออกเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาหาครีมที่นั่งรอฟังคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก

ทันทีที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของชายชุดดำ หัวใจของครีมก็ตกวูบลงไปถึงตาตุ่มอีกครั้ง

"เจ้านายผมไม่ยอมครับ... ขอโทษเธอด้วยนะ ช่วยไปกับพวกผมด้วยครับ อย่าให้พวกผมต้องใช้กำลังเลยนะ" ชายชุดดำเอ่ยบอกเสียงเข้มตามคำสั่งเด็ดขาดของเจ้านาย

ฮึก...!

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าที่เคยมีความหวังอันริบหรี่ของครีมก็เศร้าหมองและซีดเผือดลงยิ่งกว่าเดิม น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปไหลทะลักออกมาเป็นทาง ร่างเล็กยกมือขึ้นประสานกัน อ้อนวอนขอความเมตตาจากชายตรงหน้าสุดชีวิต

"หนูขอร้องล่ะค่ะ! พวกพี่ช่วยหนูเถอะนะคะ... อย่าพาหนูไปเลยนะ หนูไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยจริงๆ หนูขอเวลาทำงานหาเงินมาคืนให้นะคะ... ได้โปรดเถอะค่ะ!"

เสียงหวานร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร เธอพยายามจะก้มลงไหว้ชายชุดดำเพื่อขอความเห็นใจ ทว่าชายชุดดำอีกคนกลับส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ไม่ได้หรอกครับ พวกผมเองก็ขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้เหมือนกันครับ"

"ไปเถอะครับ อย่าให้ต้องเสียเวลาเลย ช้ากว่านี้เดี๋ยวนายจะโกรธเอา แล้วเรื่องมันจะยิ่งแย่ไปกว่านี้นะครับ" ชายชุดดำอีกคนช่วยพูดเสริม พร้อมกับเดินเข้ามาแตะแขนเธอเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้ลุกขึ้น

ครีมรู้ดีว่าในยามนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออยู่อีกแล้ว ลำพังเด็กสาวตัวเล็กๆ ไร้ซึ่งอำนาจและเงินทองอย่างเธอ จะไปสู้รบปรบมือกับกลุ่มคนที่ดูเหมือนมาเฟียมีอิทธิพลเหล่านี้ได้อย่างไร ร่างบางจำใจต้องก้าวขาอันสั่นเทาลุกขึ้นจากโซฟา ละทิ้งแฟ้มเอกสารสมัครงานและความฝันในวัยยี่สิบสามปีไว้เบื้องหลัง เดินตามกลุ่มชายชุดดำออกไปจากบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นสีครีมที่เธอรัก

เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์หรูคันสีดำสนิท ประตูรถถูกปิดลงเสียงดัง ปัง! เป็นสัญญาณว่าอิสรภาพของเธอได้จบลงแล้ว รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่สถานที่ที่เธอไม่รู้จัก

ครีมนั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถติดฟิล์มดำ มือบางกอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น หยดน้ำตายังคงไหลซึมออกมาจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย ในหัวของเด็กสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามมากมายนับไม่ถ้วน... เจ้าหนี้สิบล้านของพ่อเธอคนนี้คือใครกันแน่? เขาจะโหดร้ายกับเธอมากแค่ไหน?

เธอทำได้เพียงสวดมนต์อ้อนวอนอยู่ในใจ หวังว่าเมื่อไปถึงที่หมายแล้ว... เธอจะสามารถพูดคุย ต่อรอง และขอความเมตตาเรื่องหนี้สินสิบล้านของพ่อจากเจ้าหนี้ใจร้ายคนนั้นได้บ้าง โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยแม้แต่น้อยว่าคนที่กำลังรอคอยเธออยู่ที่ปลายทางนั้น ไม่ใช่เสี่ยแก่ๆหื่นกามหรอกนะ