1

รัตนฤทธิ์ เงยหน้าขึ้นมองสถานที่ตรงหน้า มาที่นี่ทีไร เขาก็เป็นอันต้องรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ทุกที กับความใหญ่โต อึมครึมของบ้าน...ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าปราสาทถึงจะถูก ปราสาทของเพื่อนรัก และควบตำแหน่งนายจ้างอย่าง ทีปต์ ทีฒทัศน์

​พื้นที่ของคฤหาสน์กินเนื้อที่เกือบห้าไร่ ตัวบ้านเป็นศิลปะแบบโกธิคทำจากอิฐแดงทั้งหลัง ให้บรรยากาศเก่าแก่และน่าเกรงขาม ปลูกดอกไม้ที่เจ้าของบ้านชื่นชอบอย่างดอกกุหลาบไว้มากมายหลากหลายพันธุ์ ออกดอกบานสะพรั่งสวยเพราะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี จากคนสวนร่างใหญ่ ใบหน้าไม่ยิ้มแย้มเลยแม้แต่น้อย ก็เหมือนๆ กับเจ้านาย ผู้คนที่นี่ หน้าตาเคร่งขรึม ยิ้มน้อย แถมยังชอบแต่งกายด้วยสีดำ อ้อ...เขาเกือบจะลืมไป ทีปต์ชอบความเป็นระเบียบเรียบร้อย เลยจัดชุดให้คนรับใช้สวมเป็นเครื่องแบบ คนรับใช้หญิงแต่งกายด้วยชุดกระโปรงยาวเหนือเข่าสีดำ แซมด้วยลูกไม้ขาว ส่วนผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำ และกางเกงสีดำ ดูเหมือนผู้คนที่นี่จะไว้ทุกข์อยู่ชั่วนาตาปี

​เขายิ้มให้กับสาวใช้ซึ่งนำน้ำเย็นมาบริการ เธอหลบสายตาเขา แล้วพูดเสียงเบาว่าให้รอคุณท่านอีกสักครู่ รัตนฤทธิ์มองกวาดไปรอบๆ บริเวณ ที่นี่แสดงถึงรสนิยมของเจ้าของบ้าน ว่าเป็นคนแบบไหน หรูหรา แต่ลึกลับ เฟอร์นิเจอร์เครื่องประดับห้องรับแขกที่เขามานั่งรออยู่ ล้วนแต่เป็นของหายาก ของเก่าเกือบทั้งนั้น แน่นอนว่ามันเข้ากับตัวบ้านที่เป็นแบบศิลปะโกธิคด้วย

​“รอนานไหม? นายแว่น”

เสียงทุ้มดังขึ้น เล่นเอาคนที่กำลังมองอะไรเพลินๆ สะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปทางต้นเสียง พลางอ้าปากหวอ หน้าตานั่นดูตลกนัก แต่ชายหนุ่มที่เดินมาทรุดนั่งอยู่ตรงกันข้ามไม่เห็นขัน คิ้วของเขาขมวดมุ่น นัยน์ตาคมปลาบมองหน้าของคนตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ

​“ขวัญอ่อน”

​“มาเสียวังเวง ตกใจนะครับท่านเคานต์ เอ๊ย! คุณทีปต์”

​“อย่ากวนตีน”

คำสั้นๆ ง่ายๆ แสนได้ใจความ เล่นทำเอาคนที่กำลังทำหน้าทะเล้นให้ ยิ้มแหยเลยทันที พลางทำตาปริบๆ แล้วรีบเปิดกระเป๋า ล้วงเอาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิด และแฟ้มเอกสาร ก่อนจะเริ่มแจกแจงรายละเอียดงานให้กับเจ้านาย ที่กำลังนั่งนิ่งฟังอยู่

​“มีนัดประชุมกับบริษัทที่จีน แล้วก็สัญญาที่นายต้องลงนาม ส่วนนี่ก็รายละเอียดเรื่องการจ่ายเช็คประจำเดือน”

​“ประชุมที่จีน นายไปกับนิกซ์ด้วยก็แล้วกัน”

