1.ขยะของตระกูลหลิน

เสียงระฆังสามครั้งดังสะท้อนทั่วลานฝึกของตระกูลหลินในยามเช้า

แสงอาทิตย์สีทองสาดลงบนลานหินกว้าง ผู้คนหลายร้อยชีวิตต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก เพราะวันนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่งของคนรุ่นเยาว์ในตระกูล

การทดสอบพลังประจำปี เด็กหนุ่มและเด็กสาวที่มีอายุระหว่างสิบห้าถึงยี่สิบปีต่างยืนเรียงแถวอยู่ด้านหน้าลาน บางคนมีสีหน้าตื่นเต้น บางคนเต็มไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่ผู้อาวุโสของตระกูลหลินนั่งอยู่บนแท่นสูงด้านหน้าตรงกลางลานมีแท่นหินสีดำสูงประมาณหนึ่งจั้ง บนแท่นนั้นตั้งลูกแก้วผลึกใสเอาไว้ มันคือ ศิลาทดสอบปราณขอเพียงผู้ฝึกยุทธ์วางฝ่ามือลงไป ศิลาจะสามารถตรวจสอบระดับพลังและพรสวรรค์ของคนผู้นั้นได้

“คนต่อไป หลินจื่อเหวิน”เสียงของผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบการทดสอบดังขึ้น

เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงเดินออกจากแถวอย่างรวดเร็ว เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนวางฝ่ามือลงบนศิลาทดสอบ ครู่ต่อมา แสงสีเขียวอ่อนพลันส่องออกมา“ขั้นหลอมกายระดับห้า!”

เสียงประกาศดังขึ้นรอบด้านเกิดเสียงฮือฮาทันที“อายุสิบหกก็ระดับห้าแล้ว!”

“ปีที่แล้วเขายังอยู่ระดับสามไม่ใช่หรือ?”

“พรสวรรค์ของเขาไม่เลวเลย หากรักษาความเร็วในการฝึกแบบนี้ไว้ อีกไม่กี่ปีก็คงมีโอกาสเข้าสำนักใหญ่”เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนแท่นยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าที่ท่ามกลางสายตาชื่นชม การทดสอบดำเนินต่อไปคนแล้วคนเล่าก้าวขึ้นไป

บางคนได้ขั้นหลอมกายระดับสาม บางคนระดับสี่ และบางคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นก็สามารถไปถึงระดับหกหรือเจ็ด

เสียงพูดคุยในลานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่บริเวณท้ายแถวกลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังเขาสวมเสื้อคลุมสีเทาธรรมดา ใบหน้าคมคายแต่ซีดเล็กน้อย เส้นผมสีดำถูกมัดไว้ด้านหลังอย่างเรียบง่าย

เขามีชื่อว่า หลินเฟิงอายุสิบเจ็ดปีและในบรรดาคนทั้งหมดที่ยืนอยู่ที่นี่ ไม่มีใครสนใจเขาเลยหรือควรพูดว่า…ทุกคนสนใจเขาในฐานะตัวตลกมากกว่า

“หลินเฟิง”เสียงเรียกชื่อดังขึ้น

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็เริ่มดังมาจากรอบด้าน หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น

ชายชราที่นั่งอยู่ตรงกลางแท่นมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนกล่าวว่า“ถึงตาเจ้าแล้ว” “อืม”หลินเฟิงตอบเพียงคำเดียว

เขาก้าวออกจากแถวอย่างช้า ๆทุกย่างก้าวของเขาเงียบงัน แต่สายตานับร้อยคู่กลับจับจ้องมาที่เขาไม่ใช่เพราะคาดหวัง

แต่เพราะทุกคนกำลังรอดูเรื่องตลกที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกปีหลินเฟิงเดินขึ้นไปบนแท่น เขายืนอยู่หน้าแท่นศิลาทดสอบ

มือของเขากำแน่นเล็กน้อย

สิบเจ็ดปี ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา เขาเคยพยายามมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เคยกินโอสถ เคยฝึกตามตำรา เคยนั่งสมาธิจนเลือดไหลออกจากมุมปาก เคยฝึกทั้งกลางวันและกลางคืนแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน…ลมปราณในร่างของเขาก็ไม่เคยตอบสนองแม้แต่น้อย

“วางมือ”ผู้อาวุโสกล่าว หลินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆก่อนยื่นมือออกไปฝ่ามือของเขาสัมผัสกับศิลาทดสอบ

หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สามลมหายใจ…ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงบนศิลายังคงดับสนิท

รอบด้านเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น“ฮ่า ๆ ๆ!” “เหมือนเดิมจริง ๆ!” “สิบเจ็ดปีแล้ว ยังไม่มีปราณแม้แต่นิดเดียว!”

