ยอมแต่งงาน (1)

หนิงหมิงเยว่พาร่างกายที่บอบช้ำกลับมาที่จวนหนิง ไม่ไปที่ค่ายทหาร เพราะไม่ต้องการให้ใครต้องเห็นสภาพของนาง หูตาของทหารเฝ้ากำแพงว่องไว ต้องรู้แน่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น โดยเฉพาะร่องรอยบนคอที่เด่นชัด

กลับมาที่จวนหนิงนางใช้วิชาตัวเบาเป็นประโยชน์ หลบเลี่ยงเหล่าองครักษ์และเข้ามาจัดการกับตัวเองในห้องอาบน้ำ พยายามลบล้างคราบคาวออกไปจากกายจนหมด ถึงอย่างนั้นรอยจ้ำตามเนื้อตัวก็ยังมีอยู่

หนิงหมิงเยว่เหม่อมองร่องรอยพวกนั้น ด้วยใจที่เต้นระส่ำ ที่นางขอโทษมู่ไป่หาน เพราะรู้ว่าเป็นตนเองที่ฉวยโอกาส

แม้จะเป็นสหายกัน แต่นางก็คิดไม่ซื่อ

หนิงหมิงเยว่หลงรักมู่ไป่หานมาเนิ่นนาน

แต่เพราะว่าตัวเองเป็นสตรีที่แข็งกระด้าง บุรุษใดจะมาชมชอบ อีกทั้งมู่ไป่หานก็มีสตรีในดวงใจ หากไม่ใช่เพราะว่าสตรีผู้นั้นมีคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งสองคนก็คงจะได้ครองรักและอยู่ด้วยกัน หนิงหมิงเยว่รับรู้ถึงเรื่องราวนี้เพราะว่านางเป็นคนที่เขาไว้ใจ

แต่นางก็ทำลายความไว้ใจของเขา ทั้งที่เคยทำดีมาตลอด เก็บซ่อนความรู้สึกที่มีจนลึกสุดหยั่ง

หญิงสาวหลับตาลง เพราะมู่ไป่หานเมา หนิงหมิงเยว่ไม่ควรจะเข้าไปใกล้ นางที่มีสติกว่าควรผลักไสไม่ใช่ปล่อยเลยตามเลย

หากถามว่าใครเป็นคนผิดในเรื่องนี้ ย่อมต้องเป็นนาง

“คุณหนูหรือเจ้าคะ”

“อืม ข้าเอง”

“ข้าจะไปแจ้งนายท่านว่าคุณหนูกลับมา”

เสียงของสาวใช้ทำให้หนิงหมิงเยว่ต้องตั้งสติ เพราะเป็นทหารทั้งยังรั้งตำแหน่งขุนพล ทำให้ยามปกติหญิงสาวจะพักอยู่ที่ค่ายทหารและจวนที่กำแพงตะวันออก นางจะกลับมาที่จวนหนิงเป็นครั้งคราวและทุกครั้งที่มาก็ไม่ค่อยบอกกล่าว ข้ารับใช้เรือนนี้จึงต้องช่างสังเกต เมื่อคุณหนูกลับมาก็เพียงไปแจ้งแก่นายท่านและนายท่านผู้เฒ่าเท่านั้น

ประเดี๋ยวคนของท่านพ่อกับท่านปู่ก็คงจะมาตามนางไปพบ

หนิงหมิงเยว่จัดการตัวเองให้เรียบร้อย แม้อากาศจะร้อนกลับเลือกสวมใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดและมีสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ น้อยครั้งที่จะได้เห็นคุณหนูจวนหนิงสวมใส่เสื้อผ้าที่มีสีสัน หากไม่ดำก็ขาวราวกับไว้ทุกข์ให้ผู้ใดอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นนางไว้ทุกข์ แต่ต่อให้นางไม่ได้ไว้ทุกข์ ก็มักจะเลือกสวมใส่อาภรณ์สีเข้มอยู่ดี เพราะสีดำนั้นกลืนไปกับความมืด เวลาจะลอบฆ่าใครย่อมทำได้ง่าย

คิดมาถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ

เห็นหรือไม่ นางอำมหิตเช่นนี้แล้วจะเหมาะสมกับมู่ไป่หานได้อย่างไร อย่าคิดฝันเลย

“คุณหนู นายท่านเชิญไปที่เรือนอี้เจ้าค่ะ”

“เรือนอี้หรือ” หนิงหมิงเยว่คิดไว้แล้วว่าประเดี๋ยวท่านพ่อก็คงเรียกให้ไปพบ แต่ไม่คิดว่าจะให้ไปพบที่เรือนอี้ของท่านปู่ กายบางมองตัวเองในกระจก เมื่อแน่ใจว่ามิดชิดดีแล้ว ก็มุ่งตรงไปที่เรือนอี้

แม้ร่างกายจะถูกทรมาทรกรรมมาทั้งคืน แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ นางยังทนไหว นี่ไม่ได้หนักหนาอะไรนัก ถึงฝ่ายที่กระทำจะเหนือกว่าก็ตาม หนิงหมิงเยว่เคยไม่ได้นอนเกือบสามวันเพราะต้องเอาชีวิตรอดจากพวกซากศพที่พยายามรุกรานมาที่ป้อมป่าเยี่ย เพียงศึกรักแค่คืนเดียว ไม่สามารถทำให้ล้มหมอนนอนเสื่อได้

ใช้เวลาไม่นานร่างระหงก็มาถึงที่เรือนอี้ของท่านผู้เฒ่าหนิง หนิงเจี้ยนกั๋ว อีกคนที่อยู่ด้วยก็คือหนิงเหวินโบ๋ผู้เป็นบิดา เพราะโรคระบาดได้คร่าชีวิต ทำให้สายเลือดตระกูลหนิงเหลือเพียงเท่านี้แล้ว

“ท่านปู่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ” มาถึงไม่ทันได้ทำความเคารพ สองเท้าก็รีบเร่งเดินตรงไปหาท่านผู้เฒ่าที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงพร้อมกลิ่นยาที่คละคลุ้ง

“เหตุใดท่านปู่ไม่สบายจึงไม่มีใครบอกข้า” หนิงหมิงเยว่กังวลมาก เพราะคราที่สูญเสียมารดา นางก็ไม่ทันได้กลับมาดูใจ

“ปู่เจ้าไม่ได้เป็นอะไรมาก” หนิงเจี้ยนกั๋วยิ้มให้หลานสาว แววตานั้นโอบอ้อมมีเมตตา

ถึงจะได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของขุนพลหญิงก็ยังไม่คลายกังวล คนที่เคยสูญเสียมาแล้วไม่มีทางไว้วางใจ “ข้าจะตามท่านหมอเฉิงมาตรวจดูอาการท่านปู่ให้แน่ใจ”