มือเรียวพลิกเอกสารอ่านอย่างละเอียด เขาไม่เงยหน้าขึ้นมา จึงไม่เห็นว่าตอนนี้เลขานุการส่วนตัวควบพร้อมตำแหน่งเพื่อนสนิท กำลังทำสีหน้าแบบไหน

​“ได้ อ้อ...แล้วก็มีงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท จัดวันที่เก้านี้ เอ่อ...นายจะไปไหม? คือ...อย่าๆ มองหน้าแบบนั้น พอดีว่า ทางหุ้นส่วนเค้าถามมาน่ะ ปีที่แล้วนายก็ไม่ไป ในฐานะผู้ก่อตั้ง ก็น่าจะไป...สักนิด”

​“ไม่”

สั้นง่าย ได้ใจความแบบเดิม ก่อนจะหลุบตาลงมองให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้า แล้วค่อยจรดปากกาเซ็นไปเรื่อยๆ รัตนฤทธิ์เม้มริมฝีปาก รอจนทีปต์ยื่นเอกสารคืนให้ เขาเก็บมันอย่างเรียบร้อยแล้วจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา

​“ทีปต์ คือ...อันนี้ในฐานะเพื่อนนะโว้ย ขอเสือกนิ้ด...ฉันว่านายเองก็มีเงินออกจะขนาดนี้ ทำไมนายไม่...ไม่จัดการเรื่องที่ทำให้นายลำบากใจให้เรียบร้อยล่ะวะ”

​“หมายถึงศัลยกรรมเหรอ?”

ทีปต์ยิ้มน้อยๆ เขาเปิดใบหน้าส่วนที่มีผมปรกอยู่ให้กับเพื่อนสนิทได้เห็นถนัดๆ รัตนฤทธิ์คุ้นชินเสียแล้วกับรอยแผลเป็นนั่น แน่ล่ะก็เขาต้องทำงานกับทีปต์มาตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นก่อน หรือหลังอุบัติเหตุนั่น สะดุ้งเสียจนเลิกสะดุ้ง มันน่าเกลียดน่ากลัวก็จริงอยู่หรอก กับซีกหน้าด้านซ้ายของชายหนุ่ม แต่มันก็ใช่จะไร้ทางทำให้เป็นแบบเดิม

​“ใช่...นายจะทิ้งมันไว้ทำไมกัน มันทำให้นาย...ลำบาก”

ประโยคหลังคนพูดอึกอักเล็กน้อย สายตามองสบกันอย่างจะรู้ว่าความลำบากนั้นคืออะไร ทีปต์หัวเราะเสียงแผ่ว พลางยักไหล่

​“ยามลำบาก มันทำให้เรารู้ ว่าคนไหนเป็นแบบไหน ฉันคิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว”

​“อ้อ...”

​ดีตรงไหนกันวะเพื่อน? ปิดโอกาสตัวเองชัดๆ

​ประโยคนี้ได้แต่ตะโกนก้องในใจ รัตนฤทธิ์ลอบถอนใจ มองคนตรงหน้าอย่างเห็นใจ เขากับทีปต์เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม และเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ทีปต์มีครอบครัวที่มีฐานะดีมาก และชายหนุ่มยังต่อยอดให้กับครอบครัว ด้วยสติปัญญาอันฉลาดเฉลียว เขาเปิดบริษัทผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์คอมพิวเตอร์ โปรแกรมซอฟแวร์ต่างๆ สร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมา ประสบผลสำเร็จ เป็นนักธุรกิจหนุ่มที่น่าจับตาในระยะเวลาอันรวดเร็ว เพียงอายุแค่สามสิบห้าปี เขาก็ผงาดขึ้นมาเป็นเศรษฐีใหม่ติดอันดับหนึ่งในยี่สิบของเมืองไทย

​ความสำเร็จจนน่าอิจฉานี้ ทำให้เขาเป็นที่เฝ้าจับตาของใครต่อใคร และเป็นหนุ่มเนื้อหอมแห่งวงสังคม ทีปต์มีหน้าตาหล่อเหลาราวกับเจ้าชาย ใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วเข้ม นัยน์ตาคมกริบสีนิล จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูปสวยมีสีเรื่อแบบผู้หญิงบางคนยังอาย เรือนกายสูงใหญ่ล่ำสัน เพราะออกกำลังอยู่เป็นประจำ ยามเขาออกงานสังคม มักจะมีแต่สาวๆ รายล้อมสนใจ แต่ทว่าหัวใจของเขา มีคนจับจองอยู่แล้ว