“ข้าล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าท่านผู้นำเลี้ยงขยะคนนี้เอาไว้ทำไม!”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ เขาอาจจะฝึกสำเร็จตอนอายุแปดสิบก็ได้!”เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆหลินเฟิงยืนนิ่งนิ้วทั้งห้าของเขาค่อย ๆ กำแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเจ็บแต่เขาไม่แสดงสีหน้าใดออกมาเพราะเขาชินแล้ว

ตั้งแต่อายุสิบสองปีที่พบว่าไม่สามารถรวบรวมลมปราณได้ เขาก็กลายเป็นตัวตลกของตระกูล จากเด็กที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่าอัจฉริยะ กลายเป็นคนที่ทุกคนเรียกว่า“ขยะของตระกูลหลิน” “ผลการทดสอบ”ผู้อาวุโสมองศิลาทดสอบ ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“ไม่มีระดับพลัง”

คำพูดสั้น ๆ ทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งหลินเฟิงค่อย ๆ ลดมือลงเขาหันหลังเตรียมเดินกลับ แต่ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ช้าก่อน”หลินเฟิงหยุดเดิน

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว

เขาสวมชุดสีขาวประณีต ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

เขาคือ หลินเทียน คุณชายรองของตระกูลหลินอายุสิบแปดปีและเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดของตระกูล

เมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านการทดสอบด้วยพลัง ขั้นหลอมกายระดับแปด หลินเทียนเดินเข้ามาหาหลินเฟิงพร้อมรอยยิ้ม

“พี่ใหญ่หลินเฟิง”น้ำเสียงของเขาฟังดูสุภาพ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย“ในเมื่อวันนี้เป็นวันทดสอบพลัง ข้าคิดว่าเราน่าจะได้ประลองกันสักครั้ง”

ลานฝึกเงียบลง ทุกคนรู้ดีว่าหลินเทียนต้องการอะไรเขาไม่ได้ต้องการประลอง

เขาต้องการเหยียบหลินเฟิงต่อหน้าทุกคน

หลินเฟิงมองเขา“ไม่จำเป็น” “ทำไม?”

หลินเทียนหัวเราะ“หรือเจ้ากลัว?”

“ข้าไม่สนใจ” “ไม่สนใจ?”

หลินเทียนยิ้มเย็น

“หรือเจ้าไม่มีพลังแม้แต่จะรับกระบวนท่าของข้า?”คำพูดนั้นทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง หลินเฟิงหันหลังกลับแต่หลินเทียนกลับก้าวเข้ามาขวาง

“วันนี้ข้าจะให้ทุกคนเห็นว่าคนที่ไม่มีแม้แต่ปราณอย่างเจ้า ไม่ควรยืนอยู่ในตระกูลเดียวกับพวกเรา”ดวงตาของหลินเฟิงเย็นลง“หลีกไป” “ถ้าไม่หลีกล่ะ?”

หลินเทียนยกมือขึ้นปราณสีขาวบาง ๆ ไหลออกจากแขนของเขา แรงกดดันของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายระดับแปดแผ่กระจายออกมา เด็กหลายคนรีบถอยหลังแต่หลินเฟิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม“หลินเฟิง ข้าจะให้โอกาสเจ้า”

หลินเทียนยิ้ม“คุกเข่าลง แล้วขอโทษทุกคนที่ทำให้พวกเราต้องเสียเวลา ข้าจะไม่ลงมือ”ลานฝึกเงียบลง

หลินเฟิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามเสียงเบา“ถ้าข้าไม่ทำ?”รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเทียนหายไป“เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า”ฟึ่บ! ร่างของหลินเทียนพุ่งเข้ามา หมัดขวาถูกห่อหุ้มด้วยปราณ กระแทกตรงเข้าหาหน้าอกของหลินเฟิง

หลินเฟิงพยายามยกแขนขึ้นป้องกัน

ปัง!แรงกระแทกมหาศาลทำให้ร่างของเขาลอยออกไปหลายจั้ง ก่อนกระแทกพื้นอย่างรุนแรงเลือดไหลออกจากมุมปาก

ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลาน“เห็นหรือยัง?”

“นี่คือความแตกต่างระหว่างคนธรรมดากับผู้ฝึกยุทธ์!” “หลินเทียนยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ด้วยซ้ำ!”หลินเฟิงยันพื้นลุกขึ้น

ขาของเขาสั่นเล็กน้อยแต่เขายังยืนอยู่

หลินเทียนมองเขาด้วยความไม่พอใจ

“ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ?”หลินเฟิงเช็ดเลือดที่มุมปาก

“ข้ายังยืนอยู่” เพียงสี่คำแต่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเทียนแข็งค้าง“ดี”

เขากำหมัดแน่น“เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าลุกไม่ขึ้นเอง”

เขาพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หมัดที่สองรุนแรงกว่าครั้งแรก หลินเฟิงหลับตาลงชั่วขณะ

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถรับมันได้แต่ในช่วงเวลานั้นเอง…หัวใจของเขาพลันเต้นแรงอย่างประหลาด ตึก!ความเจ็บปวดบางอย่างแล่นผ่านหน้าอก

หลินเฟิงเบิกตา

ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งอยู่ลึกเข้าไปในร่างกายบางสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนแต่ก่อนที่เขาจะเข้าใจ…ปัง!

