บทที่ 4

เธอพบกับคริสต์ ซาเวียร์ ลูกชายคนเล็กของมหาเศรษฐีบริษัทนำเข้ารถยนต์ในงานมอเตอร์โชว์ เขาแสดงออกว่าชอบเธอมากขนาดไหน และหญิงสาวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอรักเขา ทว่าความสัมพันธ์นั้นกลับไม่ยั่งยืนเมื่อเรื่องราวระหว่างเธอกับคริสต์รู้ถึงหูนิโคลัส พี่ชายของเขา ผู้แสดงออกว่ารังเกียจผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอซึ่งเป็นแค่พริตตี้ที่ทำงานไม่ต่างจากดารา ขายหน้าตาแม้มีความสามารถแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจจะค้นหา สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือเธอต้องเลิกกับคริสต์

นิโคลัสให้คนของเขาติดตามและคุกคามบีบคั้นให้เธอเกิดความหวาดกลัวซึ่งภิณไลย์ญาก็รู้สึกว่าตัวเองและครอบครัวอาจต้องเดือดร้อนหากยังปล่อยให้เรื่องระหว่างเธอและคริสต์ดำเนินต่อไป เธอเลือกที่จะหันหลังให้คนรัก หลังจากเธอยินยอมตัดความสัมพันธ์กับคริสต์แล้วพริตตี้สาวจึงได้ข่าวการประกาศหมั้นอย่างเป็นทางการระหว่างเขาและลูกสาวนักธุรกิจเลื่องชื่อชาวรัสเซีย เธอยอมรับทุกอย่างแต่โดยดีเพราะอย่างน้อยเขาก็จะได้พบคนที่ดีกว่า

ทว่าเรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น คริสต์ยังโทรมาหาและพยายามพบเธอด้วยการไปร่วมทุกงานโชว์ยานยนต์ที่ภิณไลย์ญารับงานเป็นพริตตี้ให้รถหรู จนถึงป่านนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีกับปัญหาที่ค้างคา ทั้งที่อยากบอกเขาว่าทุกอย่างได้จบสิ้นแล้ว  ร่างบางถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่เมื่อกำลังจะขยับลุกขึ้นก็ต้องชะงักค้างเมื่อหันไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“นิโคลัส!”

เสียงอุทานแหบเบาลอดจากริมฝีปากระริก ภิณไลย์ญารู้สึกชาไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นเงาเข้มบนใบหน้าคร้ามคมของคนที่เธอไม่นึกอยากพบและไม่คิดว่าจะได้พบเขาในเวลาแบบนี้ นิโคลัสยืนนิ่ง เรือนร่างสูงใหญ่ของเขาสง่างามท่ามกลางแสงไฟสปอร์ตไลต์ที่สาดส่อง แต่หากปราศจากแสงสว่างเขาก็คือซาตานในเงามืดของหญิงสาว ชายหนุ่มหยัดยิ้มหากเธอรู้ว่ามันหาใช่ความจริงใจแม้แต่น้อย เขาเอียงคอก่อนเอ่ยขึ้นว่า

“สวัสดี...พริตตี้แสนสวย”

“คุณมาที่นี่ทำไม”

“แล้วคุณล่ะ มาที่นี่ทำไม”

“จำเป็นด้วยหรือคะที่ฉันต้องรายงานให้คุณทราบ”

เพราะแค่เห็นหน้าเธอก็อึดอัดจะแย่ แต่แล้วร่างสูงสมาร์ทกลับถือวิสาสะก้าวเข้ามาก่อนหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ทำเอาภิณไลย์ญายิ่งประหลาดใจ เธอกระเถิบออกห่างแต่เก้าอี้ตัวนั้นมีพื้นที่นิดเดียวทำได้ก็แค่เกร็งตัวเพราะแขนแกร่งและขาแข็งแรงของเขาเบียดชิดด้านข้างหญิงสาวที่แทบกลั้นลมหายใจด้วยไม่นึกว่าคนที่ตั้งข้อชิงชังรังกียจเธอนักหนาจะพาตัวเองเข้ามาชิดใกล้ เธอได้ยินเสียงของเขาดังในลำคอขณะใบหน้าหล่อเหลาเอียงมาทางร่างเล็ก

“ถึงไม่บอกผมก็รู้ว่าคุณมาทำไม ขอแสดงความเสียใจด้วยนะเรื่องน้องชายของคุณ”

“พิทย์ยังไม่ตาย” หญิงสาวเสียงแข็งก่อนมีสีหน้าเหมือนนึกอะไรได้ “แล้วคุณรู้ได้ยังไง...ที่คุณมาที่นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหมคะ คุณนิโคลัส”

“รู้ก็ดีแล้ว เพราะเวลาผมทำอะไรมันมักเกิดจากความตั้งใจเสมอ ผมถือคติว่าโลกนี้ไม่มีความบังเอิญ”

คำตอบของจอมอหังการเสมือนว่าเขากำลังใจเย็นทว่าภิณไลย์ญากลับรู้สึกกดเกร็งไปทั้งตัว มือเรียวบางที่ประสานบนตักเย็นเฉียบเพราะ เธอไม่เคยอยู่ใกล้ชิดนิโคลัส ซาเวียร์มากขนาดนี้ มันหาใช่ความตื่นเต้นแต่เหมือนกำลังอยู่ใกล้ชิดกับราชสีห์ที่จ้องขย้ำเหยื่อ ทั้งอึดอัดและกดดัน เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะมาไม้ไหน

“คุณรู้เรื่องน้องชายฉันได้ยังไง”

“หึ...มันไม่ได้เกิดจากความบังเอิญหรอกนะที่ผมรู้ว่าน้องชายของคุณประสบอุบัติเหตุหนักและต้องผ่าตัดใหญ่ เพราะลาริมาร์เป็นคนบอกผม”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคงอยากจะมาดูสินะคะว่าเขาตายหรือยัง”

“โอ...เปล่าเลย...ใครจะคิดเรื่องแบบนั้น”

“แล้วคุณมาที่นี่ทำไม”

หญิงสาวหมดความอดกลั้น เธอหันไปจ้องหน้าเขาที่อยู่ห่างไม่ถึงสองคืบทำให้ได้เห็นหน้าเจ้าพ่อแวดวงยานยนต์ของอเมริกาชัด ๆ นิโคลัสมีส่วนละม้ายคล้ายกับคริสต์น้องชายของเขามาก ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความหล่อเหลาของเขาสะกดสายตาของใครก็ตามที่พบเห็น โครงหน้าคมสันใต้กรอบเรือนผมสีทองแดงจัดและนัยน์ตาท้าแสงคู่นั้นสะท้อนความมุ่งมั่นกล้าแข็ง   ถึงจะเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของคริสต์หากทว่านิโคลัสนั้นมีความดุดันและเด็ดขาดกว่า    ภิณไลย์ญารู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจเพราะใต้สำนึกเธอมองเห็นเงาของใครคนหนึ่งซ้อนทับอยู่ภายในนั้น นิโคลัสเลิกมุมปากขึ้น

“ผมแค่อยากมา”

“แค่นี้ใช่ไหมคะ เพราะถ้าไม่มีอะไรจำเป็นฉันจะกลับ”

“คุณยังไปไหนไม่ได้”

“เอ๊ะ!”