​ปริณาห์ หงษ์สธร หญิงสาวสวยงดงามราวกับนางฟ้าเดินดิน มีโปรไฟล์หรูคือเป็นลูกสาวของคุณหญิงปรียาพร และท่านนายพลเชิงชาย ครอบครัวผู้ดีเก่าและมียศอำนาจทางการทหาร เธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว สาวไฮโซเนื้อหอมเป็นที่หมายปองของใครต่อใคร นอกจากรูปร่างหน้าตาแล้ว พื้นฐานครอบครัวร่ำรวยสืบทอดกันมา นั่นก็ทำให้ปริณาห์ดูจะเหมาะเจาะเสียยิ่งนักกับทีปต์ เพราะต่างเสริมส่งกัน เวลาพวกเขาเดินเคียงข้างกันนั้น งดงาม เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก

​แต่แล้วกิ่งฟ้าอย่างปริณาห์ ก็จากจรไปอย่างไม่ใยดี เมื่อทีปต์ประสบอุบัติเหตุ จนใบหน้าเสียโฉม และมีข่าวแว่วมาว่า ธุรกิจของเขากำลังจะย่ำแย่ หุ้นของบริษัทตกลงหลังจากที่ซีอีโอของบริษัทอยู่ในภาวะกึ่งเป็นกึ่งตาย และนั่นก็พิสูจน์ให้ทีปต์รู้ว่า คนบางคนก็ไม่ได้ควรคู่ที่เขาจะให้เธอมามีส่วนร่วมในชีวิตจนแก่เฒ่า

​รัตนฤทธิ์มองเสี้ยวหน้าคมสัน ด้านที่ไม่มีริ้วรอยบาดแผล มันยังมีเค้าของความหล่อเหลาคมคาย แต่เจ้าของกลับไม่อยากให้มันกลับคืนมาดังเดิม อุบัติเหตุหนนั้นทำให้ทีปต์เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ปิดตายตัวเองไว้ เขาไม่เข้าบริษัท ทำงานผ่านระบบออนไลน์ และให้เลขานุการอย่างรัตนฤทธิ์ออกหน้า รวมถึงรองผู้บริหารอย่างหิรัญ น้องชายทำงานแทน บริษัทจากที่เคยระส่ำระส่ายกลับมาดีขึ้นอีกหน เมื่อทีปต์หายดี และเขาก็ได้ทุ่มเทมันสมองกับซอฟแวร์ตัวใหม่ มันตอบแทนทีปต์ได้อย่างดีเยี่ยม กอบกู้ทุกอย่างคืนมาให้กับเขา และทวงอันดับตำแหน่งเจ้าแห่งวงการธุรกิจกลับมาอีกครั้ง ทีปต์ ทีฒทัศน์ กลับมายืนได้อีกหนอย่างเต็มภาคภูมิ แต่ทำตัวลึกลับ ไม่เคยออกงานสังคมที่ไหน ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อ และเก็บตัวเงียบ จนมีข่าวลือเกี่ยวกับเขามากมาย ก่อนหน้าที่จะประสบอุบัติเหตุ ทีปต์ถือได้ว่าเป็นคนดังคนหนึ่ง แน่นอนว่ามีพวกนักข่าวบางคน ตามข่าวของเขามาตีแผ่ ชอนไชล้วงลึก เพื่อขายข่าวให้กับคนที่สนใจ แต่ก็ไม่มีใครได้ข่าวสารเรื่องราวใดๆ เกี่ยวกับตัวเขาเลย ทีปต์หายตัวไปราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อนเลยก็ว่าได้

​ตอนนี้บริษัท ที เค อิเล็กทริก มีรองผู้บริหารอย่างหิรัญ สวมบทบาทหน้าที่แทน บางสิ่งที่ทำก็สมบทบาทจนเกินไป จนเพื่อนสนิทของทีปต์อย่างรัตนฤทธิ์ มีเคืองแทน ว่าตกลงแล้วบริษัทของใครกันแน่ แถมเขายังรู้สึกเขม่นแปลกๆ กับบุรุษผู้เป็นน้องชายบุญธรรมของเพื่อน