หมัดของหลินเทียนกระแทกเข้าที่หน้าอกเต็มแรงร่างของหลินเฟิงกระเด็นออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขากระแทกเสาหินข้างลานจนเลือดไหลออกจากหน้าผาก

“พอได้แล้ว”เสียงของผู้อาวุโสดังขึ้นในที่สุด หลินเทียนหยุดมือ เขาหันไปคารวะผู้เฒ่าอย่างสุภาพ ก่อนหันกลับมามองหลินเฟิง“จำเอาไว้”เขากล่าว“คนไร้ค่าก็คือคนไร้ค่า ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”หลินเฟิงไม่ตอบ

เขาพยายามลุกขึ้นแต่ครั้งนี้ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังก่อนหมดสติ เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของผู้คนยังคงดังอยู่รอบตัว

ไม่มีใครสนใจว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหน

ไม่มีใครสนใจว่าเขาพยายามมากเพียงใด

สำหรับทุกคน…เขายังคงเป็นเพียงขยะ

ยามค่ำคืนมาถึงอย่างรวดเร็ว

หลินเฟิงลืมตาขึ้นในห้องเล็ก ๆ ของตนเองร่างกายยังคงเจ็บปวดเขานั่งพิงหัวเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์แขวนอยู่บนท้องฟ้า“สิบเจ็ดปี…”เขาพึมพำ

มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มแน่น“ข้าพยายามมาตลอดสิบเจ็ดปี”เขาเคยคิดว่าหากพยายามมากพอ สักวันหนึ่งเขาจะสามารถฝึกยุทธ์ได้แต่วันนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่า…บางทีเขาอาจไม่มีวันทำได้ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตา หลินเฟิงรีบเช็ดมันออกเขาไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากยอมแพ้

แต่ในคืนที่เงียบงันนั้น เขากลับรู้สึกเหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกจากห้องไม่มีจุดหมายเพียงต้องการออกไปสูดอากาศ

โดยไม่รู้ตัว เท้าของเขากลับพาไปยังด้านหลังตระกูล ภูเขาลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด มันคือ ภูเขาต้องห้าม

สถานที่ที่คนในตระกูลไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไป

หลินเฟิงหยุดอยู่ใต้ต้นไม้เขามองภูเขาเบื้องหน้า ทันใดนั้น…“เจ้าไม่พอใจกับชะตาของตัวเองหรือ?”เสียงหนึ่งดังขึ้น

หลินเฟิงตัวแข็งเขาหันกลับไปมอง

ไม่มีใคร“ใคร?”ไม่มีคำตอบมีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้

หลินเฟิงขมวดคิ้ว เขากำลังจะเดินกลับ

แต่เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้ชัดเจนกว่าเดิมราวกับดังขึ้นโดยตรงภายในจิตใจของเขา

“หากเจ้าไม่ยอมรับชะตา…”

หลินเฟิงเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง

เสียงนั้นเงียบไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่อ

“จงมาที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”

“เจ้าเป็นใคร?”หลินเฟิงตะโกนถาม

ไม่มีคำตอบ เขามองภูเขาต้องห้ามอีกครั้งสายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า ในส่วนลึกของหัวใจ เขารู้ดีว่าควรกลับบ้าน

ควรลืมเรื่องประหลาดนี้เสียแต่บางอย่างกลับทำให้เขาไม่สามารถละสายตาจากภูเขาลูกนั้นได้

ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา…ไม่เคยมีใครให้โอกาสเขาไม่เคยมีใครถามว่าเขาต้องการอะไรและไม่เคยมีใครบอกว่าเขาสามารถเปลี่ยนชะตาของตัวเองได้แต่คืนนี้ มีบางสิ่งกำลังเรียกหาเขา หลินเฟิงกำหมัดแน่นก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร…”เขามองขึ้นไปยังยอดเขาที่ถูกปกคลุมด้วยความมืด

“ข้าจะไป”เหนือภูเขา เมฆดำค่อย ๆ เคลื่อนผ่านดวงจันทร์และในส่วนลึกของภูเขาต้องห้าม…ดวงตาสีทองคู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้น ตึก…เสียงหัวใจขนาดมหึมาดังสะท้อนอยู่ใต้พื้นดินพร้อมกับเสียงกระซิบที่ไม่มีมนุษย์คนใดได้ยิน

“ในที่สุด…ผู้ถือกระบี่ก็กลับมาแล้ว”