บทที่ 3

ไม่กี่วันต่อมา สายเรียกเข้าจากลุงดันเต้ก็ดังขึ้นตรงตามเวลาพอดี

“คาร์เมน โรดริเกซ อายุยี่สิบสี่ปี เป็นผู้อพยพจากเม็กซิโก ย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าริมชายหาดที่มาลิบูเมื่อสามเดือนก่อน มูลค่าแปดแสนห้าหมื่นดอลลาร์ เมื่อวานนี้ตอนบ่ายสอง วินเซนต์ไปกับเธอที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี่เพื่อตรวจครรภ์"

"มีอะไรอีกไหมคะ?"

"ผมได้ภาพจากกล้องวงจรปิดมา วินเซนต์เป็นคนสวมสร้อยคอเพชรให้เธอด้วยตัวเอง ตรงลานจอดรถของโรงพยาบาล แถมพวกเขายังจูบกันนานถึงสิบเจ็ดนาที"

ฉันวางสาย แล้วหันไปมองวินเซนต์ที่ยังหลับสนิท เขาดูไร้เดียงสา ดูน่าเชื่อใจเสียเหลือเกิน

"อิซาเบลลา? คุณตื่นเช้าจัง" เขาพูดพร้อมเอื้อมมือมาหาฉัน

ฉันขยับตัวออกห่าง "จะไปยิมค่ะ วันนี้มีมื้อเที่ยงคุยธุรกิจนัดสำคัญ"

"กับใครเหรอ?"

"เพื่อนน่ะค่ะ" ฉันพูดไปแต่งตัวไป "เย็นนี้ฉันจะทำพาสต้าของโปรดไว้ให้คุณนะ"

วินเซนต์ยิ้ม "ผมเนี่ยแต่งงานกับภรรยาที่สมบูรณ์แบบจริงๆ"

สองชั่วโมงต่อมา ฉันนั่งอยู่ในโซนวีไอพีของร้านลาเฟย์ ซาลอน สถานที่ที่ดีที่สุดในเมืองสำหรับการเก็บเกี่ยวข่าวซุบซิบในวงสังคมชั้นสูง

"คุณอิซาเบลลา! ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ!" ซาร่าห์ แว็กเนอร์ ภรรยาของท่านนายกเทศมนตรีเดินเข้ามาหา

"คุณซาร่าห์ คุณดูดีมากเลยค่ะ"

"ขอบคุณจ้ะ อ้อ ฉันได้ยินมาว่าไนท์คลับของคุณวินเซนต์ธุรกิจกำลังไปได้สวยเลยนี่"

"ก็เรื่อยๆ ค่ะ" ฉันพูดและแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ "ช่วงนี้เขาดูยุ่งๆ น่ะค่ะ"

"ก็นะ เป็นผู้ชายก็ต้องมีความทะเยอทะยานเป็นธรรมดา แต่ว่าคุณอิซาเบลลาจ๊ะ มันมีบางอย่าง... ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม"

ฉันเงยหน้ามองเธอ

"ฉันเห็นคุณวินเซนต์ที่ร้านคาร์เทียร์กับเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยมากคนหนึ่ง ดูท่าทางพวกเขาสนิทสนมกันเชียวล่ะ ฉันว่าจะเข้าไปทักแล้วเชียว แต่ว่า"

"อ๋อ ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เธอคงจะเป็นพนักงานใหม่ วินเซนต์เคยพูดว่ากำลังเทรนคนขึ้นมาช่วยงานด้านบริหารน่ะค่ะ"

ซาร่าห์ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรมากกว่านั้น แต่เธอก็ปล่อยผ่านไป

ตอนบ่ายสามโมง ลุงดันเต้ส่งไฟล์เสียงมาให้ฉัน

เสียงของคาร์เมนชัดแจ๋ว "คุณวินเซนต์บอกว่ายัยแก่แก่นั่น อิซาเบลลา ไม่เข้าใจเขาเลย น่าเบื่อ แถมบนเตียงก็เหมือนศพ ยังให้ลูกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เสียงเพื่อนเธอฟังดูไม่เชื่อ “จริงเหรอ? แต่คุณอิซาเบลลา มาร์โคนี เป็นเจ้าหญิงแห่งวงการมาเฟียนะ ครอบครัวเธอทรงอิทธิพลมาก”

“แล้วไงล่ะ?” คาร์เมนหัวเราะเยาะ “ฉันมีลูกของเขา แต่เธอไม่มี เด็กคือทุกอย่าง คุณวินเซนต์บอกว่าแค่ลูกเราเกิด เขาก็จะหย่ากับเธอ แล้วฉันจะได้เป็นคุณนายตระกูลโรมาโนตัวจริง แถมยังได้ส่วนแบ่งทรัพย์สินตระกูลมาร์โคนีด้วย”

“คุณวินเซนต์พูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ”

“แน่นอนสิ! ดูสร้อยเพชรเส้นนี้สิ สามล้านเชียวนะ เขาบอกว่ามันพิสูจน์ว่าฉันมีความหมายกับเขาแค่ไหน ผู้หญิงแก่แสนจืดชืดคนนั้นไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก”

ฉันปิดเครื่องบันทึกเสียงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สามครั้ง

จากนั้นฉันก็โทรหาที่ปรึกษาคนสนิทของพ่อ

"ลุงดันเต้คะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะไม่รอแล้วค่ะ"

"หมายความว่ายังไงเหรอ?"

"เริ่มมันคืนนี้เลยค่ะ ฉันต้องการให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา"

"แน่ใจแล้วใช่ไหม? เมื่อเราเริ่มแล้ว มันจะหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้วนะ"

ฉันมองตัวเองในกระจก ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันสวมบทบาทภรรยาที่ว่าง่ายและคอยสนับสนุนเขามาตลอด แต่ความว่าง่ายไม่มีอยู่ในสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายของฉันเลยสักนิด

"ฉันแน่ใจค่ะ กระจายข่าวไปให้หุ้นส่วนทุกคนของเราทราบ วินเซนต์ โรมาโน่ จะไม่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลมาร์โคนีอีกต่อไป"

"รับทราบ มีอะไรอีกไหม?"

"บอกคุณพ่อด้วยว่า ลูกสาวของท่านกำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะ"

หลังจากวางสาย ฉันเดินออกจากร้านซาลอน พระอาทิตย์กำลังตกดิน สาดแสงสีทองไปทั่วเมือง

แต่สำหรับบางคน ค่ำคืนนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

และมันจะเป็นคืนที่ยาวนานมาก