​“มองหน้าฉันทำไม? มีอะไรข้องใจหรือ”

คนที่กำลังถูกจ้องเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ทั้งที่กางเอกสารบังหน้า เล่นเอาคนที่กำลังแอบมองสะดุ้งเฮือก แล้วยิ้มแหย

​“นายนี่ นับวันจะยิ่งทำตัวหลอนนะ รู้ได้ยังไงว่าฉันแอบมอง”

​“ว่ายังไง ตกลงว่าข้องใจอะไรนักหนา”

ว่าแล้วก็หันตรงๆ แถมยังเปิดใบหน้าส่วนที่เป็นแผลเป็นน่าเกลียดนั้นให้กับเพื่อนสนิทดูให้ชัดๆ นัยน์ตาสีนิลที่มองจ้องมา ดูไร้ความรู้สึก เย็นชายิ่งนัก จนรัตนฤทธิ์ขนลุกเกรียว

​“ปละ...เปล่า ก็แค่เห็นนาย แล้วก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

​“คิดเรื่องอะไร?” คิ้วเข้มเลิกขึ้น

“คิดว่าสิ้นปีนี้ฉันจะหักโบนัสนายสักห้าสิบเปอร์เซ็นดีไหม เนื่องจากนายกวนตีนหัวหน้างาน”

​“อูย...แรงไปนะโว้ย เดี๋ยวประท้วง ลาออกเสียเลย นายจะเสียใจ”

เขาทำหน้างอ ทีปต์ยิ้มน้อยๆ เขารวบรวมเอกสารที่จัดการเสร็จแล้วเรียบร้อย ส่งคืนให้กับเพื่อนหนุ่ม

​“ลองดูสิ แล้วจะได้รู้ว่าฉันจะเสียใจไหม”

​“เรื่องอะไรวะ อู่ข้าวอู่น้ำ ฉันไม่ทุบทิ้งหรอกน่า จะอยู่กวนตีนนายไปงี้เรื่อยๆ จนกว่านายจะไล่ออก ดีไหม”

​“ลองไล่ออกดูก็คงจะเข้าท่า”

ทีปต์ทำหน้าตาย ขณะที่เพื่อนรักเริ่มหน้าซีด เนื่องจากสีหน้าของทีปต์ช่างไร้ความรู้สึกเสียจริงๆ อีกอย่างหนึ่งนิสัยที่เปลี่ยนไปเอามาก หลังจากประสบอุบัติเหตุ เล่นเอาคนที่ชอบพูดจาล้อเล่น ชักจะเล่นไม่ออก เขายิ้มแหยส่งให้เพื่อน ค่อยๆ ขยับไปใกล้เจ้านาย แล้วบีบนวดให้เบาๆ อย่างเอาใจ ทีปต์มองการกระทำนั้นด้วยหางตา แล้วส่ายหน้าน้อยๆ

​“อย่าเลยนะเพื่อน อย่าเลยนะครับ ผมยังไม่มีเมีย เก็บเงินได้นิดหน่อย ทุกวันนี้ส่งเสียมารดาและบิดา รวมถึงพี่น้อง เงินผมทั้งนั้น คุณทีปต์ไล่ผมออกแล้ว ผมจะเอาอะไรกินล่ะครับ ขืนไล่ผมออก ผมจะแอบมาแทะกำแพงปราสาทผีสิงของคุณทีปต์กินต่างข้าว ไม่เชื่อก็ลองดู”

​“ล้อเล่นน่า คนทำงานได้อย่างนาย ซื่อสัตย์ เป็นมือขวาของฉันได้แบบนี้ หายาก และไม่อยากเสี่ยงด้วย”

​“แบบนี้ค่อยยังชั่ว ใจหายหมดว่ะ เล่นพูดจาเสียแบบไร้เยื่อใย พี่ทีปต์อะ บ้าๆๆๆ”

รัตนฤทธิ์ทำดัดจริตเป็นสาวสอง ตีๆ ทุบๆ แขนล่ำๆ ของเพื่อนถี่ๆ คนโดนกระทำถึงกับหลุดขำ นั่นทำให้ความเย็นชาที่กรอบตนเองไว้ ละลายออกมาได้บ้าง ได้เห็นรอยยิ้มกว้างๆ ได้ฟังเสียงหัวเราะของเพื่อน มันก็ทำให้รัตนฤทธิ์ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ว่าอีกฝ่ายยังเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ ไม่ใช่ผีดิบน่ากลัวอย่างที่เจ้าตัวทำให้รู้สึก

​“กลับไปทำงานได้แล้ว วันที่เก้านายก็จัดการไปได้เลย แต่งตัวหล่อๆ ล่ะ เป็นหน้าเป็นตาให้ฉันหน่อย”

​“จะพยายามว่ะ แต่ทุกวันนี้ก็หล่อจนห้ามไม่ค่อยได้อยู่แล้ว เกรงว่าถ้าแต่งตัวหล่อกว่านี้ สาวๆ จะเป็นลมกันทั้งฮอลล์ที่จัดงาน เดี๋ยวจะเป็นบาปเป็นกรรมอีก”

​“พูดมาก”

ทีปต์โบกมือไล่อีกหน รัตนฤทธิ์ยิ้มหน้าเป็น แล้วลุกขึ้นเก็บข้าวของอย่างว่าง่าย เขามีงานอีกมากมายรอที่บริษัทให้ไปจัดการ แต่ก่อนจะไป เขาเหมือนจะนึกถึงธุระสำคัญบางสิ่ง ที่ทีปต์ฝากให้เขาช่วยดูแล

​“เออจริงสิ นายทีปต์เรื่องที่นายฝากให้ฉันจัดการเรื่องของ...เอ่อ...คุณยอดชาย”

ใบหน้าของทีปต์ดูจะเคร่งเครียดขึ้นทันที เมื่อเพื่อนรักเอ่ยนามของบุรุษคนนี้ นัยน์ตาสีนิลเปล่งประกายวับเอาเรื่อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบตามแบบเดิม

​“อืม...มันตกลงว่ายังไง?”

​“คือ เขาตกลงทำตามเงื่อนไขของนาย ที่จะเจรจาด้วย เพราะเขากลัวว่านายจะเล่นงานเขาเรื่องที่นายประสบอุบัติเหตุ และเรื่องที่เขาฉ้อโกงทางเรา”

​“ดี...”

​“ว่าแต่นายจะเจรจาเรื่องอะไรกับตาแก่นั่นอีกรอบหรือทีปต์ ก็ทุกเดือนที่เค้าทำมันก็เท่ากับชดใช้ให้นายกลายๆ แล้วนี่”

​“เรื่องของฉัน” น้ำเสียงห้วนๆ นั่นทำให้รัตนฤทธิ์คอย่น

​“นายไม่ต้องจุ้นจ้านมากนัก ติดต่อให้มันมาคุยกับฉันก็พอ”

​“ฉันกลับก่อนก็แล้วกัน แล้วจะรายงานมาทางแชตนะ”

เห็นสีหน้าและอาการของทีปต์ มันก็ทำให้รัตนฤทธิ์ชักจะอยู่ไม่ติดที่ ทีปต์พยักหน้า มือของเขาคว้าหยิบเอาหนังสือนิตยสารมากางอ่าน ทำทีเป็นไม่สนใจ

​เมื่อคล้อยหลังเพื่อนรัก มือของเขากำแน่นขึ้นจนกระดาษเป็นรอยยับ ทีปต์กัดริมฝีปากแน่น มือลูบไล้รอยแผลเป็นหนาปื้นทางด้านซีกซ้ายของใบหน้าไปมา ต้นเหตุที่ทำให้เขาประสบอุบัติเหตุ ยอมชดใช้ตามทุกสิ่งที่เขาขอ คงเพราะกลัวคุกตะราง และที่น่ากลัวกว่าคุก ก็คือโทสะของเขาที่พร้อมจะระเบิดใส่คนที่เป็นสาเหตุทำให้เกิดเรื่องคืนนั้นขึ้น

​คืนอัปยศ ที่เปลี่ยนพลิกชีวิตเข